#htpp

Bywa, że zapominają o czasie, i raz Harry opuścił klasę, a Louis spóźnił się na swoją zmianę. Dostał pracę w małej szkole artystycznej, gdzie uczy dzieci i już nie jest łatwowierny. Trochę dorósł, ale to jak całe dzieciństwo nastolatka w reszcie roku. Czasem oglądają wiadomości, a Harry wyjaśnia mu politykę i wojnę, i realność.

Czasami Louis staje się zmieszany, szczególnie kiedy więcej czyta i ogląda różne filmy, bo ludzie są troszkę pojebani.

Ale później łapie to po chwili.

Zaczyna nienawidzić i być chciwym. I niedojrzałym. Harry mówi mu, że to jest dorastanie. On prawie, cóż, dorasta. Ale przypadek (chodzi o to, że Peter Pan doesn’t want to grow up) – przypadki nigdy się nie zdarzają.

I nigdy nie będą się zdarzać.

Harry myśli, że po tym, gdy szatyn nauczy się czegoś nowego, w przeciągu minut staje się w tym lepszy, niż on sam kiedykolwiek w tym był.

To sprawia, że jest szczęśliwy. Harry pracuje jako stażysta w firmie biznesowej, a w inne dni zabiera zmiany w kawiarni pod ich budynkiem.

Trzymają się za ręce na mieście, a Niall lub Liam albo Zayn często zatrzymują się i teraz to z nimi jest inaczej. Rozumieją to. Były wyjaśnienia, i cóż – jest dobrze. Anne wpada na regularne wizyty, a czasem wyskakuje z nimi na obiad i wywierca w Harrym to, żeby opowiedział o szkole i ich pracach.

Louis myśli, że jego ulubionym miejscem jest park przy ich mieszkaniu, a jego ulubionym wspomnieniem jest prawdopodobnie miesiąc po tym, kiedy przeprowadzili się do Londynu, gdy wiosną wkradali się do parku o trzeciej nad ranem, a Harry pieprzył Louisa właśnie tutaj, na zimnej, wilgotnej trawie, czując się swobodniej niż kiedykolwiek, ale tylko troszkę przestraszonym, ponieważ w Londynie nie można zobaczyć gwiazd.

Ale przyzwyczaili się do tego.

Tworzą rutynę i czasem ją łamią, ponieważ mogą to robić.

Wychodzą do barów i okazuje się, że po pewnym doświadczeniu, Louis jest nawet lepszym pijakiem od Harry’ego. Poznają nowych ludzi, a Harry pokazuje Louisowi jego przyjaciół z uniwersytetu, którzy myślą, że on jest kochany. Louis kocha, jak wszystko jest różnorodne. Mówi Harry’emu, że chce podróżować po świecie i zobaczyć wszystko, co natura im oferuje, a Harry odpowiada mu, że pewnego dnia to zrobią.

On nie lubi łamać swoich obietnic.

Louis lubi ich spektakularne białe łóżko z puszystymi piórkami na dole, które sprawiają, że czuje się, jakby pływał. Dużo myśli o Zagonionych Chłopcach, również, kiedy jest na puszystym łóżku.

Zastanawia się, czy oni ciągle są zagubieni, i czy znaleźli kogoś, kto pokaże im ich drogę, jak Harry pokazał jemu. Czasami, kiedy wraca z cotygodniowej wizyty, jednego z nich nie ma. To daje mu mieszane uczucia, ale lepsze rzeczy przeważają nad tymi złymi. Zasługują na najlepsze; zawsze zasługiwali.

Harry nie uważa, że Louis jest w ogóle zagubiony. Nie myśli, że Louis kiedykolwiek taki był, ale on znajduje swój dom.

Znajduje swój dom w sercu Harry’ego.

***

Agreed: Ja ze swojego miejsca chcę podziękować wszystkim, którzy kiedykolwiek przeczytali i skomentowali tę serię. Byliście naprawdę wspaniali, wytrzymaliście ze mną ponad rok i nigdy nie poganialiście, gdy nie chciało mi się tłumaczyć. Nie jestem w stanie powiedzieć, jak wiele znaczy dla mnie wsparcie, które od Was otrzymałam - to jest coś absolutnie fantastycznego, czego nigdy nie zapomnę. Najlepsi czytelnicy ever!

Gorąco dziękuję także Awmylourry, ponieważ bez niej chyba nigdy nie dokończyłabym tego tłumaczenia. Kochanie, spisałaś się na medal i mam u Ciebie ogromny dług wdzięczności! Nasza współpraca przebiegła bez zarzutu i zawsze będę ją wspominać z uśmiechem na twarzy:)

- Czy rozumiesz, jak ciężkie decyzje muszę podejmować, Harry?

Pokój wypełnił głęboki głos, głębszy od głosu Harry'ego, ale żywszy, z nutą zadowolenia w sobie. Harry zmusił swoje oczy do otwarcia, mrużąc lekko powieki, żeby przyzwyczaić się do światła w pomieszczeniu. Zobaczył tego samego mężczyznę, który mu groził. Tego samego mężczyznę, który groził Louisowi i który groził mu od Bóg wie jak długiego czasu.

- Mógłbym przyprowadzić tu małego Louisa, żeby patrzył, jak wykrwawiasz się na śmierć. Albo mógłbym torturować cię tu przez jakiś czas i pozwolić Louisowi natknąć się na twoje martwe ciało. - Mężczyzna urwał swoją przemowę oraz ruchy, a jego buty wydały okropny dźwięk na drewnianej podłodze. - Myślisz, że jaka byłaby na to jego reakcja?

Harry miał wrażenie, że na jego sercu zaciskają się łańcuchy, a następnie poczuł, jak owe łańcuchy zostają pociągnięte w różnych kierunkach, aż zrobiło mu się niedobrze. Wyraz twarzy Louisa, choć chłopak nie mógł go zobaczyć, byłby zdewastowany. Prawdopodobnie zacząłby wrzeszczeć, płakać i uderzać w różne rzeczy. Dopadłby Haka w akcie odwagi, a Hak upewniłby się, że szatyn spędziłby życie w bólu i stracie.

Nie dostawszy odpowiedzi, Kapitan zrobił krok w przód i uniósł swój metalowy hak do czoła Harry'ego, przyciskając spiczastą końcówkę do skóry. Chłopak zajęczał, gdy poczuł ostry przedmiot przecinający w poprzek jego skórę, a czerwona krew popłynęła w dół jego czoła, zbierając się na brwiach.

- Odpowiedz - mężczyzna wyszeptał swoje polecenie.

Harry kilka razy odetchnął drżąco, gdy sprawna ręka Haka otarła kciukiem lecącą krew, wycierając mu ją z oczu, ale rozsmarowując na boku twarzy.

- B-byłby smutny - wykrztusił. Ten człowiek nie zasługiwał na szczegóły.

- Źle - odparł natychmiastowo Hak, wyprostowując plecy i ponownie patrząc z góry na Harry'ego.

Harry zmarszczył brwi; pragnął mu powiedzieć, jak bardzo mylił się myśląc, że Louis nie byłby zasmucony po śmierci Harry'ego. Ale trzymał usta mocno zamknięte, nie chcąc kolejnych cięć, które Louis miałby opłakiwać.

