#kendime.

sen, alevlerin temelini oluşturan toprağın ortaklarından sayılacak kadar karanlıksın. bu yüzden gölgelerin efendisi, işlediğin günahlara ses çıkarmıyor. hatta seni, kendi ellerinle çağırdığın yokluğa rağmen ayakta tutmak için çabalıyor. çünkü o da biliyor, bir gün onun tahtına göz dikecek kadar ileri gidebilirsin, yeter ki ölme.

dokuz yaşında elleri, onyedi yaşında ruhu kesildi. bu acıyla nereye kadar.

yine de gülümse herkese rağmen, yine de yaşa doyasıya her şeye rağmen. hayat sen üzüldün diye durmadı, ağladın diye yıkılmadı dünya, kırıldın diye kopmadı kıyamet. o yüzden, yaşa gönlünce. yaşamalısın. çünkü bu ilk, tek ve son şansın.

bir his var içinde, ölüm gibi. hem soğuk hem de yakıyor canını. canını ezen şeyler hiç değmemiş gibi duruyorsun. ezildin aslında altında ama ne gören var ne de duyan. sen de körsün zaten kendine, başkası görse ne yazar. bir ölü var içinde. ismi, sen. yüzü, sen. aynı sen. öldün mü kaldın mı, bilmiyorsun. bir sızı var tam sol yanında. bazen nefesini kesiyor bazen ruhunu. ne yapılır bilmiyorsun ama hâlâ doğan güne gözünü açıyorsun. güç bu değil, diyorsun. güçlüyüm bile diyemiyorsun. elinden geleni dâhi yapmıyorsun. ama soranlara elimden gelen bu, diyorsun. soğuk havayı da gözünü yaşartan sigaranın dumanını da yaşamaktan sayıyorsun. oysa yaşamın ne demek olduğunu dâhi bilmiyorsun. saat gecenin bilmem kaçı oluyor bazen. sen tavanda neler görüyorsun, neler kuruyorsun. gözünü dâhi kırpmıyorsun bazı geceler. sırf kabusların esiri olmamak için. o suda tekrar can vermemek için. öldüğün günü en ufak detayına kadar hatırlıyorsun. insan bir değil, bin kere ölür. öğrendin artık. sen binbirinci kez öldün. ne gören var ne de duyan.

sigaranı tekrar kendini öldürmek için içtiğin zaman anlıyorsun, geçmişe döndüğünü. bağırtıları duymamaya çalışarak kapıyı çarpıp gittiğin zaman anlıyorsun. geceleri yine baş gösteren uykusuzluğun geri geliyor mesela. günlerce uyumayıp her şey ile boğuşuyorsun. beyninde yankılanan onlarca cevapsız soru arasında nefessiz kalıyorsun. gözlerinin altına morluklar, çevresine kırmızılar ekleniyor. sanat eseri değilsin sen, yıkımın tablosusun. ağlıyorsun belki de göz pınarların kuruyana kadar. bağırıyorsun boğazın parçalanana kadar. güçlüyüm ben, diyerek kandırmıyorsun kendini. aynaya her baktığında tekrar bir canavarla göz göze geliyorsun. kaçamıyorsun kendinden. düşüyorsun ama bu sefer kalkmak ne demek, bilmiyorsun. her zerren eksik geliyor. yarım hissediyorsun kendini, her zamankinden daha yarım. yazıyorsun mesela ama neden yazdığını bilmiyorsun. sessizliğinin sesi yok artık. sessizliğin sessizlik yalnızca. zihninde bir otoban gürültüsü, sana seslenen kim. sana seslenen var mı. kimsin sen, nesin. yaraların açılıyor bak tekrardan. çok kan akıyor ama ölemiyorsun işte. acıdan titrerken her zerren yine sigara yakıyorsun ardı ardına. kaçıncı paket olduğunu yine bilmiyorsun. alışmak gerekirdi oysa. alışmalıydın sen şimdiye kadar. ama bunu bile başaramadın. alışmanın yanından bile geçemedin. kandırdın yalnızca kendini. güçlüsün sen, dedin her aynaya bakışında oysa üfleseler devrilirdin. mesela tekrar başladı ellerin saçlarını yolmaya. tekrar başladın bedenini kanatmaya. gözlerin aylar sonra karardı, ne yaptığını bilmedin. mesela ellerin çakmağı zor tutuyor, gözlerin buğulu bakıyor. gözünü kırpsan ağlarsın, bunu anlıyorsun ya işte. geçmişe döndün sen. farkına var artık. her şeyin en başındasın. paramparçasın. herkes dağıldı. sen bir sigara daha yaktın, oturdun kaldırım köşesine. şehir üstüne yıkıldı, kurtulmaya çalışmadın. geçmişi silemedin. geleceğe bakamadın hiçbir zaman. bak, sen her şeyin en başındasın. ölmeli misin yoksa savaşacak gücün var mı senin? kaç sigaran kaldı, bu acıya yetecek mi. bu acı senin yaşamana izin verecek mi. hiçbir şey bitmedi, sen bitti sanırken tek bir adım dahi atamadın. yalana kandın, kanadın. inandın, yanıldın. en başta mısın yoksa uçuruma son bir adımın mı kaldı senin?

