#ijdeltuit

Ik word oud. Grijze haren vermenigvuldigen zich als konijnen in mijn kruin. De fijne gelaatstrekken van in de tienerjaren verliezen langzaam maar zeker hun souplesse. Het worden groeven, rimpels en kraaienpootjes zoals je ziet bij opa's en oma's die al een gans leven achter de rug hebben. Niet zo extreem, maar toch. De huid wordt doffer, minder strak. Minder vettig wel. Oogleden zakken onopgemerkt steeds dieper door. Als protest tegen een overdaad aan korte nachten, zware feestjes, slechte gewoontes.

Tanden glanzen niet meer als op die onvermijdelijke klasfoto's. Wit is nu lichtgrijs, sterk is fragiel. De babyface transformeert in een karakterkop. De melkmuil wordt een tronie met histories en anekdotes. Sporen van een geleefd leven. Van te veel te's. Te wild, te warm, te koud, te moe, te ongezond, te ziek, te zat, te droog, te lang, te stresserend, te impulsief. Nu al.

Ik ben 26. Eeuwige jeugd bestaat niet, dat besef ik wel. Toch dacht ik altijd dat oud worden iets was voor veertigers. Mannen die in de spiegel kijken en plots vaststellen dat ze de herfst van hun leven naderen. Met als gevolg de beruchte midlifecrisis. Twintigers met grijs haar? Uitzonderlijk. Maar als ik om me heen kijk, merk ik dat er veel zijn. Misschien nog erger: leeftijdsgenoten die kaal worden. Ik kan het bij mezelf niet voorstellen. En of we het nu willen of niet, er is geen weg terug.

Toch til ik er niet zwaar aan. Mensen die me kennen, weten dat ik geen pronker ben. Mijn haar staat 's avonds zoals het 's morgens bij het opstaan stond. Scheren doe ik alleen omdat mijn lief het wil. Soms tegen mijn goesting, omdat zij ook dingen tegen haar goesting doet. Mode volg ik niet. Functionaliteit en gemak zijn de kernwoorden als ik ga shoppen. Mijn schoenen draag ik tot de zolen loskomen. Dat heeft niets met een gebrek aan zelfrespect te maken. Eerder aan interesse. Ik hecht waarde aan andere zaken.

Confronterend is het in een zekere mate wel, jezelf zien ouder worden. In de spiegel kijken en merken dat ook jij niet ontsnapt aan de zogezegde tand des tijds. Het doet je nadenken over je leven. Over wat je hebt gedaan en wat je nog wilt doen. Wat belangrijk is en wat niet. Je komt tot de vaststelling dat de tijd vliegt. Dat je maar een keer jong bent. En dat die glanzende haren, blinkende tanden en gladde huid sneller verdwijnen dan je dacht.