#kaanozer

kendi olmayan şeylerin ağırlığını süren anlam, iki kişi arasında dahi bir şeyi geri getiremez:

2.27

güzelliğim açıklanacak: kaçış yok. televizyonun konusu bu. -ve bir takım içten yanlışlığın.

şöyle bir duracağım, işitme biçimiyle kapının arkasında çözülen seslere.

2.28

ellerim, bağıran bir sıkıntının ellerinden yeni kurtulmuş:

kendime durmadan soracağım: saat kaç? saat kaç? saat.

2.29

ne var ki odasında kendini bulan ve kendisiyle konuşan seslerin “bir karşılığı olmalı.”*

2.30

bu -geldiğim yere geri dönmeçağında bilmem neyi yaşarken bilmem neyi unuttum, neyi?

Yani anladınız; yalınayak bir sıkıntıyla kendi koynumdan başlayarak her şeyin, her şeyin, herşeyiniçinden geçen zamanla dövüştüm. Sonunda günün saati bana bir akşam, sonunda günün saati bana ikili yüzler halinde geldi uzandı, öptü, “ölümü düşündürdü”.

ölüm dediysem, içimde geniş bir salon ortasında sevdiğim bir sıkıntı; -apaçık ve raylar ve tramvay

alıp gitti kımıldamaz sandığım şarkıları