#kiwikiwikiwi

Thaaaank you nonnie, I always find these so interesting. Also it’s the second tweet I see now with it.

First thing I see

Oh hey guys! Ik ben inmiddels over de helft van m'n tijd in Nieuw-Zeeland; nog iets minder dan drie weken te gaan en ik kan inmiddels een aardig gedeelte van m'n NZ bucket list afvinken.

Vriendjes maken met de locals? Check. Door grotten abseilen? Check. Kiwi (de vogel) zien? Check. Great day walk doen? Check. Over een national park heen vliegen in een microlight? Check.  Fish & Chips? Check.  Een brouwerijtour om half 11 s'ochtends? Check (help). Bungeejumpen, Milford Sound, Fergburger, Christchurch.. tja, ik heb nog wel het een en ander te doen de komende paar weken hoor, ik hoef me niet te vervelen!

Ik geef het toe, ik ben een beetje verliefd op Nieuw-Zeeland, en de Kiwi's ook op mij. Oke, oke, meer op mijn uitgebreide investeringen in hun economie de afgelopen paar weken.. Eigenlijk hebben we ook wel een connectie, of niet dan? Maar toch: New Zealand - It's much better than Old Zealand!

Welly

Ik heb het in m'n vorige post al over Welly gehad, maar het is echt een hele leuke stad met karakter. Ik heb er heel wat cafeetjes afgeschuimd - voor de koffieliefhebbers, Nieuw-Zeeland doet niet aan slechte koffie! Sophie SK zou het goed doen hier; ik heb al een tent voor je uitgezocht om te gaan werken. Ijs hebben ze hier ook goed onder controle, ze weten wel van wie ze het af moeten kijken; we hebben het maandag gescoord bij Kaffee Eis (drie keer raden). Ik schreef vorige week over random encounters; ik kwam in Wellington op een pleintje Tanja weer tegen, een van de random Duitsers die ik eerder heb leren kennen. Het is echt een kleine wereld!

Verder zijn we Mt. Victoria op geweest, waarvandaan je heel Wellington kan zien (en waar het nog harder waait dan in de stad) Op Mt. Victoria zijn veel scenes uit Lord of The Rings gefilmd, zoals de scene waar de hobbits voor het eerst de Nazgul ontmoeten, dus het was alleen daarom al wel de moeite waard om het te zien. We zijn teruggelopen langs het water, hebben met de jellyfish gespeeld (hier kennelijk niet giftig) en daarna hebben we uitgebreid de Nieuw-Zeelandse wijn getest. Zelfs zo uitgebreid dat de ferry naar zuid eiland halen de volgende dag om 8 uur echt (echt) een crime was. Bugger, bugger, bugger.

SOUTH ISLAND!

Marlborough Wine Region

Goed, die ferry was gigantisch en best spannend ondanks het tijdstip en de kater, en ik heb heerlijk getukt in de zon op het dek, dus ik was weer happy as a clam toen ik weer voet aan land zette op het zuid eiland! Het was warm en de zon scheen en ik voelde me euforisch, tot onze buschauffeur heel enthousiast onze eerste activiteit aankondigde: Een wijnproeverij! Ik heb me uiteraard niet laten kennen en heb gewoon meegedaan, en eerlijk is eerlijk: de wijnen hier zijn hartstikke lekker.

Abel Tasman National Park

Onderweg hebben we nog een korte stop gemaakt in Nelson, een cool stadje waar veel WWOOFers afhopten (mensen die voor onderdak en eten op organische boerderijen werken, onder andere die Tanja van eerder) en uiteindelijk kwamen we aan in ons hostel bij het kleinste national park van NZ. Dat was me even een feest, want dit was een hostel zonder stapelbedden; iedereen (kamers van 4) had zowaar een eigen boxspring! Nou moet je weten dat ongeveer elk hostel waar je komt piepende, krakende, krakkemikkige stapelbedden heeft zonder trapjes om in het bovenste bed te komen en met matrasjes die niet veel dikker zijn dan een matje, dus je kan je voorstellen dat ik na mijn wilde weekend in Wellington (zeg dat maar eens vijf keer snel achter elkaar) behoorlijk blij was met deze vondst. We hebben zoals het echte backpackers betaamt liedjes gezongen bij het vuur en gekletst over thuis.