- Chłopak nie powiedział ci o sobie za wiele, prawda?

Harry zamarł. Nie. Louis nie wyjaśnił, jak udało mu się dostać na wyspę ani niczego innego na temat swojej historii. Chłopak opowiadał jedynie o samej Nibylandii, gwiazdach oraz zamieszkujących krainę stworzeniach. O sobie nigdy nie mówił.

- Ach, tak właśnie myślałem - zadrwił Hak, schodząc z zasięgu jego wzroku i obracając się, dzięki czemu stał za krzesłem Harry'ego.

Chłopak poczuł we włosach rękę w rękawiczce, która głaskała i przygładzała jego loki, ale nie w sposób, jaki zazwyczaj by go rozluźnił. Gest był zimny i nic nieznaczący, dokładnie jak wszystko, co wiązało się z mężczyzną, który stał za nim.

- Louis... Jak mam to ująć, żeby nie złamać twojego kruchego, nastoletniego serduszka? - W pokoju panowała okropna cisza, dopóki nie przemówił ponownie. - Louis cię nie kocha.

Harry wydał z siebie stłumiony śmiech; Kapitan brzmiał absolutnie niedorzecznie. Nie miał najmniejszego pojęcia, co zaszło pomiędzy nim a Louisem, nie wiedział, co do siebie czuli.

Hak z rozbawieniem uniósł brew, a potem opuścił rękę, żeby złożyć ją na karku Harry'ego. Ścisnął delikatnie wyeksponowaną przestrzeń, po czym wyjaśnił dokładniej:

- Twój towarzysz zabaw... - Harry warknął, niemniej jednak słuchał dalej - ...jest dokładnie jak wszyscy Zagubieni Chłopcy. Oni się zgubili, Harry. Nie tylko nie mają swojego miejsca na świecie, ale też pogubili się emocjonalnie. Uczepiają się wszystkiego, czego mogą i pragną całej uwagi, jaką mogą z tego wycisnąć. Zagubieni Chłopcy uczepili się Louisa i to dlatego chodzą za nim jak sprowadzone na manowce szczeniaki. A Louis uczepił się ciebie.

Harry był zatrwożony. Czuł oburzenie faktem, że ten mężczyzna mógł myśleć, iż miał prawo posiadać podobną opinię o miłości, która rosła w siłę i nie była jego sprawą. A potem zaczął się łamać na myśl, że Hak mógł mieć rację. Istniała możliwość, iż mówił mu prawdę. Wiedział o Louisie więcej, niż Harry, co było absolutnie niewłaściwe z więcej niż jednego chorego powodu.

- Oni nie potrafią kochać, nie zauważyłeś? Louis nie potrafi kochać. Gdybyś wyjechał na tydzień, gdybyś się schował, Louis zapomniałby, kim jesteś.

Harry poczuł mdłości. Wciąż miał w ustach miedziany posmak, w jego głowie łomotało, nadal krwawił i był zmęczony. Pragnął Louisa. Chciał zabrać go do Holmes Chapel i nigdy nie wracać do tego okropnego miejsca, gdzie niebezpieczeństwo czaiło się za każdym rogiem. Na początku Nibylandia może i wyglądała pięknie, ale wszystko, co się na niej znajdowało, było równie przerażające, co Kapitan.

Coś puknęło w pobliskie okno, a potem rozległo się głośno zakrzyczane ,,Wprowadzić go do środka!". Już po chwili Louis został wepchnięty przez drzwi na dolny pokład. Jego brązowe kapcie zaczepiły się o żłobienie w drewnie i szatyn wylądował na dłoniach z cichym ,,uff", po czym jego głowa wystrzeliła do góry, żeby spojrzeć na chłopaka, którego miał przed sobą.

- Harry! - krzyknął zawstydzonym tonem, popychając się do pozycji stojącej i natychmiast ocierając krew, jaka pokrywała większość bladej twarzy Harry'ego.

- Jakże się cieszę, że znów jesteś z nami.

Głowa Louisa podskoczyła, a uchwyt, w jakim trzymał twarz młodszego chłopaka, bezwiednie stężał od gniewu, który wywołał Hak. Jego ręka od razu opadła w dół do paska. Sięgnął po swój sztylet, ale broni nie było.

- Chyba nie myślisz, że pozwolilibyśmy ci się zbliżyć do statku z bronią. Prawda, synu? - Mężczyzna był rozbawiony, jego usta wykrzywiał uśmieszek.

Louis zawarczał w tyle gardła, wypuszczając twarz Harry'ego i okrążając jego krzesło, żeby stanąć przed Kapitanem. Nieduży chłopak miał już skoczyć do przodu, gdy wtem Hak uprzedził go, wyciągając ze świstem swój miecz, którego końcem bez ostrzeżenia wskazał prosto na jego grdykę. Oczy Louisa zwęziły się w szparki. Wykonał kopnięcie w górę, dzięki czemu palce jego stopy zderzyły się ze sprawną ręką Haka i miecz upadł z dźwiękiem na drewnianą powierzchnię, odbijając się od niej kilkukrotnie. Louis słyszał niewyraźnie krzyki protestu Harry'ego, ponieważ chłopak nie mógł zobaczyć, co się działo; mimo to szatyn był zbyt skupiony na usunięciu bydlaka raz na zawsze.

Chłopiec w zieleni szybkim ruchem rzucił się do przodu, łapiąc uchwyt miecza w rękę i przyciskając jego czubek do brzucha Haka, dopóki mężczyzna nie wycofał się pod ścianę.

Wyglądał na przestraszonego.

Hak nigdy nie widział Louisa w takim stanie. Ich walki składały się z przekomarzań oraz sarkastycznych ripost, krwi i drobnych krzyków - ale to była czysta furia.

- Nie odważyłbyś się skończyć czyjegoś życia - syknął Hak w obronie, a jego ręce spoczywały obnażone na ścianie statku.

- Nikt, kto próbuje skrzywdzić mojego całownika, nie zasługuje na życie - odciął się Louis.

Wbił miecz i zignorował wywołujący ciarki odgłos rozcinanych wnętrzności.

***

- Nie możesz się ruszać! - polecił Louis, zacieśniając asekuracyjny uścisk, jaki jego uda nałożyły na wiercące się biodra Harry'ego.

Plecy chłopaka były przyciśnięte do wezgłowia jego łóżka w Holmes Chapel, ręce wciskały się w uda szatyna, gdy zmarszczył brwi, patrząc na niego od dołu.

- Będzie bolało.

- Maminsynek. - Louis wywrócił oczami, wywołując tym uśmiech ze strony Harry'ego z powodu jego sfrustrowanego tonu.

Louis przyłożył liść do linii głębokiego rozcięcia wzdłuż czoła Harry'ego, kilkukrotnie przeciągając kawałkiem rośliny w poprzek zabarwionej krwią rany i jasny odcień skóry młodszego chłopaka znowu stał się widoczny.

