Konnichiwa sekai
Hallo wereld!
Ik ga binnenkort beginnen met een N4-traject Japans. Na mijn reis door Kyushu in oktober 2025 nam ik mij voor de taal echt te willen leren spreken. In januari volgde ik de Japanese 30 Day Bootcamp van Kotatsu. Deze e-learning bestaat uit introductielessen handschrift (hiragana, katakana en kanji), basisgrammatica en de eerste zinnen. Alles wordt met veel passie en enthousiasme verzorgd door Nari en Shiro van Kotatsu. Ik ging vlot door de bootcamp heen, raakte enthousiast over de aanpak en besloot door te zetten. Ik start nu met het N4-traject, en wie weet eindigt dat later met een N3-traject.
Even over die niveaus
N4 is het tweede niveau van onderaf binnen de Japanese Language Proficiency Test (JLPT). Op dit niveau zou ik me moeten kunnen redden in alledaagse situaties, zowel in gesprek als bij het lezen van eenvoudige teksten. N5 richt zich vooral op de toerist die zich basaal kan redden; met N3 ben je een zelfstandig taalgebruiker. N2 en N1 gaat richting native speaker.
Waarom (1)
Dat ik dit graag wil, weet ik zeker. Deels verklaar ik dat uit mijn interesse in Japan, die al zo’n dertig jaar teruggaat. Op de lerarenopleiding volgde ik colleges over Japan en las ik het boek van Karel van Wolferen. Ik raakte gefascineerd door het landschap, de cultuur en de voor mij toen mysterieuze werking van de Japanse maatschappij. Later gaf ik als docent aardrijkskunde zelf lessen over Japan, over aardbevingen, vulkanisme en cultuur.
Later las ik De Opwindvogelkronieken van Haruki Murakami. Mijn partner kwam er niet doorheen; ik verslond het boek en werd verliefd op de Japanse literatuur. Inmiddels staat er een aardige boekenkast vol.
Gek genoeg duurde het tot 2024 voordat ik voor het eerst naar Japan reisde. In mijn werk was ik niet langer gebonden aan schoolvakanties. Reizen met het gezin in Japan in de zomervakantie is duur en bovendien heet en vochtig, niet ideaal. Hierdoor stelde ik deze droom steeds uit. En misschien vond ik het ook wel spannend om de droom daadwerkelijk waar te maken. Na een wat moeilijke periode besloot ik mezelf te belonen en reisde ik naar Japan. Ik liep etappes van de Kumano Kodō en bezocht Kyoto en Tokyo. Alleen, mijn eigen pelgrimstoch als het ware. Dat smaakte naar meer.
In 2025 reisde ik in de herfst naar Kyushu. Ik wandelde in de bergen van Kunisaki, zag de vulkanen Aso en Sakurajima en bezocht Nagasaki. Tijdens deze reis trok ik enkele dagen op met gidsen en werd ik zelfs bij iemand thuis uitgenodigd. Prachtige ervaringen. Ik realiseerde me toen hoe beperkt communiceren in het Engels en Google Translate uiteindelijk is. Ik had graag met deze lieve mensen in het Japans gesproken: over hun land, hun dagelijks leven, over henzelf.
Taal is een bril. Een manier om scherper te kijken. Om niet alleen de woorden te leren, maar een land, een geschiedenis en een manier van denken te ontdekken. Niet meer van een afstand, of vanuit mijn toeristenbubbel. Ik wil er echt in stappen. Ik wil Japan meer beleven.
Waarom (2)
Maar er is nog iets anders, als ik eerlijk ben. Ik voel sterk de behoefte om iets nieuws te leren. Om ergens goed in te zijn. Iets dat niet direct met werk te maken heeft. Hoewel juist daar het bewijs van kunnen zo geïntegreerd is geraakt in mijn identiteit, dat het minder tastbaar lijkt te worden. En daardoor sluipt de twijfel binnen over mijn eigen competenties.
Ik verlang naar de ervaring van een succesvol leertraject: stapje voor stapje beter worden, soms een stap terug, om daarna weer vooruit te gaan. Progressie. Autonomie.
Ik wil kunnen terugvallen op iets waarvan ik zonder twijfel weet: dit kan ik. Iets zonder onzekerheid, met vertrouwen in eigen kunnen.
Zoals iemand een viool oppakt en goed speelt, op een manier waardoor je er van kunt genieten. Of zoals iemand naar een balletvoorstelling kijkt, ziet waarom het goed is, en daar werkelijk van kan genieten. Ik wil ook goed Japans leren spreken om het goed kunnen van iets. Alsof ik daardoor een beter mens zou zijn. Of meer gewaardeerd zou worden? Natuurlijk niet. Maar toch…
Het is het verlangen om mezelf weer te ervaren als iemand die leert, groeit en iets belichaamt. Ik verlang naar een mate van mastery, maar misschien nog wel meer naar innerlijke zekerheid. Naar stil zelfvertrouwen.
Ik weet niet of dit een legitieme reden is om aan dit traject te beginnen. Is dit typisch vijftiger-problematiek? Misschien. Een fase. Vast. Maar eigenlijk maakt dat ook niet zoveel uit.
Blog Het leren van Japans voor mij zie ik als een voertuig voor deels zelfverbetering, deels zelfverankering, maar juist ook het verder verkennen en verdiepen van mijn fascinatie voor Japan en haar mensen. En wie weet waar dat pad mij brengt. Ik heb mij voorgenomen om deze reis vast te leggen middels dit blog. Het helpt mij om op te schrijven van wat ik leer. Verder lijkt het mij ook leuk om meer te schrijven over mijn ervaringen met en in Japan.
Arigato gozaimasu.