De tweede dag in Abel Tasman regende het pijpenstelen! Gelukkig zou ik sowieso al afhoppen in Abel Tasman - de mensen die de volgende dag gelijk doorgingen hadden er behoorlijk de balen van. Ik vond het zelf eerlijk gezegd wel lekker; een dagje downtime. Ik heb een stukje gerend langs de coastal track en een film gekeken en echt niet veel meer dan dat. Heerlijk!

De laatste dag in Abel Tasman was schitterend, helderblauwe lucht en warm weer. Ik werd voor dag en dauw uit mn bed getrokken door het Abel Tasman Sky Adventures team om te gaan microlighten! Een microlight is een soort heel licht vliegtuigje met niet veel meer dan een propellor en een vleugel waar je onder hangt die je kan besturen - zie foto's. Het was een waanzinnige ervaring; het hele ding is open en zo kon ik pas echt zien hoe mooi het national park wel niet is! Ik had het in m'n vorige post al even over de kleuren bij Tongariro en het overviel me hier ook weer - de gouden stranden, groenblauwe zee (groen omdat ie zo koud is), het dichte groene regenwoud. In het grijze modderige Noord-Europa zie je dat soort dingen echt niet en de foto's brengen 't nauwelijks over; je moet echt zelf een keer gaan! We vlogen ook over het hostel waar ik sliep en over split apple rock (drie keer raden waar deze rotsformatie op lijkt).

S'middags heb ik Park Cafe Nieuw Zeeland gevonden; misschien daar maar een baantje zoeken? Met referenties uit Park Cafe NL haha.. Toch spannender dan Wilhelminapark!

Later op de dag ben ik met de AquaTaxi een stukje langs de coastal track gevaren. Dat is ook ontzettend leuk, want je begint met de AquaTaxi bij hun kantoor en je wordt gewoon letterlijk door een traktor het water ingereden! We zijn langs split apple rock gevaren (heel grappig om 'm s'ochtends van de bovenkant te zien en s'middags van de zijkant) en daarna keihard richting Anchorage Point gevaren. De zee was wild en de uitzichten waanzinnig mooi. Op de AquaTaxi ontmoette ik ook toevallig m'n buschauffeur van de volgende dag en een van de meisjes van de nieuwe groep; met hen ben ik teruggehiket naar Marahau. Onderweg heb ik een euh.. 'minor disagreement with gravity' gehad, dus ik heb nu niet alleen blaren op m'n blaren, maar ook een gat in m'n knie. Aan het einde van deze reis ben ik sowieso doorgewinterd buitenmens, maar ik heb duidelijk nog een leerweg te gaan, haha. Ook vanaf de Coastal Track (die je overigens ook in 5 dagen kan doen, maar dat wou ik niet omdat ik niet zo enorm fanatiek ben met wandelen en het allemaal toch even mooi is) waren de uitzichten schitterend, het is echt een paradijs. Vooral als de zon schijnt.

Foulwind Cape & Pancake Rocks

Vrijdagochtend vroeg werden we weer allemaal ingeladen door nieuwe driver Pinky en zijn we doorgegaan richting de Westkust. Het is een lange en heftige rit; we moeten onder andere door de Buller Gorge, een ravijn wat nog maar niet zo heel lang gewoon over een dichte weg te doorkruisen is. Genoeg uitzichten over het 'echte' ruige Nieuw-Zeeland dus. We zijn naar Foulwind Cape gegaan (zo genoemd door James Cook die de wind er echt balen vond, en dat is ie ook, FYI) om babyzeehondjes te spotten en daarna hebben we de enige echte Pancake Rocks gezien. Het regende en stormde toen we er aankwamen dus ik ben er redelijk snel doorheen geraust, maar waar het op neer komt is dat de rotsen hier in laagjes gevormd zijn waardoor ze er inderdaad een beetje uitzien als stapels pannenkoeken (zie foto's). Ik zal jullie de uitleg over hoe het zo komt besparen, maar het is allemaal natuurlijk gevormd en het ziet er echt megacool uit.

