"Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta..."

This time I’ll try something different. This blog hides some part of my childhood and every time I feel sick and sad I return to this fucking place. I can’t say I don’t particularly hate this site, but all I remember about it is negative thoughts and sadness. However, here I am back again writing my blues. My life is not going well. I am in a good university, I am studying a major that I am happy with but I cannot achieve the success, aaand I don’t know why. I guess I didn’t understand how life works properly. I am a pessimist. The country I live in is in a really bad shape right know okay, but I think this situation affects me too much. Like I can’t do shit right now but as seeing this much negative news and conditions, I am drifting into a rabbit hole. On top of everything I think I fell in love, but also I am not sure as I cannot understand my own feeling for gods sake. Don’t understand it wrong I am not happy about it. I am not happy at all. This feelings give me nothing more than pain. Also I cant see the path I want to go. I don't know what to do. I am sad. These games that I am wanted to play is not for me I can see, but there is nothing I can do I guess. Let the games begin. I’ll fight with all my might and than we see who run out first. Stay tuned :)

Ben özlüyorum, neyi özlediğimi bilmiyorum tam olarak ama çok özlüyorum. Belki bu bir kişi değildir de bir an, bir duygu, belki de tenimde hissettiğim soğuk bir esintidir. Belki de bu işi bu kadar melankolik bir hale getirmemek gerekiyordur, sadece yaşadığım dopamin yetersizliğidir bu, belki de şu an mutlu hissetmediğim için mutlu oluşumu özlüyorumdur. En azından kendi nezdimde geçtiğim 1.5 yıl olması gerektiğinden çok daha çalkantılı geçiyor, hayat öncesinde daha basitti. Ne düşünmem gerektiğini, ne hissetmem gerektiği anlayamaz ve öngöremez hale gelmiş gibi hissediyorum. En basit iletişimler bile ucunu bulamadığım bir düğüm oldu benim için. Bir kapatma tuşu olsaydı bu beynimin, uzun süre önce geri açmamak üzere kapatmıştım sanırım. Geride bırakılmak o hayalleri, gelecek planlarını, ümitleri sırtına yük edermiş, ben her şey soğuduktan sonra fark ettim bunu. Çok uzun zaman geçti, belki hepsini değildir ama bazılarını hala unutamadım. Yerini dolduracak, daha doğru hissettireceği arıyorum sürekli yana yakıla. Kendim için de başkası için de sağlıklı değil bu, ama durmuyorum da. Bir arkadaşım iyileşmem gerektiğini söyledi. Ne zaman iyileşeceğimi bilmiyorum. Bazı duygular hiç sizden ayrılmaz anladığım kadarıyla, ben de birkaç tanesini şimdiden kendime edinmişim fark etmeden. Neyse bir sonrakinde.