- Widzisz - ogłosił szatyn z dumą, składając pocałunek w miejscu, gdzie wcześniej znajdowała się blizna. - Mówiłem ci, że te uzdrawiające liście kiedyś się przydadzą.

Harry nawet nie kłopotał się pytaniem, ponieważ sytuacja ta była zbyt normalna w najdziwniejszy z możliwych sposobów. Louisowi nie zajęło wiele czasu przesunięcie się w dół po jego nogach, dzięki czemu mógł bez problemu złożyć głowę w zakrzywieniu szyi Harry'ego. Młodszy chłopak wyglądał przez odległe okno po drugiej stronie pokoju, przyglądając się gwieździe, na której gościł do tej pory zbyt wiele razy. Przesunął ręką w górę odzianych pleców Louisa, przeciągając palcami po jego kręgosłupie.

- Hak powiedział, że nie jesteś zdolny do miłości - powiedział nagle. Temat ten nie opuścił jego głowy od chwili, w której został podjęty.

- Hak mówi wiele rzeczy.

- Czy to prawda?

Louis zmarszczył brwi, siadając, dzięki czemu Harry był w stanie zobaczyć jego mocno potępiającą minę. Wiara w tak niestworzone rzeczy nie była w stylu Harry'ego, szczególnie jeśli owe rzeczy pochodziły z ust mężczyzny, który próbował zabić ich obu.

- Nie, Harry.

Louis wiedział, że Harry posiadał wszelkie powody, by wierzyć w ten absurdalny spisek i szatyn odpowiedziałby na każde jego pytanie, gdyby tylko znał odpowiedź. Kiedy Harry zapytał, skąd Louis pochodził, chłopak nie wiedział. Kiedy zapytał, dlaczego był jedynym nastolatkiem w Nibylandii, Louis także nie potrafił odpowiedzieć. Jedyne, co wiedział, to że zakochał się w głupim chłopaku o kręconych włosach i był całkiem pewny, że tylko to się liczyło.

- Kocham cię bardziej, niż cokolwiek innego. - Louis ledwo marszczył brwi, ale smutek już wyłaniał się poprzez jego głos.

- Nigdy nie przestanę cię kochać - obiecał Harry.

- Nigdy to okropnie dużo czasu.

- Wiem.

Przycisnął opaloną rękę do serca Harry'ego, przerażając samego siebie, ponieważ zdał sobie sprawę, że jedyna rzecz, jaka trzymała Harry'ego przy życiu, znajdowała się pod jego palcami.

- Znaczysz dla mnie więcej, niż wszystko na tym świecie oraz moim świecie.

Harry uniósł rękę i ułożył ją na wierzchu dłoni Louisa, uśmiechając się niewyraźnie, kiedy ich oczy się spotkały. Złączył ze sobą ich usta w delikatnym pocałunku.

Ostatnie, co pamiętał, to jak mówił swojej mamie, że nocuje u kolegi - na co zgodziła się z uśmiechem - a potem wyszedł z Louisem do Nibylandii. W czasie lotu jak zawsze był rozchwiany i roztrzęsiony, nawet przy Louisie, który go wspierał, chichocząc maniakalnie u jego boku. Pamiętał, że uprawiali seks w ciepłej wodzie, następnie zwinęli się do spania, a gwiazdy lśniły i błyszczały na bezksiężycowym niebie.

Ale teraz marzł na wilgotnym powietrzu pomieszczenia, w którym się znajdował, a kiedy spróbował szarpnąć rękami, zauważył, że zostały one przykute do ściany. Niespokojnie poruszył się w przyćmionym świetle (albo raczej ciemnym) i zobaczył w szparze w drzwiach, jak ktoś idzie. Drzwi skrzypnęły, gdy zostały otwarte szerzej i ten ktoś zaklął pod nosem z powodu hałasu. Harry nie odważył się zaczerpnąć oddechu, zdenerwowany tym, co mężczyzna miał zrobić, ale nieznajomy wycofał się i chłopak uwolnił oddech, będąc zaskoczonym, że jego płuca go utrzymały.  

Oparł głowę o ścianę i miał nadzieję, że gdziekolwiek przebywał Louis, z nim też wszystko było w porządku.

***

Louis stąpał. W powietrzu. Znajdował się tuż poza zasięgiem wzorku statku i boże, ależ był wkurzony. Dzwonek dała mu pyłek wróżek, dzięki czemu mógł latać - zawsze czuł się lepiej, kiedy latał - a jego myśli pędziły. Ostatnie, co pamiętał, to jak zasypiał z Harrym i budził się bez niego. Statek Haka był niewinnie zadokowany w porcie i Louis wiedział, że Harry tam był. Nie odszedłby tak po prostu. Nigdy by tego nie zrobił. A Hak siedział tam jak gdyby nigdy nic. Louis miał ochotę odciąć mu za to całe cholerne ramię. Wziął jego całownika, chłopaka, którego szatyn chłopak, i tak po prostu odszedł!

Zmarszczył brwi i ruszył w stronę statku, ponieważ nikomu nie ujdzie to na sucho. Louis chciał udusić Haka. Starał się jak mógł pozostać niezauważonym, unosząc się tuż nad wodą, z Dzwonkiem brzęczącym przy jego uchu. Ostrzegł Zagubionych Chłopców, ale nie da im sygnału, dopóki naprawdę nie będzie potrzebował pomocy. Wskoczył na pokład w chwili, gdy ludzie zaczęli na niego wchodzić, ale po tylu rozegranych tu walkach znał statek na wylot. Były tu dwoje drzwi i po tym, jak policzył kilka głów doszedł do wniosku, że większość załogi znajdowała się na zewnątrz, trzymając wartę. Wśliznął się przez tylne drzwi, a wtedy wszystko pogrążyło się w ciemności. Dzwonek została na zewnątrz, ale Louis chciałby mieć przy sobie jej światełko.

Praktycznie nic nie słyszał; wszystkie drzwi były zamknięte. Hak znajdował się prawdopodobnie w swoich kwaterach, uśmiechając się do siebie z tymi idiotycznymi wąsami oraz odciętą ręką. Louis musiał powstrzymać parskniecie, ale usłyszał uderzenie o podłogę, jakby ktoś się poruszał. Coś szeleściło i ujrzał uchylone odrobinę drzwi. Zajrzał przez nie do środka i bez wątpienia dojrzał pod ścianą sylwetkę, czyjej włosy wpadały do oczu. Harry. Szatyn podszedł do niego i Harry spojrzał w górę jasnymi oczami, które nawet w ciemności zamigotały.

- Louis?

- Ciii - szepnął Louis i pochylił się do dołu, żeby pocałować chłopaka w czoło. - Masz związane ręce?

- Tak - wymruczał Harry. - Tylko... gdzie jestem? Mam taki... Nic nie pamiętam. - Utrzymywał niski ton głosu.

