zamanın akışının hep hızlı olduğunu düşünürüm. olduğum yerden geçmişe baktığımda sanki her şey bi anda olup bitmiş gibi gelir bana. fotoğraflara bakarken her defasında bunun bi yanılsama olduğunu fark ediyorum.
zaman şimdi baktığımız yerden derinliğini korusaydı, yani gerçekten totalde yaşadığımız zaman kadar derinleşseydi her şey, acılarımız o ilk ankinden daha daha katlanılamaz bi şey olurdu. ve işte bundan dolayı geçici her mutluluğumuz da.
tutunduğumuzda derinleştiriyoruz zamanı, yoruluyoruz, boğuluyoruz… akışına bıraktığımızda ise sadece o anı yaşamayı, nefes almayı, yüzmeyi öğreniyoruz.