Blackball

Blackball is een klein goudzoekersstadje in the middle of nowhere en toen ik er aankwam vroeg ik me eerlijk gezegd af wat Stray er in godsnaam te zoeken had - maar het is bedoeld als cultural stop, en het was wel hartstikke leuk. We verbleven in 'Formerly the Blackball Hilton', zo genoemd omdat de Amerikaanse Hilton familie ze aan wilden klagen, en we hebben lekker gemingled met de locals en geleerd over de spelletjes die ze hier in de buurt graag spelen. Het was heel heikneuterig en daarom leuk. We zijn ook in het community house geweest - de legende gaat dat een kamermeisje zich hier in de keuken heeft verhangen, omdat ze zich schaamde voor haar zwangerschap (door een affaire met de community voorzitter).. het schijnt allemaal verzonnen te zijn door een local en haar dochter, maar het ziet er knap creepy uit en dit soort verhaaltjes geven zo'n slaperig stadje een flinke dosis karakter.

 Ik heb in de Workermans Pub een tijdje staan kletsen met een Kiwi die op z'n zevende uit Nederland hiernaartoe is gekomen. Ik heb al heel veel Kiwi's gezien die een tattoeage van Nieuw-Zeeland op een arm of been hebben staan, dat zie je in Nederland nou niet vaak! Hij vertelde over de alcoholproblemen die in Nieuw-Zeeland nog steeds aan de orde van de dag zijn en dat Nieuw-Zeelanders beter met Maori omgaan dan Australiers met Aboriginals omdat Nieuw-Zeelanders afstammen van speciaal geselecteerde toppers uit Europa terwijl Australiers afstammen van een stelletje ongeregeld en de effecten daarvan nog altijd voelbaar zijn. Keeping the rivalry alive!

Monteith Brewery Tour

James heeft me eerder verteld dat Greymouth zo ongeveer de saaiste stad van Nieuw-Zeeland is en omdat wij geacht werden de volgende ochtend daar een paar uurtjes te vertoeven besloot ik voor een leukere optie te gaan: een tour van de brouwerij van Monteith, een Nieuw-Zeelands biermerk wat ooit hier op de westkust begonnen is. De brouwerij zelf was niet veel aan; vroeger was het veel groter maar nu is het maar een klein gedeelte omdat de massaproductie nu ergens anders plaatsvindt en niks was in bedrijf, dus besloten we de waar voor ons geld maar uit de bijbehorende gratis drankjes te halen. Ook al begon de tour om half elf s'ochtends. Een van de handige Nederlanders die mee was (nee, niet ikzelf) vond ergens nog wat ongebruikte vouchers dus toen we om 12 uur weer ingeladen werden zaten we allemaal 4,5 flinke speciaalbiertjes diep. Je begrijpt dat de rest van de dag dus een zware dag werd.

Franz Josef

We hebben een mega end gereden gisteren. We zijn langs the one and only home of the possum pies gereden (mogen ze inmiddels niet meer verkopen omdat ze geen license hebben, maar je krijgt er wel gratis een als je een donatie doet, get it?) maar die heb ik maar overgeslagen. Franz Josef is een klein, slaperig dorpje, het bestaat uit niet meer dan een straat, maar de omgeving is wel ontzettend cool; het dorpje ligt in een regenwoud, maar het ligt pal naast twee Gletsjers (Franz en Fox). Je kan op de Franz alleen maar hiken als je met de heli gaat en uit financiele voorzorg heb ik besloten de gletsjers te bewaren voor als ik weer in Oostenrijk en Zwitserland ben; je mag er toch niet eens boarden. In plaats daarvan ben ik naar het wildlife center gegaan en heb ik m'n eerste echte kiwi (de vogel) gezien! Ze zijn echt ontzettend schattig en lomp, best wel groot, zonder vleugels, dikke bruine verenvacht en lange snavels. Easily m'n nieuwe lievelingsdier.