This is me brain and my feelings right now.
Ang sakit lang nung nangyari mga 2 weeks ago. About dun sa naglagay ng cat-toxic food dun sa bowls ng mga stray cats.
Bale may mga nangyari pa kinabukasan nun. Context muna; every morning naglalatag ako ng bagong hugas na bowls para lagyan ng kibbles at tubig ng mga strays. May apat na bowls ako, 2 yung nakalatag every day so salitan yung mga bowls kada araw para malinis naman yung kinakainan ng mga strays.
Tuloy ang kwento. Naglabas na ako ng fresh batch ng pagkain at tubig pero wala na yung mga bowls from kahapon. Pinatay ko muna yung thoughts ko para di sumama yung loob ko, tinanggap ko na na may mga tao na ayaw yung ginagawa ko at tinapon na nila yung mga bowls.
Pagpasok ko ng bahay, may nagpaparinig na at nagtatanong kung sino naglagay ng pagkain dun sa tapat ng unit.
Natanggap ako ng feedback and gusto ko maging mas maayos na nilalang so magsabi lang kayo kung malala yung mga naging actions ko:
Ugali ng tao na nagpaparinig; di sila ready pag may sumagot sa kanila. Lumabas ako ng bahay dali-dali para sumagot na ako yung nagpapakain.
Psychology and profiling, our subject is an old angry lady. Assumption that I had was that the person would be difficult to deal with. Issue ni mam ay dumudumi ang mga pusa sa street namin at napapagod na siya maglinis.
Habang di pa siya nakakapagsalita, tinanong ko siya kung gano katagal na siya sa lugar. Ang sagot niya is "ako may-ari nito(referring to 3-storey rental apartment)". Nakakapikon kasi ang layo ng sagot. So push question ko is ano ginawa niya para macontrol yung population ng mga pusa sa lugar, di naman siya sumagot.
Eventually sumagot siya na matagal na siya sa lugar. Tanong ulit ako, sa tagal niya sa lugar, bakit di niya naisipan na ipakapon yung mga pusa para mabawasan yung mga nililinis niya. Ending ang sagot sa akin is 'Ano yun?' so explain ako sa kanya kung ano yung kapon at mga benefits nito.
Medyo kumalma siya, pero parang di nawawala sa mga matatanda yung kailangan mas magaling sila so binaling niya yung usapan sa 'pinapakain mo kasi kaya madaming dumi ng pusa dito'. Sabi ko sa kanya bagong lipat lang ako sa lugar at nung kailan lang ako nagsimula magpakain ng mga strays. Before ako magpakain, madami na talagang dumi ang mga pusa sa lugar.
In hindsight, sayang yung di ko nasingit na yung pinapakain ko sa pusa is nagpapatigas ng dumi nila para mas madali linisin. Basa kasi yung mga pupu nila sa street. Pero gagamitin ko yun sa mga next na argument na mapapasok ko.
Sabi ko okay lang ba na wag nila maltratuhin yung mga pusa-- natakot siya dun sa sinabi ko. Aware siya na malilintikan siya habang nasa paligid ako at may ginawa siya na di maganda sa mga strays.
Pinaliwanag ko sa kanya na may plano ako ipakapon yung mga pusa sa lugar at tinanong ko siya kung pwede siya tumulong. Inexplain ko na usually ang kapon is 3k(eme lang yun pero mahal pa din magpakapon) at may discount sa Makati kung may Yellow Card ka.
Nagsimula siyang lumapit sa apartment niya at pinapakita na papasok na siya nung hinihingian ko siya ng tulong sa pagpapakapon.
Okay. So gripe ko yun. Umisip ka ng solusyon na makikinabang sila, pero di sila aambag. Sige, gets, iba tayo ng agenda. Wag niya lang talaga sasaktan yung mga strays.
Anyway, gawa na ako ng draft para sa call to action to get donations para masimulan na yung pakapon ng mga strays. Super willing ako makipagtrabaho sa mga similar din yung mga values para magawa talaga to kaya message lang kayo, gawa tayo ng aksyon. Super stressed lang ako lately na yung mga tao kailangan ko pa sabihan na kung di nila papakainin or tutulungan, wag na lang nila maltratuhin.
