#kiliseler

Dört Taçlı Azizler Kilisesi’nde, şehit edilmiş 4 değil 9 azizin anısı yaşatılır; 4 asker ve 5 heykeltıraş, Yunan tanrısı Aesculapius’a tapmayı ya da heykelini yapmayı reddettikleri için öldürülmüştü. Ölümleri 17. yüzyılın ilk dönemlerinden kalma tavan fresklerinde anlatılır. (Askerler üstte, heykeltıraşlar aşağıdadır.) Burada, böylesi dar bir mekânda neden fazlasıyla büyük bir tavan yapıldığı sorusu sizin de aklınıza gelebilir. 1084’te Normanların saldırıları sonucu kısmen zarar gören kilise Papa II. Paschal tarafından (1099-1118) ama bu kez daha küçük boyutlarda yaptırıldı. 

Kudüs'teki kiliseler Mescid-i Aksa'yla dayanışma içerisinde

KUDÜS – TURGUT ALP BOYRAZ Kudüs Rum Ortodoks Başpiskoposu Hana Atallah, “Kudüs’teki kiliseler Mescid-i Aksa ile dayanışma içerisinde olduklarını ilan etti.” dedi.  İsrail polisinin Harem-i Şerif’in kapılarına kurduğu metal arama dedektörlerini protesto eden Filistinli Müslümanlara destek için Aksa’nın kapısına gelen Başpiskopos Atallah, burada AA muhabirine özel açıklamalarda bulundu.…

yeni http://www.sfk.kim/satilik-kiliseler-cami-oluyor-yasam-haberi/

Satilik Kiliseler Cami Oluyor Yasam Haberi

Avrupali Hristiyanlarin kiliselere gosterdigi ilgi azalirken kitada Muslumanlarin sayisi artiyor. Pew Arastirma Merkezi’nin yaptigi calismaya gore, Avrupa’daki Muslumanlarin sayisi 2030 yilinda toplam nufusun yuzde 8’ine ulasarak 58 milyon olacak. Artan bu sayi, cami ihtiyacini da beraberinde gePew Araştirma Merkezi’nin Yaptiği çalişmaya Göre, Avrupa’daki Müslümanlarin Sayisi 2030 Yilinda Yekün Nüfusun Yüzde 8’ine Ulaşarak 58 Milyon Olacak. Artan Bu Sayi, Cami Ihtiyacini Da Yaninda Getiriyor. Kapali Kiliselerin Bakim Masraflari Itibari Ile Satiliğa çikarilmasi Karşisinda Müslümanlar Bunlari Satin Alarak Camiye Dönüştürmeye Başladi.

Devami icin Tiklayin

Kaynak Alıntı : haber

Yerel Kiliseler, ifadesini ibadette, öğretide, Hıristiyanlığı yaymakta ve dayanışma faaliyetlerinde bularak gerçekleşti. Çok erken bir tarihte Hıristiyan ayinleri, İsa’nın dirildiğine inanılan pazar günleri kutlanmaya başlandı. Bu ayinler, bir litürji (inancın belirtilmesi ve ilahiler), Kitabı Mukaddes metinlerinin okunması ve gerekiyorsa yorumlanması şeklindeydi. Kilise’ye bağlanmanın işareti olan vaftiz ve Hıristiyanların İsa ile birlik ve beraberliğini belirten Hıristiyan inancı başlangıçtaki Kiliselerde uygulanan ve bütün Hıristiyan Kiliseleri arasında müşterek olan iki kutsama uygulamasıdır. Bir kutsama eylemi Tanrı’nın bağışını ifade eder, oysa kurbanlar insanların Tanrı’ya sunduğu adaklardır. Zaman içinde yaşamak için, Kiliseler kendi bünyelerinde birtakım özel hizmetler ve görevler ortaya çıkardılar. Hıristiyanlığın başlangıcında, bu görevler pek kurumsallaşmamıştı ve cemaatten cemaate değişirdi. Yeni Ahit üç türlü Kilise görevi öngörmüştür: kelam görevleri (din bilginleri ve pey­gamberler), düzeni koruma ve yönetim gö­revleri (ihtiyarlar ve piskoposlar) ve yardım görevleri (diyakozlar).

Baskı ve işkencelere rağmen, Hıristiyanlık I. ve II. yy’larda hızla yayılmaya başladı ve imparatorluğun Latince konuşulan batı kısmına doğru genişledi. Kiliseler çoğaldıkça ve ilk tanıklar (havariler) dönemi geride kaldıkça, yerel düzeyi aşan bir örgütlenmeye ihtiyaç duyuldu. Dinin kaynağındaki imanı gözle görülür bir birlik içinde korumak söz konusuydu. Yerel Kiliselerin başında artık tek bir piskopos vardı ve bu piskopos papazlar üzerinde mutlak bir otoriteye sahipti. Bazı piskoposluk merkezleri başkalarından üstündü ve VI. yy’dan itibaren Roma piskoposluğu bütün öteki piskoposlukların önüne geçti. Piskopos bir baba («papa») sayılıyordu ve Roma piskoposunun papa unvanı buradan geldi. Kilise örgütü toplumun siyasi, idari ve iktisadi örgütlenmesine göre şekillendi ve özellikle Batı’da Roma hukuku örnek alındı.

