#kanibalu

Czy to słońce czy to dach

Czy już może stoję

Nie wiem czy potrafię karmić swego

Jakąś duszą skalaną ziemią

Ja nie wybaczam kary

Ja tylko nad nimi empatią skaczę

Oczywiście że zapominam

Wytrzeć każdy palec z kolei

I potem otwierać klatki piersiowe

Tłumi mi gorszałka

Której nie tykam od dwunastu

Ja proszę przestań

On nie słucha i gdacze

Kazałeś mi się cieszyć

Ale przyjemność tylko z pojednania

Krzyczałam kiedyś melodię

Była bardzo nierówna

Teraz ułożenie jest łatwe

Ale głowa jakaś taka pusta

Czy przyrzekniesz mi nadzieję

Czy umiesz znów to zabić

Ich tylko znika

A znika ich kaleka