#kandong

when yo sit on someone’s lap and dont care

like casually and comfortably

Pampatanggal ng uhaw, bumibili ako at ang mga kasama kong kasali sa drum and lyre ng ice candy nung mga bandang grade 3 ata ako nun. Yung iba, mga pinsan kong medyo malayo na. Mahirap kasi talaga magbabad sa araw nang wala kang kinakain or tubig or basta kahit anong magpapahid- uhaw.

Isang araw, di ko yata namalayang limang piso nalang ang naiwan kong pera. Eh bale sasagutin ko pa yung pamasahe ko pauwi na siguro eh 3.50 piso pa. Bago umuwi nagkayayaan kaming magpipinsan na bumili ng ice candy. Syempre bata, hindi ako papatalo na mas mukhang mayaman mga pinsan ko. Odi bumili din ako. Hmm yummy.

Nung pagsakay sa jeep, nakita kong 2.50 nalang pera ko. Shet, kulang na pala ng piso pamasahe ko. Pero sure talaga akong dapat 4 piso pa yun. Kinakabahan ako. Pwede naman akong mag 123 pero di ko ugali yun. Sinubukan ko talagang umutang sa mga pinsan ko ng piso para makauwi ako. Di nila ako binigyan porket wala na din daw sila pera o kung ano. Naiiyak na ako talaga. Nagsuggest din ako na kandungin nalang ako nung isa kong pinsan. Kasi apat kami eh, yung dalawa magkapatid. Naiintindihan kong di na ako makakandong nung isa kasi kakandungin niya yung kapatid niya. Pero yung isa? Ayaw niya talaga ako kandungin. Nakakaiyak na talaga.

Nagulat ako, kasi meron padin talagang mababait na tao nun. May nagdonate ng piso sa akin. As in. Hehehe. Kahit bata ako marunong din akong mahiya, pero di ako marunong magthank you. Nakalimutan ko siguro kaya ngayon na ako magtethank you sa kung sinong mabuting loob na babae ka.

Labing isang taon bago ko naalalang magpasalamat. Better late than never. :]