Louis przeszukał pokój, mówiąc:

- Hak schwytał cię we śnie. Kiedy się obudziłem, ciebie nie było, ale on jest tak głupi, że jeszcze stąd nie odpłynął. Nie mam pojęcia, co sobie zaplanował. Wydaje mi się, że spróbuje zabrać kryształy z jaskini. Ale zabrał ciebie! Harry, on zabrał ciebie. - Jego głos zadrżał, gdy sięgnął nad futrynę drzwi i znalazł na listwie klucz, mamrocząc pod nosem coś o idiocie i rozpinając nadgarstki Harry'ego. - Cii - powtórzył, ale uniósł ręce chłopaka do ust i pocałował je w  miejscach, gdzie znajdowały się kajdanki. Cmoknął go w usta. - Nic ci nie jest, prawda? Bo jeśli ten... ten bydlak cię skrzywdził, ja... ja...

Harry zatrzymał go, kładąc ciężkie ręce na jego ramionach.

- Wszystko dobrze. Nic mi nie jest, Lou.

- Okej, po prostu nie chcę, żeby coś ci się chciało.

- Z tobą jestem bezpieczny - wymruczał Harry i złączył ze sobą ich ręce, pozwalając się wyprowadzić.

Louis uśmiechnął się i pociągnął ich do miejsca, gdzie wydawało mu się, że wybrzeże było czyste, ale gdy tylko otworzył szarpnięciem drzwi, ujrzeli za nimi mężczyznę z mieczem, który uśmiechał się do nich szeroko. Miał szybki refleks, jednak Louis był szybszy, zasłaniając sobą Harry'ego i wyciągając swój sztylet, na którym trzymał dłoń i którym rozciął ramię mężczyzny. Nie na tyle, by całkiem je odciąć, ale udało mu się sprawić, że zaczęło krwawić, mężczyzna skręcił się i zszedł im z drogi. Szczęka Harry'ego opadła, jednak Louis pociągnął go za sobą i choć Harry potrzebował szybko się stąd wydostać, Louis miał ochotę walczyć. Nie ujdzie im to płazem.

- Trzymaj się z boku - wymamrotał, ponieważ już zaraz znaleźli się na pokładzie i wokół nich zaroiło się od ludzi. Louis włożył dwa palce do buzi i zagwizdał przejmująco, co Harry wziął za sygnał dla Zagubionych Chłopców.

- Trzymaj się z boku? - wykrzyknął. - Nie! - By dowieść bardziej swego zdania, odwrócił się do osoby z marnie wyglądającym, zardzewiałym mieczem, która zbliżała się w jego kierunku, i uderzył ją prosto w nos. Louis usłyszał odgłos pękającej kości.  

- Okej, możesz walczyć. Tylko proszę, nie... nie daj się zranić.

- Nie dam.

Następną rzeczą, jakiej miał świadomość, było to, że kolejny mężczyzna szedł w jego stronę, wykrzykując głośno wulgaryzmy i Harry mógł jedynie przywalić mu w brzuch, patrząc, jak ten zgina się wpół, ponieważ nikt nie będzie krzyczał na Louisa. Zagubieni Chłopcy wparowali na statek, powalając mężczyznę za mężczyzną, mimo ich wielkości. Harry'emu udało się ujść bez szwanku, nie licząc płytkiego rozcięcia w poprzek wierzchu jego dłoni, ale Louis zawiązał sobie na ramieniu prowizoryczną opaskę z rozerwanej koszulki i Harry wiedział, że szatyn został dźgnięty. Zagubionym Chłopcom także nic się nie stało i odlatywali z pomocą wróżek, zanim młodszy chłopak zdążył im podziękować za pomoc w uratowaniu tyłka.

A potem Louis zgarbił się przy jego boku, dysząc ciężko i trzymając lekko zakrwawiony sztylet, ale żaden poniżający się, przerażający pirat nie zbliżał się w ich kierunku - wszyscy zostali powaleni na ziemię, krwawiący, wyrzuceni za burtę albo poddający się, odpływając lub biorąc szalupy.

- Udało nam się - powiedział następnie Harry. Nie mógł złapać oddechu.

Louis ujął jego policzek, ale zacisnął oczy.

- To było zbyt proste - powiedział. - Już wcześniej było łatwo, ale nie aż tak. To jeszcze nie koniec.

- Po prostu pogódź się z tym, kochanie - odparł Harry i pocałował go wolno, żeby chłopak choć trochę się rozluźnił.

Zimny dreszcz przebiegł przez ciało Louisa, kiedy zza jego pleców dobiegł charakterystyczny śmiech, straszny i przerażający - cóż, nie dla niego. Dla każdego innego człowieka byłby przerażający. On się nie bał.

- Czy to nie urocze - zadrwił Hak, a jego metalowy hak pojawił się za Harrym i przejechał w dół po jego szyi. Chłopak zadrżał i uciekł od niego. - Mały Louis i jego przyjaciel. Myślą, że udało im się tak łatwo wygrać? Że pozwoliłbym im odejść. Urocze, prawda? - mówił do swojej załogi, ale nie wydawał się zauważać, że żaden z nich nie czuł się na tyle dobrze, by odpowiedzieć. Harry dopiero teraz uświadomił sobie, że Haka nie było w pobliżu, gdy walczyli. - Jaka szkoda, naprawdę, Tomlinson, ale wydaje mi się, że go sobie zatrzymam. Mówiłeś, że jak ma na imię? Harry?

- Odpierdol się - zakpił Louis i hak Kapitana uniósł się do góry, przez co otoczył szyję Harry'ego, odchylając go do tyłu i niemal dusząc.

- Och, a gdzież to nauczyłeś się tak wielkich słów, Louis? Czy ten tutaj Harry cię ich nauczył? Ostatecznie nie ma tak dobrego wpływu, nie? Mimo to myślę, że zatrzymam go dla siebie. Może go uśmiercę, abyś tylko ty nie mógł go mieć.

Louis spochmurniał, unosząc swój sztylet.

- Nie zadzieraj ze mną, Hak. Już raz cię upokorzyłem i zrobię to ponownie.

Hak zachichotał.

Louis wziął czas, by zbadać zaczerwienienie i cieknącą dziurkę, pozostawiając Harry’ego, by zobaczyć jego rzęsy.

Harry’emu uwiązł oddech w gardle, patrząc jak policzki Louisa były czerwone z pożądania, a jego grzywka była przylepiona do jego czoła; kurwa, ten chłopak nie miał pojęcia, jak piękny był. Twarz Harry’ego prawie ścisnęła się w bólu z potrzeby, żeby Louis coś zrobił, cokolwiek. To jest kiedy poczuł opuszek palca Louisa przyciskanego do jego dziurki, zbierając trochę nadmiaru spermy z jego skóry.

Harry nie był przygotowany, wiedział, co nadchodzi, i wiedział też, że to miało być najgorętszą rzeczą, jaką kiedykolwiek widział.

Louis wślizgnął palce pomiędzy swoje usta i zassał substancję, jego migotające oczy spotkały się ze spojrzeniem Harry’ego. Jego policzki zapadły się wokół palca, kiedy smakował swojego własnego pieprzonego orgazmu i Harry zaczął niekontrolowanie piszczeć.

-Teraz, Louis – prawie stracił panowanie nad sobą, ale Louis nie wziął tego napastliwie. Wziął to jako zachętę.

