#innerpoet

Δεν βλέπουν όλοι τις σταγόνες της. Δεν βλέπουν όλοι τα δάκρυά της που μετατρέπονται σε καταιγίδα.

Δεν αισθάνονται όλοι τα ξεσπάσματά της. Δεν αισθάνονται τις βροντές της να αφήνουν τον απόηχό τους στον χώρο, να σείουν την γη.

Δεν φοβούνται όλοι την βροχή. Δεν την φοβούνται καθώς πλησιάζει επιβλητική με τους κεραυνούς στο πλάι της για να ξεπλύνει ό,τι πιο βρώμικο από αυτόν τον συχαμένο τόπο.

Θαρραλέοι στέκονται μπροστά της αναμένοντας τον τραγικό χαμό τους.

Το χαμό τους από την αγγελική της φωνή που τους κάνει έρμαιά της, που παρουσιάζει τον θάνατο να μοιάζει με την ζωή.

Την αγγελική μελωδία του τραγουδιού της που τους προσκαλεί να παραδωθούν, χορεύοντας αιωνίως σε μια ανώδυνη γλυκιά παγίδα.

Κανείς όμως δεν ξέρει πόσα βιβλία θα γράψει στη ζωή του.

Άλλος μπορεί να δημιουργήσει ογδόντα, άλλος μόνο είκοσι.

Και άλλος μπορεί να μην δημιουργήσει κανένα καθώς, ενώ έχει την ευκαιρία, δεν προλαβαίνει καν να αγγίξει την πένα.

Τα βιβλία αυτά δεν μπορεί να τα διαβάσει κανείς, μα ο καθένας κρατάει τα δικά του φυλακισμένα στα εσώψυχά του και τα παίρνει μαζί του μέχρι το τέλος, αφήνοντάς τα να τον καθοδηγούν.

Τα βιβλία αυτά αποτελούνται από τριακόσιες εξήντα πέντε σελίδες ακριβώς το καθένα.

Μα και μία παραπάνω πού και πού δεν βλάπτει, πράγμα για το οποίο δεν ευθύνεται ο ίδιος ο συγγραφέας.

Έτσι και εκείνη ήλπιζε πως σε ένα από τα βιβλία της, σε κάποια από τις σελίδες θα την περίμενε εκείνος.

Με ένα μαύρο τριαντάφυλλο, μια αγκαλιά και μια ζεστή κουβέρτα για να κρατάει ζωντανά τα όνειρά τους.

Ξαπλωμένη, χαμένη στις σκέψεις της.

Στο ταβάνι, σαν καμβάς, αποτυπώνονται οι πιο κρυφές ανασφάλειες και επιθυμίες της.

Παρακολουθεί μία σειρά από "αν", "ίσως" και "γιατί" να προβάλλεται στους ξεθωριασμένους τοίχους.

Αμφιβάλλει για την κάθε της κίνηση, την κάθε λέξη που θα βγει από το στόμα της.

Φοβάται να εκφραστεί ελεύθερα, να ανοιχτεί στους ανθρώπους.

Ξέρει την αδιαφορία και την κακία που επικρατεί γύρω της.

Έτσι μένει μόνη, με τα όνειρα και τις φαντασιώσεις της για συντροφιά.

It’s been a minute since I’ve shared some of my poetry with ya’ll✨ started this on the 7th, and finally finished this yesterday while soaking✨

.

.

Μια ιστορία για έναν Άγγελο, ο οποίος θα καταστρεφόταν για να αισθανθεί την ανάσα σου να σκάει δίπλα του ακόμη μια φορά.

Θα καιγόταν ολόκληρος προσπαθώντας να σε κάνει να νιώσεις έστω και μια σπίθα για αυτόν.

Θα καθόταν να σε θαυμάζει βουβά, φοβούμενος τις συνέπειες, καθώς ξεκούραζες το σώμα σου στην κούνια ανάμεσα από τα σύννεφα.

Θα κατέπνιγε την τελευταία του αναπνοή χαρίζοντάς την σε εσένα.

Θα σε άφηνε να ξεδιπλώσεις μία-μία κάθε πτυχή του εαυτού του.

Θα σου χάριζε το κλειδί της καρδιάς του, δίνοντάς σου απλόχερα τα συναισθήματά του, ένα προς ένα, ώστε να μπορείς να νιώσεις, να τον νιώσεις.

Άσε με να σου πω μια ιστορία.

Μια ιστορία για έναν Άγγελο, ο οποίος ερωτεύτηκε την Βασίλισσα του Παραδείσου και δεν μπορούσε να φανταστεί την ζωή του χωρίς αυτή.

Τι κι αν είναι τόσο άπληστοι που θέλουν να τον κρατήσουν μόνο για τον εαυτό τους;

Τι κι αν όταν καλούνται να επιστρέψουν στην γη ως άνθρωποι, διαγράφουν τις αναμνήσεις τους και ξεχνούν για την προηγούμενη ζωή τους;

Τι κι αν θέλουν να τον προστατέψουν από την σίγουρη καταστροφή;

Περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι.  Το έχουν στην φύση τους να διαλύουν κάθε τι μοναδικό, κάθε τι αγνό και να το μετατρέπουν σε μυστήριο και σκοτεινό.

Μα τι και αν ο παράδεισος μετατράπηκε σε κόλαση από τότε που εκείνος εμφανίστηκε στην γη κρατώντας για τον εαυτό του όλες του τις παλιές αναμνήσεις;

Τι και αν τιμωρήθηκε για αυτό;

Τι και αν αποκαλείται από τους άλλους "Έκπτωτος Άγγελος";

Οι δαίμονές του, σαν να καίγονται, σαν να χάνουν μια άνιση μάχη, εξαφανίζονται, τον αφήνουν μόνο, περιμένοντας με δέος την σελήνη να αντατείλει.

Να ανατείλει για να τον φυλακίσουν για ακόμα μια φορά στο σκοτάδι του.

Όμως αυτός, εκπνέοντας τον καπνό της δικής του "φυλακής", περιμένει εκείνη με ανυπομονησία.

Την χρειάζεται όσο τίποτα άλλο στην μίζερη ως τώρα ζωή του.

Είναι το οξυγόνο του, ο λόγος της ύπαρξής του.

Γιατί μόνο εκείνη μπορεί να τον ελευθερώσει από το μαρτύριό του.

Και σου λείπει, μα δεν κάνεις τίποτα.

Και σε σκέφτεται.

Και τον σκέφτεσαι, μα δεν κάνεις τίποτα.

Και σε ζωγραφίζει με κάθε λεπτομέρεια, ζωντανεύοντας ό,τι απέμεινε από εσένα στις αναμνήσεις του.

Και γράφεις για αυτόν.

Ποιήματα, αποσπάσματα, βιβλία ολόκληρα για να τον νιώσεις να ανπνέει δίπλα σου, μα δεν κάνεις τίποτα.

Δειλιάζεις. Νομίζεις πως θα σε απορρίψει με την πρώτη ευκαιρία.

Αυτό που φαίνεται να ξεχνάς, είναι το ότι οι άνθρωποι τις κυνηγάνε τις επιθυμίες τους, τα απωθημένα τους, δεν τις διώχνουν.

Εσύ λοιπόν γιατί τον διώχνεις;