#kraamhulp

Deze week heb ik mijn kraamhulp definitief uitgezwaaid. Dat is altijd een ontzettend ellendig moment. Ik hou van kraamhulpen! Ze zijn een zekerheid in nieuwe tijden. Ze zijn een vraagbaak, ze zorgen voor een ritme, ze houden alle wassen (letterlijk) draaiende en het belangrijkste: ze zijn er gewoon!

Maar goed, na tien dagen krijg je echt niets meer... en dan moet je ze gedag zeggen. En dan sta je er ineens helemaal alleen voor. Ik dacht dat ik het wel aankon, maar schoonouders en vriend waren het daar niet helemaal mee eens. Dus kwam mijn schoonmoeder een middagje assisteren op de dag dat ik voor het eerst alleen zou zijn met drie kindertjes. Begrijp me niet verkeerd: dat was erg lief, gezellig en ook superhandig! Want drie kids, das best een hele kluif!

Druk Het is met drie kindjes - en een ritme dat nog niet helemaal is wat het zijn moet - vooral heel druk. De één wil dit, de ander wil dat, Neas moet vaak en lang drinken, maar dat begrijpen Isin en Nim natuurlijk nog niet helemaal en die blijven dan net zolang soepbatten tot ze hun zin krijgen of vliegen elkaar in de haren. En hoe ga je dat aanpakken? Eerlijk: ik heb nog geen idee. Want tot nu toe was er altijd iemand in de buurt die even een extra hand kon laten wapperen, en dat is echt heel handig!

Vrijdag Waarschijnlijk mag ik het aankomende vrijdag dan voor het eerst echt alleen proberen. Natuurlijk, ik hou m'n hart vast :-) Het is vast heel leuk, maar waarschijnlijk ook superchaotisch. Simpele dingen lijken ineens behoorlijk ingewikkeld. Wanneer voed ik Neas, zijn Isin en Nim lief, wat nou als ze ondertussen het huis afbreken? Wanneer ga ik naar de wc (ja, echt!), wat ga ik koken, is Neas dan wel lief of ligt die dan net te huilen en hoe krijg ik ze in bed?