Het laatste weekend breekt aan. De zweetdruppels staan mij nader op het voorhoofd, een lichte trilling in mijn handen en een kleine verhoging van de hartslag. Vandaag weet ik wat mijn definitieve rank is, hoeveel impact ik heb gemaakt de afgelopen weken. 

Zaterdag 15.00 u. Klout wordt ge-updated. Klout, het medium dat mijn populariteit in de digitale wereld in een simpele score in de vorm van een getal samenvat. Was het leven maar echt zo simpel: "Aah, jij daar, jij bent wel een 55 gok ik zo", zoals dat dan zou moeten klinken. Toch maar een raar concept, maar digitaal is het de normaalste zaak van de wereld. En nu om, inmiddels tien over drie, start ik Klout op... Ik log in..."66?!" Uit ik hardop op mijn werkplek in een omgeving met mensen die bij god niet weten waar ik het over heb.

Maar ik wil niet te hard van stapel lopen, Klout is nog niet volledig klaar met updaten. Voor hetzelfde geldt daalt mijn score nog. De doelstelling was om de 60 te halen, maar als 66 werkelijk de score is, dan heb ik mezelf overtroffen. 

Toch, in deze waas van enthousiasme en euforie, merk ik hoeveel impact - om maar even in het onderwerp van de dag te blijven hangen - Klout en andere social media hebben gemaakt. Waar het begon met de gedachte: "Wat een onzin, hier heb ik echt geen zin in de komende weken", daar is het nu: "Yes, yes, yes! Ik heb 66, BAM!" 

Op mijn werk in het callcenter hoor ik regelmatig: "Ik heb er geen tijd voor", aldus een standaard klant wanneer ik twaalf nummers van het linkse opinieweekblad Vrij Nederland aanbied voor een schamele vijftien euro. Op den duur ging ik nadenken over het concept 'geen tijd hebben'. Wat is dat nu eigenlijk voor uitspraak? Ik geloof niet in de makkelijk in de volksmond genomen uitspraak: "Ik heb er er geen tijd voor." Zoals wel vaker met uitspraken, is ook deze mogelijk aan een bepaald perspectief onderhevig. Tijd voor een nieuwe uitspraak.

In mijn beleving is tijd relatief, een door de mens bedacht concept om structuur en ordening aan te brengen in ons dagelijks bestaan. Wij koppelen onze gewoonten en bezigheden veelvuldig aan tijd, of in ieder geval onze opvatting van tijd.

Maar nu over tot de orde van de dag. Wat is dan mijn 'afkeer' tegen deze uitspraak? Heel simpel. Geen tijd hebben betekent iets anders dan iets niet als een prioriteit zien. Een eerlijker antwoord op mijn aanbod voor een prachtig proefabonnement van een kwartaal op Vrij Nederland moet eigenlijk zijn: "Beste meneer Hennekam, ik heb inderdaad uw blad in het verleden ontvangen, maar zie helaas af van het gebruikmaken van een nieuw aanbod, omdat Vrij Nederland in het verleden altijd ongelezen bleef liggen. Dit kwam omdat andere bezigheden en lectuur een hogere prioriteit hadden dan de Vrij Nederland." Een eerlijk antwoord lijkt me. Klanten kiezen ervoor of ze prioriteit geven aan Vrij Nederland, of aan iets anders. De tijd die beschikbaar is voor de prioriteiten is al lang bekend, men kiest er echter zelf voor hoe deze prioriteiten in hun concept van tijd passen.

Hoe zit dat dan met social media? Dat is uiteraard toch de koppeling die ik moet maken voor mijn opleiding. Social media lijken tijdloos te zijn. Op elk gegeven moment is er gelegenheid tot het actief participeren op de verschillende digitale, interactieve platforms. Social media zijn niet tijdsgebonden, ze zijn er gewoon. Diegenen die meer impact maken op social media hebben er niet per definitie meer tijd in gestopt. Nee, ze hebben social media meer prioriteit gegeven dan een ander persoon, juist daarom genereren zij meer impact. De prioriteit ligt bij het genereren van impact, waar dit bij een ander mogelijk ligt bij de amusementswaarde van het nieuwsoverzicht van Facebook. Hoe tijdrovend de prioriteit voor impact maken misschien kan zijn, zo tijdrovend is het scrollen door een nieuwsoverzicht op Facebook minstens ook te beschouwen.

Een gevoel van onzekerheid overvalt mij op het moment dat ik naar www.klout.com surf. 58?! Slechts een kleine dertig uur geleden stond het nog op 59. "Hoe kan dit?", vraag ik mijzelf af. In een waas van kwetsbaarheid gaan er doemscenario's door mijn hoofd: "Ben ik niet leuk genoeg? Vinden mensen mij niet meer interessant?", zoals mijn gedachtegang gaat, maar waar ik mij toch overwegend meer de vraag afstel: "Hoe kan mijn score nu gedaald zijn?"

