#karaorman

Fırtınalar devriliyor, ömürlük yıldızlar.

Farkına var şeytanının gam dolu bu kara kuyu

Yummadım gözümü kederimden

Yunamadım kirli sözlerinden

Bugün bitmeden bir yazı bırakmak niyetindeydim. Kerim’le doyasıya geçirdiğim vakti, kreşe gitmediği için eğitici faaliyetler, Türkçe şarkılar falan öğrettiğimi yazacaktım. Bir karantina günlüğü gibi. Sonra onu uyuttum, cayimi demlemiştim. Son yıllarda hep yaptığım gibi loş bir abajur ışığında kendimce bir aksam telaşı yasamak niyetindeydim. İçime kapanasım geldi. Nerdeyse 29 oluyorum, duygu durumumu kontrol edemediğimi anlayalı epey oldu. Spotify’dan Melike Sahin- deli kan açtım. Biraz haber okudum, ki bu duygu durumuma hiç iyi gelmedi. Bugün tezim için bir hedefi yerine getirdim o yüzden aslında bir öz tatmin günüydü. Elbette daha çok yolum var ama ufak ufak adımlarla ilerliyorum, çok detaylı bir hedef çizelgem var. O yüzden bu küçük hedefi bitirmek bile motive ediyor yârin ayni metne başka bir gözle bakabiliyorum. Yoksa yıllarca ayni şeyi çalışıp yazmak imkânsız.

Şarki değişti, Melike Sahin -Kara Orman.

İlk kez dinliyorum, gayet iyi. Hatta sözler sanki tam şu an bana çok normal diyor; “sağımı solumu kaplıyor bu kara orman, fırtına var devriliyor ömürlük yıldızlar. Farkına var şeytaninin, gam dolu bu kara huyu.” Ve devam ediyor.

Hepimizin kara ormanları ve şeytanları var. Kadın güzel yazmış, hakli. Daha güzel olan farkına varmamızı istiyor. Evet bazen böyle hissetmek, -high- olmamak, nedensiz yorulmak ya da bunalmak normal. Ben bir alışkanlık edindim, duygularımı yazıyorum, günlük değil. Kendimi -low- hissettiğimde not ediyorum. Hem bilişsel olarak o esnada ne beni o düşünceye itti onu görmek için hem de aradan biraz zaman geçip okuyunca ne kadar yol kat ettiğimi görmek için. Hani herkes mükemmel, çok mutlu ve dört dörtlük ya artık bu sosyal dünyada, insan öyle olmadığını yürekten bildiği için, kabullenip kimi zaman üstüne gitmek kimi zaman onla yol almak iyi geliyor. Zaman değişiyor, biz değişiyoruz. Kendinizi görün, kendimizi görelim; insan kendine ne kadar dürüst olursa o kadar mutlu oluyor.

Bu arada bloğu açınca inanılmaz gerdi beni yazmak, utanır hissettim. Önceden ufak bir grupla paylaşıyordum ki aralarında beni dünyada en güzel eleştiren insanlar var :)  Şimdi neden bilmiyorum hem yazasım var hem az çekiniyorum. Sosyal medyada fenomen olup, milyonlara her şeyini açan insanlar cesurmuş. Kim okur, kim takip eder bilmeden yazmak bir mesele.

Bugünü devirdik, Ramazan 23 Nisan’da baslarsa 22-23 gün var ortalama. Kendimi hazırlamak istedim-ilk kez. Hedeflerim bazı şahsi dini hedefler ve o oruç dönemini kolaylaştırmak için bazı yeme-içme değişiklikleri. Baş ağrısı ve mutsuzluğu azaltmak için, kahveyi 3’e indirerek başlıyorum. Son hafta 1’e düşüreceğim. Deney faresi değiliz elbette, yarış ati hiç değiliz ama haftalık, günlük, aylık hedefler koymak onları not etmek, inanılmaz yardımcı oluyor. Ben belki de ilk okuldan beri böyle biriyim, gerçekçi hedefler koymayı öğretti bana bu süreç. Böylece hem üzülmüyorum hem vakit kaybetmiyorum. Misafir gelirken bile menü yaparım ve pişirdikçe ustunu çizerim. O listeyi yapmadan mutfağa giremiyorum.