#kitonyen

Fotoğraf çekilme anı; bu devirde çok moda “polaroid”! Filmde son kare! Toplanıldı. Toparlanmam biraz sürdüğü için birkaç saniye geç kalıp, arka ayakta kaldım.

Kadrajda toplam 5 erkek, 2 kadın var. Bir de fotoğrafı çeken var. O da erkek.

Diğer kadın, kadraj genişlemesin diye, bunu ortamda tek düşünen olduğu için öne çömelmişti bence. Bana da, “sen de çömel” dedi iki solumdaki ses. “o aşağıda sen de git”, dendi sonrasında.

İlk başta da bunun ne olduğunu anladım, ancak benimle ilgili çok daha fiziksel bir gerçek vardı. Çantam çok ağırdı. Bana “çömel” diyenin ne dediğimi iplemeyeceğini bildiğim için bunu ipleyecek birinin kulağına “çantam çok ağır, çömelmeyeceğim” dedim.

Göz göze geldik bana “çömel” diyen ile ona “hayır” dercesine baktım, o da “e hadi” dercesine gözlerin açıp, kafasını salladı.

O sırada içimden; “hadi kulağına fısıldadım o kadar, hadi de! hadi söyle!” diye geçiriyorum, sanki tesbih çevirir gibi.

Dedi, “çantası ağır, o sebeple çömelmek istemiyor.”

“Tamam” dendi ve fotoğraf çekildi.

Demeyeydi konuşmaya başlayacaktım. —-

Tahmin edildiği gibi sadece kadınlarla erkekler ayrı ayrı fotoğrafa yerleşmesin diye çömelmedim. Bunu söyleyemedim de. Çünkü tartışma çıkacaktı. Abartıyor olacaktım. Kadın bana hak verecekti ve benim anlattığım ilk senaryodaki gibi benim sustuğum gibi susacaktı.

İşin aslı kulağına fısıldadığım da anlamadı mevzunun kadın ve erkek ayrıma karşı duruşumdan ötürü olduğunu.

Belki de öne çömelen kadın ona “çöm” dendiği için çömelmişti. Bilmiyoruz.

Bana “çömel” diyen erkek de bana, ben “kadın”ım diye söylememişti. “Öyle olması gerektiği için” demişti.

Geçen akşam yine bir arkadaşımın evinde, çoğunu tanımadığım insanlarla birlikteyim. Yeni yeni insanlarla tanıştım. Herkes çok güzel. Bazı çiftler çok güzel, bazı çiftler ise; güzel gibi görünüp aslında çirkinler...

Bir kadınla uzun süre sohbet ettim. Bir ara sevgilisi geldi. Üçümüz sohbet etmeye devam ettik. Sonra zaman geçti. Bir süre sonra, kadın, artık eve gitmek istediğini ve benimle tanıştığına çok memnun olduğunu söyleyip, beni öptü ve gitti. Adamla bir süre daha sohbete devam ettik. Sonra herkesin sohbet arkadaşı değişti. Zaman da zaten ilerledi. Farkında olmadan sohbet kolektif bir münazaraya dönüştü...

Bira almak için ayağa kalktım. Bana da getirir misin, hem sonra da yanıma oturursun, dedi. Önce anlamadım; sonra rahatsız oldum ve neden şimdi oturmayayım, dedim. Seni okumla vurmaya illa ki bi’ halin var, çünkü, dedi. Anlamadım. Ne oku, dedim. Eros’un oku, dedi. Eros’un okuyla beni vurmak mı istiyorsun, dedim. Hayır, dedi, Ben Eros’um. Sinirlendim ama keyfim de yerine geldi. Bir Eros’un okunu neden hala fırlatmadığını merak ediyorum, dedim tatlı bir tebessümle. Ve hayalde olan bir oku hayali bir yaya yerleştirip, bana fırlattı...

Tam göğsüme saplanacaktı ki elimle yakaladım. Parmaklarımın arasında onu birkaç defa döndürdükten sonra; şu durumda o zaman, ben Selene’yim; gönülçelen, gökten inen ışık, anlık bir ışıltı; ve ben Rhea’yim; iyi huylu, uyumlu ve doğurgan; veyahut da Phoebe’yim; doğru soruları fark ettirmeden sorup her şeyi sezinleyen; bir o kadar da ok atmayı çok iyi bilen (bu sırada hayali yayı, ona doğru uzanıp aldım) Artemis’im; ormanların ve kadınların atarlı tanrıçası... En kötüsü ne biliyor musun? Hepsi ve son olarak ne yazık ki Ben Hekate; kadınların koruyucusu ve yol göstericisi bir “cadı” olarak hiç çekinmem kadınlara yalan söyleyen (bu sırada yay çekildi; ve fırlayıp the Eros’u kendi okuyla vurdu) erkekleri öldürmekten.