Kalbimin şancısından uyuyamadım yatakta dönüp durmaktan sabah 5:12 olmuş farketmedim bile gün çoktan aymış gözlerimin acısıyla kıvrandım bana almış olduğun oyuncağa baktım oda sanki gözlerimin içine bakıp geçicek ,atlatıcaksın diyordu sonra ayağa kalktım bomboş odama baktım odamda dahi hatıran vardı gözlerimi kapattım ve kendime hallediceksin dedim sonra annem girdi odaya gelip saçlarımı okşadı neyi düşünüyorsun kan çanağı gözlerin ile oturup diye seslendi kapının önünden sustum gözlerim dolu anneme baktım anlıyorum der gibi baktı yüzüme sahi anlıyor muydu ? Çünkü anlaşılmaya çok ihtiyacım vardı ama o kişi annem değildi ,yatağıma geri uzandım bir elimi oyuncağın üstüne bırakıp öylece uyumayı denedim ,ne ara uykuya daldım hatırlamıyorum gözlerimi açtığımda çoktan 13:30 olmuştu kalktım yine evde boş boş dolaştım sonra göğsümde bir acı hissettim duş almak için banyoya girdiğinde göğüs kafesimin üstünde bir sürü kırmızı kabarcık gördüm endişelenmedim çünkü hislerimi artık dışarı vuramıyordum vücudumda bir şekilde o acıyı içinden atmaya çalışıyordu aynada uzun uzun gözlerimin içine baktım ,gözlerimin içindeki o karanlığı gördüm önceden olsa ışıltıyı gördüğümde sevinir dudaklarımda hafif bir tebessüm oluşurdu artık iyice ruhsuzlaşmıştım neden diye kendime sormadım bile çünkü kimin sebep olduğu zihnimin içinde büyük harflerle kazılıydı kendimi soğuk suyun altına bıraktım bedenimden süzülüp giderken akan su ,acılarımda üstümden akıp gitsin istedim sonra çıkıp hep olduğu gibi ne hissettiğimi ne düşündüğümü bilmiyor şekilde hayatıma devam etmeye çalıştım devam edilebilecek birşey varmış gibi