#ibzd

Ondergangsles

Rust en kinderlijke blijdschap. Dat roept deze foto bij me op. Het is de grijze, nog net niet zonsondergang boven het strand van Scheveningen. De zonsondergang is vanuit mijn huis niet te zien. Maar onderweg op een lange hardlooproute gelukkig wel.

Ik heb net zes km hardgelopen en heb er nog negen voor de boeg. Van de damclub naar het strand en dan naar huis. Het strand is het natuurlijke rustmomentje in deze route. Even de schoenen en sokken uit en hardlopend over het strand. Het water voelt net wat koud aan mijn voeten, de schoenen draag ik in mijn rechterhand en voelen zweterig aan. In het rulle zand prikken de schelpjes nog in mijn voet. Blijdschap overvalt me als ik op eenmaal op het stevige stuk strand aankom. “Woohooo!” , roep ik. In gedachten dan, iets te veel mensen op het strand om me helemaal te laten gaan. Onzin eigenlijk, maar toch. Lopen door de branding op volle snelheid voelt aan als plonsen in de regenplassen als klein kind. Met een brede grijns versnel ik zo snel mijn blote voeten me kunnen dragen.

Stiekem hoop ik dat de fotografen op het strand ook even een shot van mij maken. Snelle, fitte vrouw die het naar haar zin heeft en geniet. Gaat zo lastig met een selfie.

Ik stop even.

Kijk naar de horizon en de zonsondergang. De zon is verborgen achter de wolken. De golven verkoelen mijn enkels en ik kom helemaal bij. Ik laat de bad vibes van de afgelopen dagen van me af spoelen en geef ze aan de golven mee. Tijd voor nieuwe dingen en geen tijd en energie meer voor twijfel, onzekerheid en boosheid. Ik moet ze loslaten, uit mijn hoofd komen en afgaan op mijn gevoel. Dat geeft de rust die ik nodig heb nu. De werkdagen zijn soms al zo hectisch. Een hectische binnenwereld kan ik niet gebruiken. De zonsondergang is een goede les dat ik niet door denken uit mijn hoofd kan raken, maar juist moet aarden en rustig worden en mezelf vergeten in kinderlijk plezier.

Lieve H.,

Het is 7:49 uur in de ochtend vertelt mijn telefoon me met z’n laatste paar procenten batterij. Het eiland ontwaakt rustig. De zon schijnt nog niet zo fel en ik zit in de schaduw van een palmboom te wachten tot de dag begint. Tot ik een seintje krijg dat ik op moet staan en iets gaan doen. Een seintje dat ik vast niet ga krijgen, want het eiland is onbewoond. Een seintje dat ik waarschijnlijk niet eens herken. Want ik ben mezelf kwijt. Of heb ik mezelf juist gevonden hier op dit eiland? Ik weet het niet.

Overleven gaat me in ieder geval makkelijk af. Zijn al die Discovery programma’s toch ergens goed voor geweest. Ray Mears en Bear Grills kijken in mee over mijn schouder, terwijl het vuur gretig knispert. Een puntige rots verderop kraakt de kokosnoten, als ik tenminste goed mik. De materialen voor een hutje heb ik al verzameld, nu nog opbouwen. Maar ja, dan moet ik in beweging komen. En ik heb geen zin. Het gaat me goed, geweldig eigenlijk. Ik heb voedsel, water, vuur en een hutje in wording. Maar toch voel ik me leeg en gefrustreerd.

Was ik het niet die zo hard werkte aan mijn droom? Was ik het niet die er bijna was? Toen die droom brak, spoelde ik hier aan. Uitgeput en stom geslagen van het verlies lag ik de eerste uren voor dood in de branding. Ik had gezien en gevoeld dat het te ver en te moeilijk was. Toch probeerde ik aan te klampen en onderwijl gleed die droom me meer en meer uit de vingers. Ik zag het gebeuren maar kon het niet naar mijn hand zetten. En nu zit ik hier op dit eiland. En heb ik genoegen genomen met minder. Mag ik het hier wel leuk vinden van mezelf? Verraad ik mijn droom als ik het wél naar mijn zin heb op dit eiland? Of was die droom alleen maar een verhaal dat je over jezelf construeert? Een verhaal dat je jezelf zo vaak hebt vertelt, dat je er in gaat geloven? Spreekt het gemak waarop ik me op dit eiland handhaaf boekdelen en is dit wat ik echt goed kan en heb ik dat ontkent in mijn ambitie en enthousiasme? Ik weet het niet.

Ondertussen is het 8:13 uur. En wacht ik nog op een teken en blijf ondertussen maar piekeren en twijfelen. Was je maar bij me, dan had je me kunnen vertellen dat het niet uitmaakt dat mijn droom kapot lijkt, omdat dat de echte droom gaat over samen op ons eigen eiland vertoeven. Zat je maar naast me, dan had je me een schop onder mijn hol gegeven en geroepen dat het niet uitkomen van een enkele droom me niet blind moet maken voor alles wat er wel is. Zat je maar naast me, dan had je arm om me heen me de zekerheid en geborgenheid gegeven dat het goed is zo.

Het is nu onderhand bijna half negen. De eerste collega komt binnen en zo transformeert mijn onbewoonde eiland naar een kantooreiland. Ik schep mijn eigen onbewoonde, eenzame eiland. Dat kan ik heel goed, want het is fijn terugtrekken op dat eiland, soms dan. Als ik thuis was geweest, had je het vast zo herkend: in gedachten voor me uit staren, de nukkigheid, de rusteloosheid, de akela Annie. Allemaal teken dat er iets in de knoop zit, diep van binnen. Maar op mijn eiland trek ik me verder terug, totdat iemand me komt redden of dat ik het helemaal zat ben en ik in een rücksichtslose bui naar huis peddel. Kom je me redden? Het is genoeg geweest zo.

Je allerliefste.

Dit blog is onderdeel van de Ik Blog de Zomer Door blogproject van Met-k.com. De opdracht van week 1: