#icimdeikises

Yazdığım bütün cümleler ,yerini tek tek yalnızlığa bırakırken, gözlerime aşina gelen gaflet bir çığ gibi büyüyor. Bedenim duygusal acılar yoruyor kendini. Ellerim kirleniyor toz bulutlarına her dokunduğumda. Yavaş yavaş dem vuruyorum soyutlara; somut kavramlarda yitirirken aklımı, cehennem gibi yakıp kavuruyor tenimi insanların bakışları. Zindanlara esir hayatlar saklıyoruz başucumuzdaki çekmecelerde. Beni bir serzenişler alıkoyuyor, bir de masamda kalmış kara kaplı düşlerim. Bitap düşüşlerde umudun farklılıklarını ve güzelliğin tonlarını savunuyoruz göreceli toplumlar cemiyetinde. Rüzgârlar ılık ılık temas ederken, parçalı bulutlu günlerim çoğalıyor. Sadece etrafa bakmak ile yetiniyorum bu ara; çünkü sahipsizlik, kimsesizlik üzerime bir dağ gibi devriliyor.

Ateşten gömlek bu giydiğin .Umutla pamukların içinde yeşeren fasulye taneciklerine benzemez çığlıkların. Dokuz nokta ikilik depremlerin altında şans eseri burnun kanamadan çıkarsın beton yığıntılarının arasından ,bir nevi hayat felsefesi bu. Görüp geçireceklerin vardır, ömrünce göremeyeceğin anlar. Enkazların altında kalıp bir daldan diğer dala atlamak seninkisi. Toprağı eşeleyip gazoz kapaklarını taramaya benzemez çığlıkların . Bak anlamlar farklılaşır,lisanlar değişir ama uyuşmaz insanların fikirleri fikirlerine. Değmez kalpleri kalplerine. Sevgisizliğin büyüklüğüyle defalarca mağlubiyete girersin. Kazandığını düşündüğün her an yenildiğini fark etmezsin. O yüzden bir acıyı ev bilince insan evine döner hep .Ve yenilgisini ev yapmış herkes kadar yalnızlaşır.