#kunteapost

เมื่อถึงปลายเดือนตุลาคมสิ่งที่วิ่งเข้ามาให้หัวเราทันทีโดยไม่ต้องบอกกล่าวอะไรมากมายนั่นคือ Haloween กำลังมาแล้ว เราคิดมาตลอดว่า Haloween คือเทศกาลแห่งความสุขและความสนุก แต่ความเป็นจริงแล้วมันกลับซ่อนอะไรไว้มากมาย มาดูกันว่าภายใต้ความน่ากลัว ลูกกวาด ขนม และการแต่งผีมีอะไรน่าสนใจอีกบ้าง

เมื่อพูดถึง "วันปล่อยผี" สิ่งแรกที่เรานึกถึงคือ การแต่งชุดหลอน ๆ และฟักทองแกะสลัก แต่คุณรู้ไหมว่าเทศกาลนี้ไม่ได้มีแค่ความสนุก และไม่ได้มีแค่ในโลกตะวันตกเท่านั้น แต่ยังมี "ปัญญาอันลึกซึ้ง" ซ่อนอยู่ ซึ่งสอดคล้องกับความเชื่อเรื่องวิญญาณของผู้ล่วงลับในหลายวัฒนธรรมทั่วโลก!

🎃 จุดเริ่มต้นและแก่นแท้ของวันปล่อยผีสากล

เทศกาลฮาโลวีนมีรากฐานมาจาก #เทศกาลซาห์วิน (Samhain) ของชาวเคลต์โบราณเมื่อกว่า 2,000 ปีที่แล้ว ซึ่งถือเป็น วันสิ้นสุดฤดูร้อน และเป็น วันปีใหม่ ของพวกเขา

• ชาวเคลต์เชื่อว่าในคืนวันที่ 31 ตุลาคม ม่านกั้นระหว่างโลกคนเป็นและคนตายจะบางที่สุด ทำให้วิญญาณของบรรพบุรุษกลับมาเยี่ยมบ้านได้ และวิญญาณร้ายก็ออกมาปะปน • ทำไมต้องแต่งผี: พวกเขาจึงต้อง "แต่งตัวให้แปลกตาและน่ากลัว" เพื่อหลอกวิญญาณร้ายให้คิดว่าเป็นพวกเดียวกัน จะได้ไม่ถูกรบกวน !

👻 เทศกาลแห่งผู้ล่วงลับ: ความเชื่อสากลที่เชื่อมโยงเราเข้าด้วยกัน

ฮาโลวีนไม่ได้เป็นเพียงประเพณีเดียวที่พูดถึงการเชื่อมต่อระหว่างสองโลกนี้ วัฒนธรรมอื่น ๆ ก็มี "วันปล่อยผี" ในรูปแบบของตัวเองเช่นกัน ซึ่งในแก่นแท้แล้วคือการ #ระลึกถึงผู้จากไป และ #การทำบุญอุทิศส่วนกุศล ไม่ว่าจะเป็นงานสาทร งานสาทรเดือนสิบแบบภาคใต้ของไทย หรือจะเป็น Día de los Muertos ก็ล้วนแต่มีรากเหง้าเดียวกันทั้งนั้น

😈 เมื่อไหร่ที่ "ผี" กลายเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้าย ?

เดิมทีวิญญาณมีทั้งดีและร้าย แต่เมื่อมีการผสมผสานกับศาสนาที่เน้นการแบ่งแยก ความดี-ความชั่ว ชัดเจน ผีร้ายจึงถูกผลักให้กลายเป็นสัญลักษณ์ของ #อำนาจมืด หรือ #บาปกรรม ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือ ตำนาน Jack-O'-Lantern แจ็คผู้เจ้าเล่ห์หลอกปีศาจจนไม่มีที่ไปทั้งสวรรค์และนรก เขาต้องเร่ร่อนไปพร้อมกับถ่านไฟในฟักทอง Jack ไม่ได้ถูกปีศาจลงโทษ แต่ความทุกข์ที่ต้องเร่ร่อนชั่วนิรันดร์ คือผลจากความชั่วร้ายและความเจ้าเล่ห์ที่เขา "สร้าง" และต้อง "แบกรับ" ไว้เอง