Szatyn skinął głową, przechylając głowę, kiedy po cichu debatował, czy miał przygotować Harry’ego jak zawsze, czy nie, czy był wystarczająco mokry przez bałagan, który Louis stworzył. Ale dźwięki, które Harry z siebie wydawał, były za duże z roztargnienia i on w nie wleciał, umieszczając swoje ręce z powrotem na udach, które już zostały podparte w górę, zostawiając Harry’ego wrażliwym i narażonym.

-Czekaj – Harry chrypnął.

Louis zmarszczył brwi, nie chcąc nic więcej niż być znów z swoim chłopaku, ale zrobił to, co mu kazano i usiadł na kolanach; cierpiąc przez powstrzymywanie się od dotknięcia Harry’ego.

Obserwował, jak Harry leniwie podnosił się na kolana, wypuszczając miękki dźwięk, kiedy musiał zacisnąć wiele wrażliwych mięśni. Wkrótce, Harry był na swoich rękach i kolanach, kiedy patrzył nad swoim ramieniem na chłopaka za sobą.

-Gotowy – wyszeptał, dając Louisowi przyzwolenie.

Louis podniósł swoje ciało do góry, więc nie był pochylony do tyłu na łydkach. Nie miał zielonego pojęcia, co miał zrobić, ale Harry nie wyjaśnił, więc Louis zakładał, że musiał wiedzieć. Ułożył swoje ręce na biodrach Harry’ego, skanując go wzrokiem w dół, nigdy nie kończąc, dopóki jego spojrzenie nie natrafiło na tyłek Harry’ego. Przebiegł językiem po swoich cienkich wargach, zanim użył jednej ręki do znalezienia swojego kutasa, dopasowując go odpowiednio do wejścia Harry’ego, wciskając tylko główkę do środka.

Louis wypuścił ciche skomlenie na to przyjemne uczucie, i ponieważ on sam był ciągle trochę przewrażliwiony.

Harry wypuścił głęboki oddech i zmuszając siebie wstecz, zabierając każde jądro Louisa i wypuścił żałosny skowyt, kiedy wrażliwe ściany jego otworu znów zostały naruszone. Spuścił nisko głowę, jego wilgotne loki zwisały i blokowały wizję grubego pnia drzewa* naprzeciwko niego.

Liczył na to, że Louis wciąż podniecał się na myśl o ich poprzednim pieprzeniu, żeby teraz naprawdę zwracać uwagę na to, co robi, więc Harry pomógł mu, przesuwając się do przodu, a następnie przesuwając się do tyłu z niewielkim kołysaniem biodrami.

Louis prawie skinął głową na to działanie, mocno dłubiąc opuszkami palców w biodra Harry’ego, zanim znalazł rytm na jego biodrach, podgryzając swoją wargę w koncentracji, kiedy trzymał ciało Harry’ego bliżej swojego własnego.

Dźwięki Harry’ego były prawie dziecięce i zdesperowane, jego długie palce grzebały w przerwach pod nimi, ale jego ciało było dygoczącym bałaganem. Dobrym było posiadanie go przy sobie takim zrujnowanym przed intensywnym pieprzeniem, ponieważ ból był przytłaczający, ale tak cholernie przyjemny; Harry był zbyt grubiony, żeby zrozumieć, jak to działało.

Louis zrobił swoją robotę perfekcyjnie, znajdując ten kąt, którego potrzebował, żeby uderzyć w prostatę Harry’ego prawie natychmiast, miksując swoje skrzekliwe odgłosy z tymi głębokimi Harry’ego, to wszystko było po prostu za dobre.

-Nie mogę cię zobaczyć – Louis poskarżył się poprzez wrzask, ani trochę nie lubiąc tej nowej pozycji.

Jego ulubioną rzeczą w pieprzeniu Harry’ego, obok sprawiania mu przyjemności, było patrzenie, jak sprawiał mu przyjemność. Kochał patrzeć na twarz Harry’ego wykrzywiającą się w różnych sposobach, eksponując swoje zęby, i otwierając swoje oczy tylko, żeby ponownie otworzyć je dla łez. To było tak piękne, i tak bardzo, jak Louis uwielbiał widzieć podpierającego się Harry’ego, tak bardzo chciał zobaczyć jego twarz.

Ale Harry był zbyt zgubiony w przyjemności, żeby zrozumieć, o czym Louis mówił, zanim poczuł rękę pędzącą po jego lokach. Jęknął głośno, kiedy jego głowa została pociągnięta do tyłu, ból w jego głowie dodawał przyjemności w niewyobrażalny sposób.

Jego plecy były teraz przyciśnięte do piersi Louisa, a jego oddech był erotyczny i nie na miejscu. Jego ciało drżało, kiedy ramię Louis owinęło się wokół jego brzucha, i to pocieszało go w sposobie, który czynił go bliżej Louisa, niż jakakolwiek inna pozycja kiedykolwiek mogła. Ale Louis ciągle nie był usatysfakcjonowany, wszystko, co widział, było wyeksponowane, spocona szyja i kraniec szczęki Harry’ego.

Louis skrzywił się ze złości, ale tylko pociągnął głowę Harry’ego na dół w prawo, zanurzając się w jego szyi, robiąc miłosne malinki.

Louis mógł uzyskać łatwiejszy kąt, gdzie to było bardziej efektowane, kiedy pieprzył Harry’ego. Ledwo zauważył, ale Harry był drżącym bałaganem w jego ramionach. Mruknięcia i jęki przeradzały się w płacz i łkanie w przyjemności, a łzy zbierały się pod jego brodą i kapały na spoconą klatkę piersiową.

-Lou, ja— Pros— Lou! – Harry wykrzyczał, jego paznokcie mocno drapały w przedramię Louisa, kiedy zacisnął się ciągle wokół Louisa.

Harry nigdy wcześniej nie był tak przytłoczony, więc zgubił się w tym, co się działo, więc nie był przygotowany na to, co miało się zdarzyć. Czuł uwolnienie jego włosów, ale poczuł kolejny uchwyt na jego penisie tak, że wydusił z siebie nieludzki dźwięk, wytryskając z Loczka, gdzieś pomiędzy rozbitym krzykiem a zduszonym jękiem.

Ale Louis to kochał.

Kochał to tak cholernie mocno i chciał usłyszeć to jeszcze raz.

-Głośniej – Louis zażądał przez jego niewinny dirty talk**, w roztargnieniu zwiększając przyjemność dla Harry’ego.

Po kilku zachęcających pchnięciach, pompkach i słowach, Harry doszedł w liście przed nim i na opaloną rękę Louisa, wypuszczając jeszcze jeden pusty szloch, gdy poczuł gorącą spermę Louisa znów wypełniającą jego samego.

A kiedy Louis wyszedł z niego i zostawił go pustego, Harry nigdy nie czuł się bardziej pełen.

_________________

Skała pod plecami Harry’ego niekomfortowo dłubała w jego skórę, ale sposób, w który Louis wydawał się być taki spokojny, tuląc go, nie pozwalał mu się poruszyć.

