benim sesime hasret kalıcak kimse yoktu o yüzden susmak çok zor olmadı.

Gün rezil başladı. Koltukta oturmuş varoluşsal sancılarımla boğuşurken güneş perdenin arkasından süzülüp ısrarla gözümü deldi geçti. Bir gözümü açarak ancak bakabildim. Gülümsüyorum şu an.

çünkü sen çaresizlik ne demek bilmezsin, hasta olduğun zaman çorba yapanın olmaması ne demek bilmezsin, günlüğüme dökülen yaşlarımın mürekkebi dağıttığını da bilmezsin, bi bok bilmezsin işte.

ne yaşanırsa yaşansın kıyamamak..

tahammülüm kalmadı artık.

biliyor musun sevgili günlük, annem hiç saçlarımı okşamadı benim.

canımı yaktığınla kal.