🧞‍♂️ ปัญญาอันแท้จริง : สารที่เทศกาลนี้ต้องการสื่อ

ทุกเทศกาลแห่งผู้ล่วงลับ ไม่ว่าจะเป็นฮาโลวีน สารทจีน หรือ Día de los Muertos ล้วนส่ง ข้อความสำคัญแห่งชีวิต เดียวกันมาถึงเรา นั่นคือ "บุญกุศลและบาปเคราะห์เท่านั้นที่เป็นปัจจัยให้เราสุขหรือทุกข์ทนในบั้นปลาย"

ในท้ายที่สุด... เมื่อถึงวันสุดท้ายของชีวิตเรา ทุกอย่างที่เราสะสมมา ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สมบัติ หรือหน้ากากที่เราสวมใส่ในสังคม ล้วนต้องถูกถอดออก สิ่งเดียวที่เหลืออยู่และจะติดตามเราไปต่อ คือ "ผลของการกระทำ" ของเราเอง

ไหนเราก็สร้าง Tumblr นี้ขึ้นมาเพื่อเป็นบ้านพักตากอากาศ พื้นที่หลบภัย หรือโลกอีกใบอันสงบแล้ว เราเลยอยากเขียนอะไรก็ตามที่เป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อาจจะไม่ใช่สาระประโยชน์อะไรมากนักเกี่ยวกับชีวิตของเราเอาไว้ในนี้ด้วยซะเลย ถือว่านอกจากการบ่นแล้ว ก็มีเรื่องเพี้ยน ๆ ป่วน ๆ ไว้ในนี้ไปด้วยก็แล้วกัน ฮ่า ๆ

เราตั้งชื่อหัวข้อ หรือ คอลัมน์นี้ว่า "ชีวิตปกิณกะ"

คำว่า "ปกิณกะ" ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๕๔ ให้ความหมายเอาไว้ว่า

และใน พจนานุกรม บน Google.com ให้ความหมายไว้ว่า

เพราะฉะนั้นแล้วหัวข้อ/คอลัมน์ "ชีวิตปกิณกะ" นี้จึงหมายความว่า "เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับชีวิต" นั่นเอง

เอาหละเมื่อเข้าใจความหมายของหัวข้อ/คอลัมน์นี้แล้ว คราวนี้มาสู่หัวข้อของจริง ๆ ที่อยากเล่าให้ทุกคนฟังในวันนี้ นั่นคือหัวข้อว่า "ความรวยวัดกันที่..." ใช่ครับ... ในเรื่องแรกของคมลัมน์นี้เราจะพูดถึงเรื่อง "ความรวย" กัน แต่มันคงไม่ใช่ในมุมของทำอย่างไรถึงรวย หรือสัญญาณของความร่ำรวยใด ๆ เพราะเรื่องนั้นก็เป็นเรื่องที่ผมเองก็อยากรู้เช่นกัน ฮ่า ๆ

แต่ที่ผมเลือกหัวข้อนี้นำมาเล่าให้ทุกคนฟังเพราะผมคิดว่า "ทุกคนคงมีตัววัดประเมินทางสายตา หรือทางภาพของตัวเองที่ดูว่าคนไหนเป็นคนรวย คนไหนเป็นปานกลาง คนไหนเป็นคนไม่มีสตางค์กันอยู่บ้าง" ทั้งนี้เราไม่ได้จะมาแบ่งแยกอะไรพอเขานะ แค่มันเป็นภาพในหัวที่เราคิดไว้ ส่วนความจริงเป็นอย่างไรนั้นไม่มีใครรู้ (นอกจากเจ้าตัวก็เท่านั้น) เอาหละเข้าเรื่องกัน

คือตอนเด็ก ๆ ผมมักจะคิดว่าคนรวยคือคนที่แต่งตัวดูดี มีสร้อยทอง มีเครื่องเพชรอะไรก็ก็ว่าไปตามแบบในข่าวไฮโซ หรือในละครทีวีที่เราเห็น แต่พอค่อย ๆ โตขึ้นก็รู้ว่า "อ๋อ... ของเหล่านี้ไม่ได้เป็นของในชีวิตประจำวันหนิหน่า" คราวนี้ไอภาพวัดความรวยของผมเลยเปลี่ยนไป

และด้วยเป็นเด็กที่เวลาจะไปเที่ยวไหนก็จะนั่งรถยนต์ รถเมล์ มอเตอร์ไซต์ หรืออะไรก็ตามแต่ ดังนั้นตัวชี้วัดความร่ำรวยใหม่ของผมนี่ก็คือ "คนที่มีตังค์ขึ้นเครื่องบินนั่นเอง"

