#hazelnoya

toprak yağmura,

Her sabah yataktan kalkarken o günün sonunda,nihayet gece ortaya çıktığında yalnız kalacağımı biliyorum.İnsanların yanımda olmasını seviyorum ama bir süre sonra onları hissedemiyorum.Çünkü beni sarmalayan tek şey yalnızlığım oluyor.Sarılışı sıcak hissetmiyor,kaçıp gitmem gerektiğini damarlarımda bile hissediyorum ama ne zaman bir adım atmaya karar verecek olsam kapısını tıklayabileceğim kişileri aklımdan geçiriyorum, sonrasında kendime bakıyorum ve kolumu kaldırıp da o kapıyı tıklayacak halim olmadığını fark ediyorum.Şimdi yürüyüp o kapının önüne gidemem,yalnızlık beni ısıtmıyor olabilir ama böyleyken en azından bana kapısını açamayacak birinin evinin önünde beklerken üşüdüğümden daha az üşüyeceğim.Bunu biliyorum bildiğim için kıpırdayamıyorum.

“Songur, sırlar.” diye mırıldandım dalgın bir şekilde. “Bir krala, uykusunda saldırırlar.”

Ne uğruna yaşıyorum, kimin için buradayım, savaşım tam olarak kim ile... Hiçbir sorunun cevabını bilmiyorum. Sanki oradan oraya savruluyorum ve sadece ayakta durmaya çalışıyorum. Sadece zemine sağlam basmaya çalışıyorum. Yaptığım başka bir şey yok.

"Eğer sadece kendimi düşünüyor olsaydım... senin uğruna her şeyi seve seve kaybederdim. aklımı bile. pişman da olmazdım."