#himaira

Δεν μπορώ καν να θυμηθώ πώς ήταν να είμαι το κορίτσι που σε αγάπησε. Τη συνέθλιψα, της πάτησα το λαιμό και της ξερίζωσα τη γλώσσα, να μη μιλάει, να μην ακούγεται, να μην ενοχλεί, να μην υπάρχει. Θυμάμαι το χαμόγελό της και εκείνη την ακράδαντη πίστη ότι έτσι πρέπει να νιώθεις όταν σε αγαπούν. Είχε τον ήλιο μέσα της και τα πλευρά της είχαν το κανονικό τους μέγεθος, δεν την εμπόδιζαν να πάρει ανάσα. Χωρούσε εκεί.

Εκείνο το κορίτσι το τσάκισες, ξέρεις. Και εγώ το σιχάθηκα με όλο μου το είναι, το κορίτσι που τόλμησε να αγαπήσει. Απορούσε γιατί άραγε το άξιζε αυτό και ήταν σίγουρη ότι θα έβρισκε κάποια εξήγηση, όσο κι αν πονούσε. Δεν βρήκα ποτέ. Οπότε τη φίμωσα και της είπα να βγάλει το σκασμό. Παραμόρφωσα κάθε τι όμορφο που είχε μέσα της, την έκαψα με τον ίδιο της τον ήλιο. Είχε σημάδια στα μπράτσα από αποτσίγαρα, τον καπνό το δικό σου, έτσι για να μάθει, να μάθει να αυτολογοκρίνεται και να φυλάει πάντα την πλάτη της. Δεν έμαθε.

Έσφιξα τα πλευρά της, λίγο λίγο κάθε μέρα, να μην το καταλαβαίνει, μέχρι που μπλάβιασε το πρόσωπό της και με παρακάλαγε για να ανασάνει. Τη λυπήθηκα μια δυο φορές και της το επέτρεψα. Μα εκείνη είχε μάθει να ζει με τη μεγγένη στα πλευρά της και τα πνευμόνια της ζάρωσαν. Κρυβόταν στη γωνία σαν πληγωμένο σκυλί, περπατούσε στα κάγκελα του μπαλκονιού με τα χέρια ανοιχτά και ταλαντευόταν ανεπαίσθητα μπροστά στις ράγες του ηλεκτρικού Πειραιάς - Κηφισιά. Χωρίς να μπορεί να πάρει ανάσα.

Μου έχει μείνει μόνο η ανάμνησή της. Η ανάμνηση ενός κοριτσιού που αγαπούσε τόσο δυνατά που τα πλευρά της διαστέλλονταν και χωρούσαν όχι μόνο εκείνη μα και εσένα. Ήρθες, τα περιεργάστηκες, μπήκες μέσα μου και ξαφνικά τα έσπασες, έτσι για να βγεις. Και εγώ διπλώθηκα στα δύο σφαδάζοντας.

Ανυπομονώ. Ανυπομονώ και δεν το περίμενα ότι μπορούσα. Υπάρχει ακόμα  μια μικρή, μόνιμα αισιόδοξη πλευρά μέσα μου που επαναλαμβάνει ξανά και ξανά “περίμενε λίγο και θα έρθει”. Η αγάπη είναι στη γωνία και στρίβει και κάθε φορά πλησιάζω όλο και πιο κοντά στο να δω το πρόσωπό της. Κάθε φορά ξεκλέβω χαρακτηριστικά της, τη μια τα μάτια της, τα χείλη της, τα φρύδια και το μέτωπό της. Η αγάπη είναι στη γωνία και έρχεται και είμαι έτοιμη να την υποδεχτώ, έβαλα τα καλά μου, έραψα τα κομμάτια μου και την περιμένω. 

Ανυπομονώ να ερωτευτώ ξανά με την ίδια ένταση όπως ερωτεύτηκα εκείνον, να αισθανθώ ότι όντως με αγαπούν, όπως ένιωσα με εκείνη, να χαλαρώσω όπως μαζί του. Αυτή τη φορά θα το πετύχω, είμαι σίγουρη. Κάθε φορά πλησιάζω όλο και περισσότερο και τώρα, δεν μπορεί, θα τη δω όταν θα στρίψει τη γωνία. Η αγάπη έχει σκισμένο τζιν και παίρνει γλυκά από το φούρνο για να φάμε μαζί στο μπαλκόνι, δεν πειράζει που δεν έχει θέα, οι πολυκατοικίες θα γίνουν κόκκινα κεραμίδια. Η αγάπη τραγουδάει στα πορτογαλικά ενώ χουζουρεύουμε στο κρεβάτι μου και μου φιλάει την πλάτη. 

