GÜNCELLEME: 21/01/2019 01.00
Arada koşuşturmadan yorulup bir köşeye çekildiğimde en çok da ne yapmayı seviyorum biliyor musun, yeniden buraya gelip aynı tükenmişliği her seferinde tekrar tekrar yaşamayı. Hayır hayır, öyle hissetmekten kurtulduğumu düşünüyorum. Sadece bu blog o tükenmişliği daha önceden doldurmuş olduğum bir kutu gibi. Arada bu çok da sağlam olmayan kutunun içini açıp içime çekiyorum gece mavisini. Bir insan kötü hissediyorsa bunu neden yapar ki değil mi ? Neden kendini tekrar aynı olumsuz durumun içine bile isteye sokar ? Çünkü sanırım buna ihtiyacım var. Çok fazla koşuşturmacadan, plandan ve insandan sonra tekrar güvenli bölgeme dönüp yalnız kalmaya ihtiyacım var. Bazı insanlar yalnız kalmaktan korkarlar. Bense çok daha farklı dünyalarda yaşıyorum. Durup düşünebilmek için her zaman molalara ihtiyacım olacak. Ama artık birlikte yalnız kalabileceğim birine ihtiyacım var sanırım. Bilmiyorum, bazen yanında yabancı hissetmeyeceğim birine ihtiyaç duyuyorum. İnsanlardan kaçıp yalnız kalmak için planlarım var düşlediğim. Ama yabancı olmayanı bulmam gerek. Arayış umarım çok sürmez.
...
Beni kitleyen duygular yine buradalar. Ama bir kenarda oturup sadece kendimi dinleyeceğim bir vakit yok. Bu şekilde ilerlemem gerekecek. Bu zor, biliyorum ama yapmam gerek. Hayatların büyük kısımları gerekliliklerden meydana geliyor sanırım. "Gereklilikipi"ni her geçen gün çok daha fazla kullanmaya başlamak ve bir noktada buna zorunlu hale gelmek ne kadar kötü. Hayat ne kadar da hayal ettiğim gibi değilmiş. Sanırım istediğim şekli alabilmesi için çok çalışmam gerekecek. Bilmiyorum çocuk, sence bütün bunlar için çok yaşlı hissediyor olmam çok mu anormal ? Kendime çok kızıyorum aslında. Henüz 18 yaşındasın nasıl bu kadar yorgunsun diyorum. Buna verebilecek hiçbir net cevabım yok. Sadece birkaç teorim var. Onlardan biri olarak şöyle düşünüyorum. Ya yanlış zamanda doğmuşsam ? Bütün bunlar için gerçekten yaşlı olabilir miyim acaba ? Bunun cevabını bulacağım bir yere gideceğim bu yılın sonunda. İstediğim yere gidebilmem için bana şans diler misin ? Şimdiden teşekkür ederim. Bu konu hakkında başka bir düşüncemse şöyle : – a bu arada kafanı şişiriyorsam üzgünüm. Sadece birine anlatmam gerekti ve sen dinlemiş oldun. Bunun için de teşekkür ederim. – Kendimi bir parçası kayıp bir mekanik parça gibi düşünüyorum. Önemli bir parçam olmadığı için çalışabiliyor olsam da hem tam gücümle çalışamıyorum, hem de enerjim çabuk bitiyor. Tabii bunlar zihnimim en dibindeki şeyler. Ne düşünüyorsam söyleme konusunda kendime bir söz vermiştim. Sanırım sözüme uzun bir süre idare edecek kadar uydum bu gece :')
Hayatımın "ve son" yazacak sahnesini çoktan belirlemiş durumdayım biliyor musun ? Evet bunu uzun zamandır düşünüyorum. O güne ulaşmak için bütün bu çabam anladığım kadarıyla. İronik bir şekilde yine gece mavisiyle bitecek. Yine o nefesi içime çekerek son bulacak hikayem, biliyorum. Ama bu sefer birkaç farklılık olacak. O nefesi paylaşabileceğim 'yabancı olmayan' ı bulmuş olacağım ve gece mavisinden tam bir gökyüzü kadar olacak. Tam bir gökyüzü kadar. Ne kadar da çok. Bu birçok parçası eksik olan rüyayı görmek beni neden bu kadar mutlu ediyor bilmiyorum. Ne kadar süreceğini de kestiremiyorum ama birgün olacak. Sonundaysa Gece'ye anlatabileceğim bir öyküm olmuş olacak. Şunu da biliyorum ki Gece hikayeleri çok seviyor olacak. İşte bu benim rüyam. Hâlâ oradaysan ve gerçekten zaman ayırıp okuduysan çocuk, bunun benim için anlamı büyüktü. Teşekkür ederim. Beklediğimden çok daha az teşekür var. Sen ne dersin :D Herneyse bu beni uzun bir süre götürür. Eğer konuşmak istersen ben dinlerim çocuk. Kim olduğunu bilmiyorum ama sevdim seni. Kendine iyi bak olur mu ? Hangi zaman dilimindeysen güzel geçsin :')