ใช่ฮะ... เพราะการขึ้นเครื่องบิน มันเป็นเรื่องยุ่งยากและต้องมีตังค์เท่านั้นจึงจะสามารถนำพาตัวเองไปที่สนามบินและขึ้นเครื่องบินไปได้ และตอนนั้นผมคิดว่าต้องคนมีตังค์เท่านั้นที่จะทำอะไรแบบนี้ได้ ความเชื่อนี้อยู่กับผมมาอย่างยาวนานจนกระทั่งผมได้มีโอกาสขึ้นเครื่องบินครั้งแรกที่พี่สาว (ลูกป้า) พาขึ้นเครื่องบินไปเชียงใหม่ ตอนนั้นคือตื่นตาตื่นใจภายใต้สีหน้างง ๆ และเรียบเฉยมาก ๆ แม้จะเริ่มรู้ว่าการขึ้นเครื่องบินไม่ต้องร่ำรวยก็แล้ว แต่ก็ยังคิดอยู่ว่าต้องมีตังค์ระดับหนึ่งถึงจะขึ้นได้ ตอนนั้นมันก็เด็กอะนะ แล้วพี่สาวก็ไปทำงานที่สิงคโปร์มาก่อน และคิดว่าพี่สาวมีตังค์เยอะมากแน่ ๆ (ซึ่งเข้าใจผิดจ้า !!! รับรู้เมื่อโตขึ้น)

แต่นั่นก็ทำให้คิดว่า "โอ้... คนรวยคือคนที่สามารถนั่งเครื่องบินได้" และต่อมาพอทำงานแล้ว มีโอกาสได้นั่งเครื่องบินอยู่บ้างความคิดนั้นก็เริ่มจางลงไป แต่ก็ยังฝังอยู่ลึก ๆ ในใจ จนกระทั่งวันที่ขึ้นเครื่องไปพิษณุโลกรอบแรกด้วยตัวเอง มันโคตรจะตื่นเต้นเลยกับการขึ้นเครื่องบินที่เลือกเอง จองเอง ไปเอง กลับเองเสร็จสับในทุกกระบวนการ แต่เมื่อได้ขึ้นเครื่องไปแล้ว ระหว่างทางก็มีบางแว้บอยู่นะที่แอบรู้สึกว่า "เฮ้ย... เราก็เป็นคนรวยเหมือนกันนะ อิอิ"

นั่นคือประสบการณ์ใกล้ชิดกับความร่ำรวยเมื่อไม่นานมานี้ ฮ่า ๆ และทำให้เข้าใจชีวิตมาขึ้นว่า "อ๋อ... ไม่ต้องรวยขนาดนั้นก็ขึ้นเครื่องบินได้จ้า" แต่ความรวยกับการขึ้นเครื่องก็ยังไม่จบสิ้นไปหรอกนะ เรายังรู้สึกว่าคนได้ขึ้นเครื่องไปต่างประเทศนั้นเป็นคนรวยอยู่ก็เพราะเรายังไม่มีโอกาสได้ไปและทำแบบนั้น ไว้เดี๋ยวได้ไปแล้วเป็นอย่างไรจะมา Update อีกที ฮ่า ๆ

เพราะบล็อกส่วนตัวเข้าสู่ช่วงพักรอการเปลี่ยนถ่ายเลยย้ายมาเขียนในบล็อกเล็กอย่าง Tumblr ไปพราง ๆ ก่อน ดีนะที่เซตอัพที่นี่เป็นเหมือนบ้านพักตากอากาศมันเลยเขียนอะไรแบบสบาย ๆ ได้เยอะะหน่อย จะเขียนบ่น จะนั่นจะนี่ก็สบาย ๆ ฮ่า ๆ

ผ่านพ้นเดือนปูยักษ์มาสู่เดือนแมวใหญ่ (สิงหาคม) คิดว่าอะไร ๆ จะดีขึ้น ที่ไหนได้เล่นให้ตกอกตกใจตั้งแต่เริ่มเดือนกันไปเลย ถึงขนาดต้องมานั่งเปลี่ยน Password กันยกใหญ่เนื่องจากเว็บ Medium เข้าไม่ได้และเมื่อมีการแจ้งเตือนเรื่องเว็บอันตรายอาจจะโดยแฮ็กข้อมูล !!! ไอเราก็กลัวว่าเพจงานจะโดนด้วยเลิกรีบเปลี่ยนรหัสเป็นการด่วนที่ไหนได้ เว็บโดนบล็อกจ้า (ทาง NT แจ้งว่า DES สั่งให้ช่างบล็อกเว็บ Medium และเป็นเจ้าเดียวที่บล็อกด้วยนะ !!!) พ้นไปเรื่องก็มีเรื่องมีเรื่องสุขภาพร่างกายอีก !!!