Oczy Harry’ego były na nibylandzkim niebie, wyszukując i śledząc ścieżkę wróżek mogłyby podróżować, dopóki oni byli poza zasięgiem jego wzroku. Siedzieli tak przez chwilę, nic nie mówiąc, ale słuchając dźwięków, które kreatury i natura miała im do zaoferowania. Paranoja Harry’ego przedarła się na wierzch i przyniosła coś zupełnie innego.

-Od jak dawna patyczkujesz się z Kapitanem Hakiem? – zapytał cichym głosem.

Louisa oczy były na piersi Harry’ego, oglądając ten kontrakt i rozprężał się, gdy oddychał i rysował palcami małe, bezcelowe wzorki.

-Zupełnie chwilę.

-Nigdy nie stałeś się przestraszony?

-Odważni chłopcy nie stają się przestraszeni, Harry.

-Tak, stają się.

Pięść Louisa zwinęła się w tkaninę koszuli Harry’ego, a Harry wiedział, że musi milczeć, chyba że chce się spierać z upartym chłopcem.

-Hak mnie nie przeraża. To ja przerażam Haka – obiecał.

Harry nie odpowiedział, zamiast tego wsunął rękę na głowę Louisa i zacisnął palce na jego włosach.

-Nie chcę, żeby on cię skrzywdził – wyszeptał.

Wstrętne obrazy natłoczyły się w mózgu Harry’ego, najgorsze scenariusze najodważniejszego chłopaka nie będącego tak odważnym, odtwarzały się w jego głowie. Hałasy i krzyki uderzały w jego uszy, i Harry przysiągł sobie, żeby Louis jeszcze kiedykolwiek walczył.

Nie mógł to tego dopuścić.

Nie mógł stracić swojego życia dla kilku piratów, którzy brzmieli, jakby był w pieprzonej książce dla dzieci. Nie mógł stracić Louisa, ponieważ oni byli całuśnikami, a całuśnicy nigdy nie opuszczają siebie.

Louis zmarszczył brwi, i wiedział, że Harry był bliski łez, bo widział sposób, w jaki jego policzki i zauważył, że jego skóra stała się nieco cieplejsza niż zwykle. Louis usiadł lekko, trzymając policzek Harry’ego w jednej dłoni i uśmiechając się do chłopca, którego kochał.

-On skrzywdziłby mnie tylko wtedy, kiedy skrzywdziłby ciebie.

    *the trick tree trunk – kto mówi na penisa w ten sposób? No cóż.

Jak się okazało, Louis często walczył na śmierć i życie. Udało im się zebrać Zagubionych Chłopców i Dzwoneczka, zanim ten cały ,,Hak" zdążył opuścić swój statek, gdzie osaczyli go, powstrzymując przed zejściem na ląd. Harry nie był pewny, co się działo, ale składało się na to dużo biegania i był całkiem przekonany, że w którymś momencie zobaczył w wodzie krokodyla. Wszyscy krzyczeli. Harry nauczył się, że ten mały sztylet, który Louis nosił przy sobie, nie służył jedynie do ścinania uciążliwych roślin. Ten Kapitan Hak posiadał miecz i rzeczywiście zamiast ręki miał hak. (Potem dowiedział się, że tym, kto mu ją odciął, był Louis.) Mężczyzna nosił niedorzeczny kapelusz i miał głupie wąsy, ale tak naprawdę był bardzo niebezpieczny. Rozbrzmiewało głośne dzwonienie, Dzwonek obserwowała wszystko ponad głowami zgromadzonych, a Zagubieni Chłopcy robili ogromny raban. Harry dostał gorączki, kiedy przypomniał sobie, jak Louis powiedział, że był godnym przeciwnikiem Haka, więc gdy szatyn posłał mu to spojrzenie, trzaskając tamtego w szczękę, tak samo, jak zrobił to Harry Nickowi, młodszy chłopak poczuł, jak gorączka przebiega przez jego ciało.

Krokodyl często kłapał i kiedy Hak wycofał się z zakrwawionym nosem oraz przyrzeczeniami, że wróci i wykradnie kryształy, Louis zachichotał i pokazał mu język, obserwując jego nędzną załogę, gdy wyprowadzała statek na morze. Harry dostrzegł smugę zaniepokojenia, która zaległa na twarzy szatyna po tym, jak odpłynęli, ponieważ młodszy chłopak uzmysłowił sobie, że poszło im zbyt łatwo. Wiedział, że nie zawsze tak będzie - tak prosto. Zastanawiał się, jak przez tyle czasu udawało mu się to przegapić.

- Pieprzone syreny - wymielił przez zęby Louis, kiedy byli z powrotem na miękkiej i kwiecistej łące.

Harry uśmiechnął się głupio z powodu jego języka, zwyczajnie dlatego, że chłopak brzmiał podniecająco, kiedy przeklinał. Pogłaskał go po włosach.

- Co one zrobiły? - zapytał i tak, wczoraj nie zwracał tak naprawdę uwagi.

- Mówiłem ci! To one powiedziały Hakowi, gdzie są Kryształowe Jaskinie. Jestem taki wściekły. Przyłożę Eleanor tak mocno... - zawarczał, obnażając zęby jak małe lwiątko i Harry po prostu musiał go przytulić. Naprawdę, to było odruchowe. Zwinął się bardziej przy jego boku pod ich drzewem i wtulił w szyję szatyna.

- Cii - wymruczał Harry. - Na razie wygrywamy, tak? Więc po prostu się odprężmy. Nie wiedziałem, że tak władasz sztyletem.

Louis zachichotał i delikatnie pogłaskał Harry'ego po głowie, przegrzebując jego loki, aż w końcu udało mu się doprowadzić chłopaka do mruczenia, co kiedyś odkrył. Harry pocierał jego brzuch, tuż pod żebrami i było miło. Cicho. Ale wtedy Louis zaczął rozpamiętywać, jak przyjemnie Harry wyglądał, kiedy był wściekły i opiekuńczy, i gdy zaciskał pięści przed swoją twarzą, jak gdyby był gotów wybić oczy każdemu, kto za bardzo zbliży się do niego lub Louisa. Podobało mu się to. Było opiekuńcze i dzikie i sprawiało, że Louis czuł się cały rozedrgany w środku.

- Aż do ostatniej nocy nie wiedziałem, że jesteś takim dobrym wojownikiem - powiedział, a jego głos brzmiał teraz bardziej miękko. - To mi się podoba - urwał, zastanawiając się, czy posługuje się odpowiednią terminologią.  - Jest podniecające. - Jego ton był odrobinę niższy, niż zamierzał, głos lekko ochrypły i Harry zajęczał w jego szyję, wbijając zęby w gładką skórę i tworząc ślad, o którym wiedział, że spodoba się Louisowi. - Ty jesteś podniecający - wypuścił z siebie szatyn, kiedy Harry zassał jego skórę. - Mogę cię jeszcze raz przelecieć? Zabrałem ze sobą... z twojego domu, więc nie będzie bolało. - Sięgnął za użyteczną pazuchę i wyciągnął butelkę nawilżacza.

- Tak - wyszeptał Harry. - Tak, kurwa... zdecydowanie. Uwielbiam, kiedy taki jesteś. Po prostu mnie pieprz, proszę.

