#justwriteit

يشتاق روحًا إلى روحي

فمنْ للفؤاد إذًا يُشفي

الهوىٰ ويطيبُ مَجروحي

*********

حتي اذا بلغ الفراقُ نِصابه

ودَّعَ القلبُ والروحُ مُهاجرا

واستوحش القلبُ الفراقَ ومابه

من لوعةِ الأشواقِ دمعًا فاترا

وتراكمَ الشوقُ يسكنُ أضلعى

والقلب ينبض خافقا متأثرا

فمنْ الذي شغل الفؤادَ بنظرةٍ

والقلبُ راحَ  مُهلِلًا ومُكبّّرًا

العينُ من نظراته فرحت سُدىٰ

حتي بكتْ بين السطور خواطرا

فهل رَضيتَ الزيف ياقلبي انا

وسكنت بيتَ الوهم فيه تيمنا

حتى اذا بلغَ السرابُ حقيقةً 

كُشفَ الضبابُ فما رأيت تيقنا

لا لبسَ في رؤيا الصباحُ وما

كنت إلا واهمًا نحو الهوى مترنما

قد كان ينظر للنجوم وحسبما

يهوى الفؤادُ يظنُ فيه تبسما

قد كانت النظراتِ منه تأملا

فمن الذي أعطاكَ زيفًا رُبما

آنَ الأوان لنلتقي عبر اللتي

فوق السطور تثيرُ فيك رسالتي

إن اللذين تحبهم من نظرةٍ لمْ،

يعرفوا بمشاعرٍ في رؤيتي

لكنني في الوهمِ عشتُ قصيدتى

حتي بلغتُ مع الحروف وجيعتي

ورجعت أبكي في الليالي كيفما

أبكي الحبيب تلهفًا و تأثرا

ماكان حبًا بل هواكَ محطمُ

والشوقُ فيكَ مع الخيالِ مُناظرا

مهلا رويدك يافؤادي لا تَكن

نحو الحضور متابعًا ومُصورا

رفقًا خيالي  بالفؤاد فما لنا

بالوهمِ إلا حيرةً وتَبعثُرا

عش بالحقيقةِ لا تعش خلف

السراب، تضيعُ فيه مغررا

إن الهوىٰ يهوي بنا حتى إذا

بلغَ المرادُ فؤاده فتحررا

رفقًا فما للقلبِ لا يهرب إذا

سكن الفؤادُ هواكَ فيه وأخبرا

#كرم_محمد_حربي

Você É Quase Tão Bonito Quanto A Gente (on Wattpad) https://my.w.tt/0DBesas5B7 

E se você pudesse personalizar o seu crush? Já pensou? 

"Olá, bem vindo ao Você É Quase Tão Bonito Quanto A Gente, no que posso te ajudar?" 

"Eu preciso de um homem bonito que diga como os meus olhos são lindos e como o meu sorriso é encantador." 

Widuje cię, choć tak naprawdę nie widzę... Wciąż tęsknię choć dawno nie powinnam... Mam nadzieję, choć od jakiegoś czasu powinna dawno umrzeć. Wciąż czekam, choć wiem że nie wrócisz.

Ile czasu minie aż rany się zagoja? Ile czasu potrzebuję żeby wstać pewnie na nogach, z podniesiona głową, pewna czego chce, nie obracając się za siebie? Ile czasu musi upłynąć zanim przestanę wypatrywać ciebie w miejscach, gdzie kiedyś razem bylismy? Ile czasu minie aż uświadomię sobie ze juz cię nie kocham? Dzień? Tydzień? Miesiąc? Rok? Kilka lat...?

Kiedy będę miała pewność że już nie wrócisz? Że nie napiszesz kiedy cię pożegnam...?

Każdego dnia czuję te tępe pulsowanie w klatce piersiowej, kiedy myślę o nas, kiedy widze podobny samochód do twojego, z bijącym sercem patrzę na jego rejestrację i za każdym razem jest te samo rozczarowanie, bo to nie jest to. Przechodzę ulicami, gdzie chodziliśmy razem te kilka lat temu po zajęciach... Czekaliśmy na siebie nawzajem, żeby razem wrócić do domu. Minęły lata odkąd każdego dnia widywalismy się na korytarzu szkolnym, i każdego dnia większość przerw spędzaliśmy razem. Po prostu ze sobą będąc. Tęsknię za tym. Tak bardzo jak za Tobą samym

Dlaczego potrafisz mi powiedzieć, że nie jestem Ci obojętna, że nigdy nie byłam, skoro nic na to nie wskazuje? A może byłam, tylko jeden błąd sprawił, że już nigdy nie będzie tak samo, a ja to przegapiłam. Po latach analizuje krok po kroku każdy swój, twój ruch i nic nie rozumiem. Mogłoby być pięknie. Ale jednak nie jest.

Tęsknię. Za tobą, za twoim śmiechem, dotykiem, uściskiem, zapachem.. Za tym jak potrafiłeś sprawić w sekundzie, że czułam się ważna i wyjątkowa. Za tym, że miałam pewność, kiedy cię mijalam na korytarzu, że mnie zauważysz i uscisniesz obracając mnie dookoła. Że byłeś.

Read it HERE: Wattpad

SYNOPSIS: Rora inherited a special condo unit from a great-aunt she didn't know she had until she was summoned to her lawyer's office for a will reading. After accepting the terms of the will Rora's life changed practically overnight!

New Comics, because many years ago, today’s authors were fans.