Yerel Kiliseler, ifadesini ibadette, öğretide, Hıristiyanlığı yaymakta ve dayanışma faaliyetlerinde bularak gerçekleşti. Çok erken bir tarihte Hıristiyan ayinleri, İsa’nın dirildiğine inanılan pazar günleri kutlanmaya başlandı. Bu ayinler, bir litürji (inancın belirtilmesi ve ilahiler), Kitabı Mukaddes metinlerinin okunması ve gerekiyorsa yorumlanması şeklindeydi. Kilise’ye bağlanmanın işareti olan vaftiz ve Hıristiyanların İsa ile birlik ve beraberliğini belirten Hıristiyan inancı başlangıçtaki Kiliselerde uygulanan ve bütün Hıristiyan Kiliseleri arasında müşterek olan iki kutsama uygulamasıdır. Bir kutsama eylemi Tanrı’nın bağışını ifade eder, oysa kurbanlar insanların Tanrı’ya sunduğu adaklardır. Zaman içinde yaşamak için, Kiliseler kendi bünyelerinde birtakım özel hizmetler ve görevler ortaya çıkardılar. Hıristiyanlığın başlangıcında, bu görevler pek kurumsallaşmamıştı ve cemaatten cemaate değişirdi. Yeni Ahit üç türlü Kilise görevi öngörmüştür: kelam görevleri (din bilginleri ve pey­gamberler), düzeni koruma ve yönetim gö­revleri (ihtiyarlar ve piskoposlar) ve yardım görevleri (diyakozlar).

Baskı ve işkencelere rağmen, Hıristiyanlık I. ve II. yy’larda hızla yayılmaya başladı ve imparatorluğun Latince konuşulan batı kısmına doğru genişledi. Kiliseler çoğaldıkça ve ilk tanıklar (havariler) dönemi geride kaldıkça, yerel düzeyi aşan bir örgütlenmeye ihtiyaç duyuldu. Dinin kaynağındaki imanı gözle görülür bir birlik içinde korumak söz konusuydu. Yerel Kiliselerin başında artık tek bir piskopos vardı ve bu piskopos papazlar üzerinde mutlak bir otoriteye sahipti. Bazı piskoposluk merkezleri başkalarından üstündü ve VI. yy’dan itibaren Roma piskoposluğu bütün öteki piskoposlukların önüne geçti. Piskopos bir baba («papa») sayılıyordu ve Roma piskoposunun papa unvanı buradan geldi. Kilise örgütü toplumun siyasi, idari ve iktisadi örgütlenmesine göre şekillendi ve özellikle Batı’da Roma hukuku örnek alındı.

Farklı Bakışla Tarihteki Hıristiyan Kiliseleri

Yerel Kiliseler, ifadesini ibadette, öğretide, Hıristiyanlığı yaymakta ve dayanışma faaliyetlerinde bularak gerçekleşti. Çok erken bir tarihte Hıristiyan ayinleri, İsa’nın dirildiğine inanılan pazar günleri kutlanmaya başlandı. Bu ayinler, bir litürji (inancın belirtilmesi ve ilahiler), Kitabı Mukaddes metinlerinin okunması ve gerekiyorsa yorumlanması şeklindeydi. Kilise’ye bağlanmanın işareti olan vaftiz ve Hıristiyanların İsa ile birlik ve beraberliğini belirten Hıristiyan inancı başlangıçtaki Kiliselerde uygulanan ve bütün Hıristiyan Kiliseleri arasında müşterek olan iki kutsama uygulamasıdır. Bir kutsama eylemi Tanrı’nın bağışını ifade eder, oysa kurbanlar insanların Tanrı’ya sunduğu adaklardır. Zaman içinde yaşamak için, Kiliseler kendi bünyelerinde birtakım özel hizmetler ve görevler ortaya çıkardılar. Hıristiyanlığın başlangıcında, bu görevler pek kurumsallaşmamıştı ve cemaatten cemaate değişirdi. Yeni Ahit üç türlü Kilise görevi öngörmüştür: kelam görevleri (din bilginleri ve pey­gamberler), düzeni koruma ve yönetim gö­revleri (ihtiyarlar ve piskoposlar) ve yardım görevleri (diyakozlar).

Baskı ve işkencelere rağmen, Hıristiyanlık I. ve II. yy’larda hızla yayılmaya başladı ve imparatorluğun Latince konuşulan batı kısmına doğru genişledi. Kiliseler çoğaldıkça ve ilk tanıklar (havariler) dönemi geride kaldıkça, yerel düzeyi aşan bir örgütlenmeye ihtiyaç duyuldu. Dinin kaynağındaki imanı gözle görülür bir birlik içinde korumak söz konusuydu. Yerel Kiliselerin başında artık tek bir piskopos vardı ve bu piskopos papazlar üzerinde mutlak bir otoriteye sahipti. Bazı piskoposluk merkezleri başkalarından üstündü ve VI. yy’dan itibaren Roma piskoposluğu bütün öteki piskoposlukların önüne geçti. Piskopos bir baba («papa») sayılıyordu ve Roma piskoposunun papa unvanı buradan geldi. Kilise örgütü toplumun siyasi, idari ve iktisadi örgütlenmesine göre şekillendi ve özellikle Batı’da Roma hukuku örnek alındı.