#l328

I think you could probably do shirring. My way of going about it would be to remove the zipper completely and then detach the skirt portion from the bodice. From there you can add your shirring panel to the bodice and then re-gather the skirt so it will be even all around. Then when you put the two pieces back together you can also stitch up the part of the skirt that once held the zipper. Just be sure not to extend the bodice too much because the bigger you make it the less fabric you’ll have gathered in the skirt which will mean it won’t hold a petti as well. You will also have to find fabric to match the dress that you can use to fill in the blank space of the ruffle at the top.Another option that would be less work would perhaps be to do a triangle-shaped panel of corset lacing with the widest part at the top and the smallest at the waist. You could use the section that is already open from the zipper to your advantage, cover the zipper (or the raw fabric where it was if you choose to remove the zipper) with lace, and insert ribbons behind the lace so nobody will even know there was a zipper there. In the end it would look similar to lacing you sometimes see on the back of wedding dresses but it would end at the waist.

Dear R.R

Kamusta ka na kaya? Kamusta na ang buhay mo sa kabila ng magulo, masikip at madilim na lansangan patuloy mong tinatahamak sa mga panahong ito. Kamusta na kaya ang puso mo na tulad ko hindi pa rin magawang matanggap na ang kahapon ay sadyang lumipas na at kailan man ay hindi na maibabalik pa, tanging mga larawan na lamang ang makapag sasabi kung gaano nga ba kasaya ang panahong lumipas na. Kamusta ka na nga ba? Marahil sa tagal ng panahon hindi na tayo pinagtagpo ng tadhana, marahil sa isang masaklap na pangyayaring minsan sumubok sa ating pagkatao, imbis na lumaban at ipaglaban; nagawa nating bumitaw sa isang iglap lamang dahil na rin sa matinding takot at pangamba na muli natin masasaktan ang bawat isa.

Ngunit sa paglipas ng mga araw, buwan at taon; marami man nagbago at nangyari, ngunit hindi ko pa rin magawang takasan ang isang bangungot ng nakaraan. Maaari nga’ng humilom na ang sugat ng kahapon ngunit hindi natin maiaalis ang peklat ng masalimuot na kahapon na paulit-ulit na nagpapa-alala kung paano nga ba natin nawala ang isa’t-isa.

Umaasa pa rin ako sa isang himala, na minsan magigising ka at magkakaroon ng lakas para sabihin ang mga lihim na matagal mo ng kinikimkim. Ipinagdarasal ko kay Bathala na muli kang gisingin mula sa mahimbing mong pagtulog sa kawalan, at muling buhayin ang puso mong matagal-tagal din nakapiit. Hangad kong makita kita sampung taon mula ngayon na puno ng pangarap, pag-asa at malayo sa stranghero nakikita at naririnig ko sa mga panahong ito.

Inibig ko at niyakap ng buong puso ang dungis mo simula umpisa, at wala ng mas kaibig-ibig pa sa isang nilalang na mula sa matinding kasawian ay nagawang bumangon at ipaglaban ang buhay para sa isang magandang bukas.

Forever and always,