Αυτή τη φορά, η αγάπη θα μείνει. 

να μαγειρεύουμε στην κουζίνα μου, αυτή που κοντεύω να διαλύσω και να με πιάνεις από τη μέση και να με κολλάς στον τοίχο και εγώ να γελάω όταν με φιλάς και να σου κατεβάζω το φερμουάρ.

να είμαστε ξαπλωμένοι και να μου μετράς τις ελιές στην πλάτη, να μου μετράς τα πλευρά, να μου μετράς τις χαμένες ανάσες και τους μισούς οργασμούς.

να πίνουμε ξύδια σε κάποιο παγκάκι, σε κάποιο πάρκο, σε κάποια γειτονιά, σε κάποια Αθήνα και να σου κλέβω το τσιγάρο από το στόμα, να ανεβαίνω πάνω σου κι ας μας βλέπουν κι ας είναι μέρα κι ας

δεν πειράζει, στο χω πει, δεν θέλω πολλά, εμάς και ένα σκυλί και δυο μπύρες και ένα στρώμα να πηδιόμαστε, αστο το στρωμα, να με πηδας στα ορθια, αφησε τις μπυρες, ασε το σκυλι ασε μας εμας

Μόνο εγω, ενα μολυβι και ενα κομματι χαρτι, να γραφω τις πιο διεστραμμενες φαντασιωσεις μου για μια κουζίνα, ένα παγκάκι και εμάς. Εμάς. Που δεν θα υπάρξουμε ποτε.

Η νούμερο ένα συμβουλή που θα ακούσεις επανειλημμένα όταν όταν πρέπει να φύγεις από έναν άνθρωπο που αγάπησες είναι το “κάνε πράγματα που αγαπάς”.

Γέμισε ασφυκτικά τη μέρα σου με διάβασμα, εθελοντισμό, εκθέσεις, δουλειά, πιάνο, ισπανικά, προβολές ταινιών και εργαστήρια, γέμισε την μέχρι να νιώθεις ότι θα κοπούν τα πόδια σου και θα πέσεις κάτω από την κούραση και όταν το νιώσεις συνέχισε.

Πρέπει να είσαι έξω από το σπίτι διαρκώς, γιατί το σπίτι φωνάζει και εκείνος είναι παντού, μπροστά στον καθρέφτη, στον πάγκο της κουζίνας, στον τοίχο, στο κρεβάτι σου, στο μπροστινό μπαλκόνι.

Θυμήσου, πρέπει διαρκώς να κάνεις πράγματα. Βγήκες από αυτή τη φρικιαστική περίοδο που δεν μπορούσες να σηκωθείς από το κρεβάτι, δεν μπορούσες να πας μέχρι τη σχολή, δεν μπορούσες να βγεις από το σπίτι για να πετάξεις τα γαμημένα τα σκουπίδια και τώρα ξανανθίζεις. 

Μη σκέφτεσαι λοιπόν, μη σκέφτεσαι καθόλου. Ή μάλλον, σκέψου πολύ, σκέψου εκκωφαντικά, η φασαρία στο κεφάλι σου πρέπει να διπλασιαστεί, ούρλιαξε όλα τα πράγματα που πρέπει να κάνεις και επανάλαβέ τα, και ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι να χάσουν τη σημασία τους οι λέξεις. 

Και όταν γυρνάς σπίτι; Είναι μεγάλες οι διαδρομές, όλο και κάποια στιγμή θα ξεχαστείς και θα πας να ηρεμήσεις, μα μην το επιτρέψεις! Μίλα σε τύπους που δεν θα βγεις μαζί τους ποτέ - γιατί θα τους συγκρίνεις άθελά σου μαζί του - όχι έναν, όχι δύο, δεκαπέντε και είκοσι ταυτόχρονα, είπαμε, πρέπει οι λέξεις σου να χάσουν τη σημασία τους, οπότε μίλα, μίλα και μη δίνεις σημασία στους πονοκεφάλους, τα ντεπόν είναι φίλοι σου, ντεπόν και ύπνος, πολύς ύπνος, γιατί όσο κοιμάσαι δεν σκέφτεσαι.