มันเลยทำให้นึกถึงพระบาลีพุทธภาษิตว่า "กถมฺภูตสฺส เม รตฺตินฺทิวา วีติปตนฺติ" ที่แปลว่า "วันคืนล่วงไป บัดนี้เราทำอะไรอยู่" ขึ้นมาทันที

มันทำให้เราได้หยุดคิดขึ้นมาว่า "เวลาที่มีอยู่นี่มากน้อยแค่ไหนกันนะ แล้วเราอยากทำอะไรจริง ๆ บ้าง ?" เมื่อคิดได้อย่างนี้ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งที่อยากทำก็คือการเดินทางค้นหาเรื่องราวการพัฒนาตน พัฒนาคน และพัฒนาจิตวิญญาณให้สูงขึ้นผ่านเรื่องราว เรื่องเล่า ศิลปะ วัฒนธรรมต่าง ๆ นี่แหละที่อยากทำ

เรื่องพัฒนาคน เรามีอาจารย์/พี่ชายใหญ่อย่าง อ.ชัยวัฒน์ ถิรพันธุ์ เป็นต้นแบบ เรื่องพัฒนาจิตวิญญาณ เรามีต้นแบบบานตะเกียงเลยทั้งแม่ใหญ่ คุณยายจ๋า (แม่ชีศันสนีย์) และอื่น ๆ อีกทั้งได้แรงบันดาลจาก Joseph Campbell อ.ติ๋ม สุภาพ ดีรัตนา และใครอีกหลาย ๆ คนที่เขาทำงานด้านนี้ และเก่งเรื่องพวกนี้ แถมยังมีหนังสือเรื่อง THE MIND OF GOD : จิตสำนึกแห่งพระเจ้าอีกที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับเรา และเราก็อยากทำบ้าง และหลัง ๆ เราก็มาทางสายมูเตลูซะเยอะแล้ว เราก็อยากทำเรื่องวิทยาศาสตร์กับการมูเตลูไปด้วยเลย หรือจริง ๆ จะเรียกอีกอย่างว่า "วิทยาศาสตร์แห่งพิธีกรรม (Science of Ritual)" ก็ไม่น่าจะผิดนัก

พลันคิดได้ก็กะว่าจะค่อย ๆ ลงมือทำไปเลย ทั้งเป็นงานสร้างสรรค์ และเป็นการสร้างงานสร้างอาชีพไปในตัวโดยจะเปิดตัวจริง ๆ จัง ๆ ก็ปีหน้าแหนะ แต่ตอนนี้ก็ค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะศึกษา ค้นคว้า และเก็บข้อมูลไปด้วยก็คิดว่าน่าจะได้ทำอย่างสนุกสนานเลยที่เดียว

แต่อีกใจก็คิดว่าช้าไปนะ เพราะไม่รู้ว่ามัจจุราชและความเจ็บป่วยท่านจะเมตตาเราแค่ไหนอย่างไรนี่สิ ฮ่า ๆ แต่ก็ขอให้ได้ทำตามที่หวังไว้แล้วกันนะ ปีนี้เก็บข้อมูล ปีหน้าเริ่มจริงจังขอให้เป็นไปตามแผนนี้อย่างเรียบรื่นนะ

คราวนี้มันก็มีอีกเรื่องที่ยังคาราคาซังอยู่นั่นคือเพจ MIND BUDDY CLUB นี่แหละที่เราตั้งขึ้นมา มันก็ยังสนุกที่จะทำอยู่นะ แต่มันก็เหนื่อยเหมือนกันที่จะทำคนเดียวไปเรื่อย ๆ และทำเรื่องที่อยากทำอีกไม่รู้จะเป็นอย่างไร เพราะ MIND BUDDY CLUB ก็น่าจะต้อง Re-think และ Re-working พอสมควรเลยเหมือนกัน ประกอบกับวันก่อนเห็น POST เรื่องทำนองว่า "นักจิตวิทยาการปรึกษาต้องเป็นระดับ ป.โท" และเราก็บ่น ๆ ไปใน Facebook มันก็ตอกย้ำว่า "หรือพื้นที่จากจิตวิทยา มันจะไม่ใช่พื้นที่ของเรานะ" แต่โชคดีที่อาจารย์ก็มาเตือนสติและให้กำลังใจว่า "เราทำงานด้วยพรหมวิหาร สังเกจ รับฟัง ไม่รับตัดสิน เป็นเพื่อนคู่คิด เป็นเพื่อนร่วมทางกับผู้คนไปแค่นี้ก็พอมากแล้ว" ไอสิ่งนี้แหละที่ทำให้เราฮึดขึ้นมากเลย

