#kavaklar

Daha önce hiçbir yerde hiç kimseyle paylaşmadığım bu videoyu şimdi yine bir sene daha biterken bırakmak istedim buraya,üstünden geçen 4.senede kendime bir anı.

Ah kavaklar,bedenim üşür yüreğim sızlar.

Bir şarkı "yokluk" hissini böyle derinden nasıl verebilir.

O evde, koskoca İstanbul'da, tek başımayken. Neler geçti, nasıl geçti. Boğazım düğümleniyor. Her sene biterken,her yaş alırken. Özlüyorum. Anları,anıları,kendimi. Önüme bakıyorum, geleceği güzel karşılayıp tadını çıkarıyorum. Ama geçmişten kopamıyorum. Belki de iyi ki kopamıyorum. Bunlar da öyle kıymetli ki. Hisleri dolu dolu yaşamak. Duygularım kadar yazdıklarım da karmakarışık.Büyüyorum. Hayal kuruyorum. Hüzünleniyorum. Gülüyorum. Şükrediyorum. Keşkelerim var. Aynı zamanda iyi ki lerim. Seviyorum. Bazen nefret ediyorum. Anlaşılmak istiyorum. Sevilmek ve dinlenmek. Bazen sadece kendimle kalmak.

Kalbim dalgalı hırçın bir deniz gibi. Dalgalarım çok sert vuruyor sahilime. Yoruluyorum. Düşünmek istemiyorum. Sakin,dümdüz bir deniz olmayı diliyorum bazen. Durgun denizde herkes kaptan, sanırım mücadeleyi seviyorum. Ve ediyorum. Sonuçlarından gurur duyuyorum. Bazen ondan da yoruluyorum. Dinlenecek gerçek bir liman arıyorum,çünkü ben liman olmaktan yoruluyorum,dinlemekten,çare olmaktan. Belki de biraz şımartılmak istiyorum.

“Beni hoyrat bir makasla

Eski bir fotoğraftan oydular.

Orda kaldı yanağımın yarısı,