Και θα φτάσει η στιγμή που θα πεις “είμαι ευτυχισμένη, δεν τον χρειάζομαι, κάνω τόσα πράγματα” και εκείνη τη στιγμή θα το εννοείς. Μέχρι εκείνο το γυρισμό με το λεωφορείο που θα κλαις σε όλη τη διαδρομή γιατί ξεχάστηκες, πάλι ξεχάστηκες και ηρέμησες και σου έχει λείψει να ηρεμείς γαμώτο.

θα με διαλυσω λιγο ακομα

κομματακι κομματακι θα με σκισω και θα τα πεταξω ενα ενα στο νεροχυτη

και αν δοκιμασεις να με ραψεις παλι ολοκληρη

σαν σημερα πριν ενα χρονο σ’αγαπω

κι εσυ μου στελνεις μεθυσμενα μηνυματα

και εγω χαμογελαω σε καθε ενα απο αυτα

και εσυ μου λες οτι σου γαμαω το μυαλο

και ισως σαν σημερα πριν ενα χρονο ενιωθες κατι για μενα

και εγω ειμαι μονο χαρουμενη και δεν φωναζω στον τοιχο

και δεν σταματαω να γραφω για μηνες

και δεν βαζω τα τραγουδια σου ξανα και ξανα

και δεν σφιγγομαι καθε φορα που ακουω το ονομα σου

και σ’αγαπω

Μην περιμένεις πολλά, να ξέρεις. Άμα μου φωνάξεις θα το κάνω δυνατότερα, αν με βρίσεις θα σε κάνω να πονέσεις. Άμα με ξεχάσεις θα σε αγνοήσω και άμα προσπαθήσεις να με μειώσεις θα σε κάνω να εύχεσαι να μην το είχες κάνει ποτέ. Δεν κάνω εύκολα υποχωρήσεις, γιατί ξέρω ότι τις περισσότερες φορές έχω δίκιο. Κι αν δεν έχω, ακόμα δεν θα κάνω πίσω. Θα σου πω ότι δεν με νοιάζει κάτι ενώ πεθαίνω να μάθω.

Όμως θα θυμηθώ όλα τα αγαπημένα σου τραγούδια, το μεγαλύτερό σου φόβο, τα μέρη που θες να πας. Τι μπαλκόνι έχει το σπίτι που θες να πιάσεις. Αγάπησέ με μια φορά και θα σε αγαπήσω δέκα. Θα είμαι δίπλα σου και ας με διώχνεις, θα σε πιέζω και θα σηκώνεις πάλι τοίχο. Και το υπόσχομαι θα μείνω, για όσο σου χρειάζεται. Να μου στρίβεις τσιγάρα - ακόμα δεν έμαθα μα που θα πάει - να πίνουμε μπύρες και να ξαπλώνω πάνω σου, να σε εκνευρίζω επίτηδες και να γελάω όταν θυμώνεις. 

Εγωίστρια ε; Αχ, δεν με έμαθες ακόμα. Πάμε να μου δείξεις τη γειτονιά, βαρέθηκα εδώ. Εσύ, εγώ, δυο γάτες. δεν θες κι άλλες, θα έχεις εμένα. Έλα να περπατήσουμε, μη βαριέσαι, ποιον είπες αρχίδι; Δεν πειράζει, μ’αρέσει. Μη λες μαλακίες, αφού το ξέρω, κωλώνεις μωρό μου, κωλώνεις. 

θα βγαλω τα ματια μου με τα ιδια μου τα χερια

θα ανοιξω τα πλευρα μου για να ξεριζωσω απο μεσα την καρδια

θα της στραγγιξω το αιμα, να γινει λευκη

θα την καθαρισω απαλα απο τα κολλημενα κομματια της σαρκας

και υστερα θα στην δωσω σε ασημενιο πιατο

εγω το εκανα! θα πω