Republiek van Suid-Afrika
12,9% van die aktiewe bevolking is werksaam in die landbou, 30,4% in die nywerheid, terwyl die tersiêre sektor meer as die helfte van die hele arbeidsmag opneem. Die vervaardigingsektor, gekonsentreer in die groot stedelike distrikte of naby die ou tuislande, word veral in die metallurgiese, ingenieurs- en vervoermiddelsektore ontwikkel: die ontwikkelingsfaktore word verteenwoordig deur die lae koste van die aanleg, grondstowwe en arbeidsmag, en deur maatskappyafmetings wat baie mededingende produksiekoste moontlik maak, veral in die vervaardiging van staal. Die voedselbedryf het in die twintiger- en dertigerjare 'n groot ontwikkeling gehad (32% van die netto waarde van die bedryf in 1925), en na 'n oomblik van agteruitgang (17% in 1963) is dit weer besig om te herstel. Die tekstielbedryf groei ook aansienlik. Die chemiese industrie het begin ontwikkel vir die vervaardiging van plofstof vir mynbou, maar het toe gediversifiseer met die skepping van die staatsbeheerde Suid-Afrikaanse steenkool-, olie- en gaskorporasie (SASOL), hoofsaaklik aktief in die petrochemikalieë en kunsmis. Die produksie en voorsiening van elektrisiteit word beheer deur die staat se Elektrisiteitsvoorsieningskommissie (ESCOM), wat elektrisiteit teen van die laagste koste ter wêreld verskaf; in 1991 was die geïnstalleerde kapasiteit 25 854 000 kW, met 22 steenkoolaangedrewe termo-elektriese aanlegte, 2 hidroëlektriese aanlegte, 3 gasaanlegte en 'n kernkragaanleg; die R.S. hy voer ook elektrisiteit in vanaf die Cabora Bassa-aanlegte in Mosambiek.
Die primêre sektor is in verval in vergelyking met die ander ekonomiese sektore as gevolg van die klimaatsonstabiliteit wat in die 1980's geaksentueer het en die voortdurende variasies in die prys van landbouprodukte op wêreldmarkte. Die rampspoedige droogte van 1983-84 het die produksie van mielies, wat voorheen uitvoer aangevuur het, in 'n krisis geplaas. Beter vooruitsigte bestaan vir suikerriet, grondboontjies, tabak, sitrusvrugte en vrugte, wat in die winterseisoen op die Europese mark geplaas kan word. Die produksie van wol (48 500 t in 1992), van uitstekende gehalte, bly konstant hoewel teelkoste toenemend minder mededingend is as in ander streke van die wêreld. Vleisproduksie is ook in die moeilikheid aangesien slegs 'n paar beestelingsmaatskappye ekonomies lewensvatbaar is: die meeste van die produksie word aan klein, swak georganiseerde familieondernemings toevertrou.