Louis wyszczerzył się sprośnie i wpełzł mu na kolana, naciskając na obojczyki Harry'ego, gdy pocałował go, wbijając się podniecająco w jego wargi i zaganiając jego język we własne usta, dzięki czemu mógł go polizać w dogodnej dla siebie chwili. Już wkrótce Harry wyrywał się do niego, wypuszczając z siebie jego imię oraz ciche błagania, żeby szatyn go pieprzył. Przez ciało Louisa przebiegł dreszcz, ponieważ lubił, kiedy działo się to w ten sposób - gdy był na górze, sprawował kontrolę i obserwował, jak Harry rozpada się pod nim na kawałki. Ściągnął z nich obu koszulki, spodnie i bieliznę, pozostawiając ich nagich, wijących się i spoconych jeden przy drugim.  

- Chcę cię całego obcałować - powiedział, przypatrując się mlecznobiałej skórze Harry'ego. Miała taki kolor z powodu zimy, która panowała u niego w domu w Anglii. - Możesz się na mnie otworzyć, swoimi palcami? Wyglądasz wtedy tak dobrze. - Wahał się, ale nie pozwolił temu ukazać się w swoim głosie i Harry drżał i rozpadał się pod nim, trzęsąc się, gdy Louis poprowadził pocałunki w dół jego klatki piersiowej i wręczył mu nawilżacz. Szatyn polizał jego sutki i wytworzył więcej znaków, niż kiedykolwiek widział na ciele młodszego chłopaka. Pocałował go mocno, gdy ten rozciągał samego siebie palcami, pospiesznie i niechlujnie, ponieważ pragnął tego tak bardzo. Louis dotykał go wszędzie, wodząc ustami po ścieżce, którą znaczyły jego palce.

- Ja... - zaczął Harry kilka chwil później, nabijając się na palce w swoim tyłku. - Jestem gotowy, pieprz mnie teraz, Louis.

Louis wyszczerzył się szatańsko, ponieważ to uwielbiał. Ustawił się pomiędzy nogami Harry'ego i powoli wcisnął do środka, czując, jak Harry zaciska się wokół niego, gorący i śliski.

- Połóż swoje nogi na moich ramionach - polecił mu szatyn. - W ten sposób będę mógł cię lepiej pieprzyć. Chcę, żeby było szybko i chcę, żebyś to przyjął. - Szczerze mówił tylko, co krążyło w jego głowie (temu chłopakowi brakowało filtra w ustach), ale Harry nierówno odetchnął kilka razy, gdy przeniósł swoje nogi, a Louis uchwycił jego talię, wystarczająco mocno wciskając w nią palce, by pozostawić ślady. Miał nadzieję, że zostawi znaki. - Teraz dobrze cię wypieprzę - wymamrotał i naraz jego biodra wykonały pchnięcie, a głowa Harry'ego odskoczyła o tyłu i gdy imię Louisa wyślizgnęło się szorstko z jego ust, jego głos był zachrypnięty.

Chłopak pozwolił wykorzystywać swoje ciało, kiedy Louis kontynuował powtarzanie, jak ładnie wyglądał i jak bardzo lubił go pieprzyć, i nie miał pojęcia, co to wyczyniało z Harrym, ale biodra szatyna wychodziły w szybkim tempie naprzeciw ciału Harry'ego, a jego ręce wciąż trzymały go w talii. Zdecydowanie pozostaną na niej ślady.

- Kurwa, Lou, zaraz...

- Zamknij się - warknął Louis, mocniej trzymając go w pasie. - Po prostu czuj - wymielił między zębami.

Oczy Harry'ego obróciły się do wnętrza jego głowy i poczuł, że jego orgazm się zbliża.

- Lou, zaraz dojdę, Lou...

Prowadzony instynktem, Louis chwycił podstawę jego penisa, powstrzymując wicie w brzuchu Harry'ego przed wybuchem.

- Jeszcze nie. Ja pierwszy.

- Kurwa, dobrze, okej - wyszeptał Harry, ponieważ nie był tak naprawdę pewny, co miał zrobić, oprócz zwyczajnego siedzenia tam i przyjmowania go w siebie, gdy główka penisa Louisa naciskał raz za razem na jego prostatę. Louis zaraz potem doszedł i nie wyszedł z niego, kiedy rozluźnił uchwyt i pociągnął ręką raz po penisie Harry'ego, a wtedy Harry zaczął szczytować. - O kurwa - wymamrotał młodszy chłopak, kiedy Louis wreszcie się z niego wysunął, pozostawiając go pustego i cieknącego jego spermą.

Louis zmierzył ją ciekawie wzrokiem. Musnął palcem spermę, kiedy zobaczył, że wejście Harry'ego dygocze i obcieka. Wziął głęboki oddech, gdy Harry zadrżał.

Louis potrząsnął swoją głową w proteście, co tylko wywołało uśmiech Harry’ego, pochylając się do przodu, by złączyć razem ich usta.

-Nie wiedziałem, że potrafisz walczyć – Louis mruknął w usta Harry’ego.

Harry odsunął się trochę, jego oczy powędrowały w dół, by zobaczyć, jak usta Louisa wypowiadają słowa.

-Każdy umie walczyć.

-Trzeba być odważnym, żeby walczyć.

-Walczyłem tylko, żeby cię obronić.

Louis złamał się w jeszcze większym uśmiechu, który spowodował u Harry’ego skupienie się na tych niebieskich oczach.

Louis był przyzwyczajony do ochrony przegranego chłopca, przyzwyczajony do oglądania wróżek i duszków, i miłe było to, że ktoś napadł dla niego.

-Byłbyś świetny naprzeciwko Haka – Louis skomentował, zgarbił się na łóżku Harry’ego, więc był wypoczęty na plecach.

Harry ponowił swoje działania, owijając rękę wokół torsu Louisa tak, że ich brzuchy były naprzeciwko siebie, a nogi były splątane ze sobą.

-Kogo? – Harry ziewnął.

-Kapitana Haka – Louis poprawił siebie, wsuwając rękę pod koszulkę Harry’ego, zostawiając ją na jego biodrze.

-Mm, dobrze, kochanie – Harry wymamrotał w zgodzie, coś co zrobiłbyś do trzylatka, który cię irytuje.

Nie miał pojęcia o co chodziło Louisowi z jakimś charakterem, ale myśli Harry’ego były zbyt rozkojarzone i wyczerpane, żeby zadawać jakiekolwiek pytania.

__

-Ostrożnie, proszę! – Harry zawołał w górę, osłaniając swoje oczy przed nibylandzkim słońcem, trzymając wzrok na swoim chłopaku.

Louis wspinał się na dużą skałę, co jakiś czas ślizgając się z powodu mchu, ale podtrzymując się przez wcięcie w skale.

Mniejszy chłopak nareszcie dotarł do wierzchołka skały, podnosząc ręce, by zasłonić słońce, kiedy spojrzał na błękitne morze, nic nie plamiąc*

-Wszystko jasne, Dzwonku – Louis poinformował, machając wróżce i odwracając się, by na nią spojrzeć. – Sprawdź za górą jeszcze raz, inaczej, jesteśmy dobrzy.