bak, sen az önce kendini atmak ve sigara içmek arasında kaldığın balkonda üç dal yaktın ardı ardına. şimdi ise banyonun buz gibi zemininde öylece uzanıyorsun. neler oluyor, bitiyor yetişemiyorsun hiçbir şeye. boğuluyorsun her saniye. kimseye konuşamıyorsun, göz teması bile kuramıyorsun. ama bu yorgunluk var ya, senin boyunu geçeli çok oldu. altından kalkamıyorsun artık hiçbir şeyin. aynada gördüğün bedene hakaret edecek tüm kelimeleri tükettin. söylesene, o çakmağı hiç bedenine tutmak istememiş gibi nasıl gülebiliyorsun? gözlerin yorgunluğun kaç tonuna sahip, biliyor musun. mesela en son ne zaman yolmak ister gibi değil de sevgiyle taradın saçlarını, bilmiyorsun değil mi? bilmiyorsun. gözlerini dolduran bu satırları her şeye inat yazarken kendini güçlü zannediyorsun. ama değilsin. farkına var artık. gecelerin zehir oldu. uykun ise haram. her yastığa başını koyduğunda kendini boğma hissi yok oldu sanıyorsun ya sen, yok olmadı ve olmayacak. sen içindeki nefretin ateşiyle kavrulurken insanlara maskeler takıp güleceksin. ama artık buna bile hâlin yok. öylece boş duvarlara, sokaklara bakarak günler geçiriyorsun. seni bu denli boşluğa sürükleyen şeyin ne olduğunu bilmiyorsun. küçüklüğüne artık elini uzatmıyorsun, bağrına basıp sevmiyorsun. biliyorsun çünkü senin bağrın ateş. o çocuk orada yanacak. biliyorsun ve kendinden kaçıyorsun yalnızca. kendinden kaçarken ördüğün duvarları aşamıyorsun. o duvarlar senin nefes almana yardımcı olan gökyüzünü kapattı. o duvarların penceresi bile yok. sen ne yapıyorsun, kızım? kendine bir zindan yarattın, farkında değil misin? nefes alamıyorsun ama artık hayıflanmayı bıraktın. kendine bir kişilik yaratıp onun arkasına sığındın. kaba davrandın, kırdın, döktün, hiç kimseyle konuşmadın. kalpsizlik ile büyürken kalpsiz olmayı öğrendin. ilaçlara mahkûm bir bedeni gökyüzüne bile hasret bıraktın. eserin aynada, sana bakıyor öylece. kendinle gurur duymalısın, duyuyor musun yoksa gözyaşlarında boğuluyor musun?