Sadece iki yaşında bir bebek, üvey babası tarafından, dilim varmıyor söylemeye ama, t@ciz, ist!smar, şiddet görüyor ve beyin kanaması ile iç kanama nedeniyle ölüyor.

Narin, birkaç gün sonra okulu vardı ama okula değil toprağın altına girdi. Neden? Birilerinin günahları yüzünden.

En küçüğü 2, en büyüğü 14 yaşında 4 kız babası tarafından vurularak öldürüldü. Bebeğin ağzında kanlı emzik vardı ve kanlar içinde yerde yatıyordu, beşikte yatması gerekirken.

Bu ne demek biliyor musunuz? Kıyamet bizim insanlığımızda kopuyor demek. Kıyamet, o taşlaşmış kalplerin ve yok olan beyinlerin katlettiği hayatlar için kopuyor.

Attığım her adım çığlık gibi yankılanıyor kulağımda. Ben artık güvenilir sokaklar ve kadınların özgürce yaşamalarını, haklarını istediği gibi her yerde kullanmalarını istiyorum.

Kadınların ve genç kız olarak bizlerin korkakça değil de daha cesur adım atmalarını istiyorum. Biz vahşileşmiş ve akıl sağlığını yitirmiş erkeklerin arasında nefes almak istemiyoruz. Ailelerin evlatlarına sahip çıkmadığı bu devirde yaşamayı istemiyorum. Adaletin olmadığı bu ülkede hakkımı sonuna kadar kullanamam çünkü yasa diye bir şey yok. Çünkü yasalar uygulanmıyor çünkü yasalar çürüdü. Ve bizler bu akılların içinde büyümeyi bekliyoruz.