Wróżka ubrana na zielono skinęła głową i rzuciła się w powietrze, kierując w stronę wybitnej góry na środku wyspy Nibylandii. Louis odprowadzał ją wzrokiem, później usiadł na swoim tyłku i pociągnął się w dół skały, łatwo zjeżdżając po śliskim mchu.

Harry podszedł tam, gdzie Louis wylądował na piasku.

-Czego dokładnie szukałeś?

-Piatów – Louis odpowiedział niedbale, podnosząc się. – Chcę ci coś pokazać, bąbelku.

Harry nic nie mógł poradzić, ale prawie zapomniał o uśmiechu, który wywołało to przezwisko.

Po raz kolejny zaniedbał tę całą rozmowę o piratach i haku, czy czymkolwiek, o czym mówił Louis i zgodził się podążyć za chłopcem po piasku.

____

-To jest nazywane kryształowymi jaskiniami – Louis zakomunikował.

Harry miał zamknięte oczy i swoje ręce dociśnięte do ramion Louisa, kiedy weszli do jaskini.

Louis powiedział mu, żeby zamknął swoje oczy, by widok był dla niego niespodzianką. Harry wiedział, że byli w środku, kiedy rzeczy stały się nieco zimniejsze, a ich otoczenie było zauważalnie ciemniejsze. Słyszał gonitwę wody, więc przypuszczał, że morze zwiększało się w tej jaskini.

-Jesteśmy prawie na miejscu, Lou?

-Jesteś bardzo niecierpliwy - Louis odpowiedział, a Harry zaśmiał się, ponieważ nie, żeby coś, ale to Louis był najbardziej niecierpliwą osobą na świecie. – Otwórz oczy – polecił Louis, kiedy się zatrzymali.

Harry otworzył swoje oczy i wszystko, co było w zasięgu jego wzroku, to jasne ściany kryształów.

Niektóre wyglądały ostro, inne były trochę bardziej strzeliste i znalazł się jeden, który zdecydowanie przyciągnął jego spojrzenie. Strumień morza zakończył się w wodnym basenie za chłopcami, tworząc jasny niebieski blask z klejnotów, dla których ktoś w realnym świecie mógłby umrzeć.

-Ładne, huh? – Louis skrzyżował ramiona na piersi, uśmiechając się na widok zdziwienia na twarzy Harry’ego.

-Wow – było wszystkim, co Harry wymamrotał.

Harry ocknął się z transu, kiedy poczuł kroplę zimnej wody na swoich plecach, zmuszającą go, aby szybko obrócić się na pięcie, żeby zmierzyć się z sadzawką morskiej wody.

Usłyszał stłumiony chichot, ale był on zbyt wysoki, żeby należał do Louisa. Spojrzał na Louisa, widząc starszego chłopaka oglądającego jednego z kryształów, które wystawały, a kiedy odwrócił się w stronę wody, zauważył dziewczynę.

To zaskoczyło go, tak dla pewności.

Harry nigdy wcześniej nie widział człowieka w swoim wieku w Nibylandii, oprócz Louisa.

Ale ona była piękna. Była w wodzie, miała ciemnobrązowe mokre włosy. Miała łagodne oczy i nawet uroczy uśmiech, a Harry nadal nic nie wypowiedział.

-Hej – dziewczyna w wodzie przywitała się, jej głos rozniósł się echem. – Jestem Eleanor.

Zanim Harry miał czas, by odpowiedzieć, dwie następne dziewczyny pojawiły się obok niej. Jedna z nich miała jaśniejsze brązowe włosy i jasną skórę, była po prostu tak piękna jak Eleanor.

Ta druga była blondynką i jej oczy wyróżniały się od pozostałych, coś tak jakby Nialla.

Inne dziewczyny przedstawiły się jako Perrie i Danielle. To były urocze imiona, które dobrze pasowały do pięknych twarzy.

-Czemu nie przyjdziesz popływać? – Danielle zaświergotała wysokim głosem, przechylając głowę z tym samym jasnym uśmiechem na ustach.

Harry nie wiedział, co robił, ale było coś prawie czarującego w dziewczynach, które hipnotyzowały go do pochylenia się, prawie upadając w głodną wodę, zanim Louis pociągnął go do tyłu.

-Harry, ty idioto! – Louis syknął w zazdrości, marszcząc brwi na swojego chłopaka, jakby zrobił coś złego.

-Louis, ty zawsze rujnujesz naszą zabawę! – Eleanor marudziła, uderzając rękoma o wodę.

Nagle zaczęła pływać do tyłu, długi zielony ogon z łusek został odsłonięty.

Syreny. Te trzy piękne dziewczyny były syrenami. Harry powinien to wiedzieć.

To była Nibylandia, na miłość Boską.

Louis wywrócił swoimi oczami na wydymane wargi tego trio, chwytając koszulkę Harry’ego.

-Spieprzajcie – chłopak prychnął, wtykając twarz w ramię Harry’ego. – To są prawdziwe rozrabiaki, Harry. To są te, które mówią piratom, gdzie są krystaliczne jaskinie.

Harry był kompletnie zdezorientowany, jego głowa prawie bolała. Syreny. Piraci. Niekończące się kryształy.

Wszystko, co zrobił, było to, co wiedział, jak zrobić, owijając swoje ramiona dookoła mniejszej figury, więc ich ciała były równo względem siebie.

-On jest bardzo piękny – skwitowała Perrie, jej kości policzkowe zaskrzypiały, kiedy się uśmiechnęła.

Louis skrzywił się, upewniając się, że trzy syreny patrzyły na niego, kiedy przycisnął swoje usta go tych Harry’ego, zamykając ich wargi razem. Louis przechylił głowę na bok, dając ich językom lepszy dostęp do siebie nawzajem, aby mieszały się i mieszały, szargając za koszulkę Harry’ego, aby przyciągnąć go bliżej.

Kiedy ich usta były spuchnięte, Louis odsunął się i dał syrenom wyraz triumfu.

-Co do krasnorostów morskich** zrobiłeś z jego ustami?! – Eleanor wrzasnęła, otwierając szeroko oczy.

-To jest nazywane pocałunkiem. To jest mój całuśnik. Kocham go. Tak, on jest bardzo piękny. Ale jest cały mój. – Louis przemówił nad wodą, ciągnąc w dół kołnierz Harry’ego, by ukazać malinkę, którą zrobił. – Mój.

Harry ciągle był cicho, zbyt wyłączony przez zaborczy pocałunek, nie zwracając uwagi na syreny. Miał raczej swój wzrok przyczepiony na swoim chłopaku, obserwując, jak Louis zaczął wyprowadzać go z jaskini, z daleka od syren.

Harry miał milion pytań w głowie, ale tylko jedno nadrzędne: pocałować Louisa, żeby przypomnieć mu, że jest piękniejszy, niż jakakolwiek syrena mogłaby być.

*wiecie, chodzi o to, kiedy długo patrzycie na słońce, i gdy odwracacie wzrok, to macie takie plamki przed oczami.