De dag zo beginnen, het zou je maar overkomen. Mijn Kloutscore was deze week weliswaar een enkele keer gedaald met 0.11, maar de nuchterheid van mijn reactie staat mij nog bij. Toch merkte ik al dat ik al meer emotionele waarden toeken aan social media. Op dit moment nog niet bijster veel, maar al een stuk meer dan enkele weken terug. Wellicht dat ik dan toch op weg ben om de persoon te worden die in de inleiding beschreven wordt, waarbij wellicht de neigingen tot het omgooien van een tafel, het met de vuisten hameren op de tafel die reeds omgegooid is en het afvuren van vele scheldkanonnen om de hoek lurken.

Een voorbeeld van co-branding: Google en Nestle. Op het eerste gezicht een vreemde combinatie maar niet is wat het lijkt want het leverde de Android KitKat op. Het besturingssysteem Android is actief op meer dan een miljard smartphones en tablets. Elke nieuwe versie is genoemd naar een dessert, zoals Cupcake, Donut, Gingerbread en Jelly Bean. De nieuwste versie is dus Android KitKat en om de nieuwe introductie te promoten is er een ludieke actie opgezet waarbij mensen de kans hebben om een Nexus 7 tablet te winnen. Het enige wat ze moesten doen: Have a break.  

Op diverse locaties in de steden Amsterdam en Utrecht werd speciale outdoor advertisment geplaatst. De poster was knalrood met slechts de tekst:

'The person having a break on this seat at 13.07 hrs on 14-09-2013 will win the new Nexus 7 tablet.'

Onder de tekst was een bankje gemonteerd.

We leven in een revolutionaire tijd. Mensen veranderen, traditionele ideologieën en overtuigingen verdwijnen, wetenschap is onze nieuwe religie, niet langer doen we aan godsering, maar geloven we in technologisering.

Technologisering: uitgaan van de kracht van de wetenschap voor praktische doeleinden, zo zou ik technologisering definiëren. Niet het geloof in wetenschap, maar juist het gebruik ervan. 

Al sinds het begin der tijden is er discussie over de geloofwaardigheid van religieuze stromingen ten opzichte van de wetenschappelijke 'feiten'. Wetenschap heeft ons ver gebracht in onze ontwikkeling, technologisering heeft voor extreme doorbraken gezorgd. En waar heeft het geloof ons nou eigenlijk gebracht? Het heeft ons geen industriële revolutie gegeven, dat is duidelijk. 

Geloof of doe het niet, maar de technologisering is hetgeen een prominente rol heeft gespeeld in onze ontwikkeling. Je hoeft er niet in te geloven, wetenschap bewijst zichzelf namelijk. De gevolgen van wetenschap zijn zichtbaar en tastbaar. Voor God staat inmiddels al zo'n duizenden jaren een wachtrij voor de deur, waarbij de mensen uit de wachtrij nog steeds geregeld aanbellen in de hoop dat de almachtige zijn deur open doet op de zondagmorgen. 'Je moet erin geloven', zegt een gelovige dan, en zo is het maar net. Ik zelf zie liever dingen voor mijn neus in plaats van dat ik de gok waag in iets willekeurigs te geloven dat waarschijnlijk niet bestaat. 

Denken vanuit de wetenschap, zo zie ik het wel. Wetenschap heeft ons ver gebracht en kan ons nog veel verder brengen. In zekere zin is het dus gewoon logisch om vanuit wetenschap te redeneren, maar logica laakt menig mens helaas wel.

Deze week denk ik, in het kader van social media, na over de jaren dat we social media hebben. Want is social media nu werkelijk zo nieuws en baanbrekend?

Baanbrekend? Ja. Social media, zoals we deze nu kennen (Twitter, Facebook, LinkedIn, enzovoorts) zijn baanbrekend geweest. Het is de verschuiving van een tijdperk. Een verschuiving naar een nieuw digitaal bestaan. De komende jaren verwacht ik dat deze verschuiving nog veel drastischer zal zijn.

Maar zijn social media nieuw? Nee. Social media zoals we ze nu kennen zijn misschien redelijk nieuw, maar de waarheid is wel dat social media al jaren bestaan. Sinds de komst van internet zijn er al tal van basissen gelegd voor social media. Denk aan: MSN, Yahoo!, enzovoorts. Yahoo! werd gebruikt in de jaren '90. Dan hebben we het dus al over zo'n twintig jaar geleden.

Maar wat we ook lijken te vergeten, zijn videospellen. De Playstation 2 bood al een online interactief platform aan tegen het eind van de jaren '90. Een digitaal netwerk waar je samen kon 'gamen', interacteren, shoppen en noem het zo maar op. Bovendien zijn spellen als World of Warcraft en Guild Wars ontworpen voor interactief en online gamen.