แต่ก็อย่างที่บอกแหละว่า "จิตวิทยา" กับเรามันเป็น "เพื่อนรักเพื่อนแค้น" กันอยู่แล้วคือ "เรารักตัวศาสตร์ วิชา เนื้อหาสาระ และจรรยาบรรณ" แต่ "เราเกลียดระบบ" ก็เลยไม่นิยามกับตัวว่าเป็น "นักจิตวิทยา" เท่าไหร่ใครจะให้ก็ไม่รับหรอกนะเอาจริง ๆ แต่มันหนีไม่พ้นที่ถ้าเราจะพูดถึงเรื่องจิตวิญญาณในยุคใหม่ เรื่องจิตวิทยา สมองและระบบประสาทสำคัญมากในการอธิบายปรากฏการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ดังนั้นเราก็ยังคงต้องเรียนรู้และเดินทางไปกัยมันนั่นแหละ ก็อย่างที่บอกรักศาสตร์และวิชา แต่ไม่ชอบระบบอะไรนะ ฮ่า ๆ

เอาหละ ๆ เขียนมาซะยืดยาวก็เพียงแต่อยากจะบอกว่า "หลังจากนี้ก็คงทุ่มเทว่าไปกับสิ่งที่ชอบและคิดว่าจะทำต่อไปก็คือเรื่องของจิตวิญญาณกับเรื่องเล่าเพื่อการพัฒนาตน พัฒนาคน พัฒนาจิตวิญญาณนี่แหละนะ" ไม่รู้จะออกมาเป็นอย่างไร แต่คิดว่าสนุกแน่นอน เตรียมตัวเตรียมใจเตรียมตังค์เตรียมเวลามานั่งอ่านและเดินทางไปในโลกกว้างต่อไปแบบยาว ๆ เท่าที่เวลาและพระยามัจจุราชท่านอนุญาตไปด้วยกันนะ

Bellooo, Tumblr !!!

ฉันตั้งใจสร้างพื้นที่นี้ขึ้นเพื่อที่จะหลบหนีจากโลก Facebook อันนี้วุ่นวาย เปรียบเสมือนออกมาซื้อบ้านตามต่างจังหวัดเก็บไว้เป็นที่พักพิงแห่งที่สอง เพราะคิดว่าบางครั้ง... เราเองก็มีเรื่องราวในใจบางอย่างที่อยาก Post ออกไปจากใจโดยตรงแบบที่ไม่ต้องคิด เรียบเรียงหรือกลั่นกรองอะไรมากมาย จริงไม่ใช่ใน Facebook ทำไม่ได้หรอก แต่ทำแล้วมันลงเป็นที่ไม่ค่อยโอเคเลยพยายามหาที่ใหม่

แต่พอสร้างขึ้นมาแล้วก็มานั่งคิดทบทวนดูอีกที... คำว่า "Social Media" นี่มันก็คงไม่มีคำว่าเป็น "ส่วนตัว" จริง ๆ หรอกนะ !!! แต่ทำอย่างไรได้หละเมื่อสร้างมันขึ้นแล้ว 55555

ก็เคยคิดว่าคงได้ใช้พื้นที่นี้เป็นพื้นที่ในการบันทึกเรื่องง่าย ๆ สบาย ๆ ความคิดเพี้ยนและการซุกซนบางอย่างไปก็แล้วกันนะ ถือว่ามีอีกหนึ่งที่ที่ได้พักผ่อนไปในตัว และก็ดูสิ่งแวดล้อมใน TUMBLR เน้นลงงานศิลป์ด้วย อยู่ ๆ ไปอาจได้แรงบันดาลใจอะไรดี ๆ บ้างแน่เลย อิอิ