Yolumu bulmaya çalıştığım zamanlarda hep kayboldum karanlıkta. Bir şeye ya da birine ihtiyacım vardı içimdeki çığlıkları duyacak. Sonra sen geldin. Her şeyi bir kenara bırakıp hepsine inat kelimelerin ile sarıldın bir gözlüğün ruhuna. Göremediklerimi gösterip duymadığım melodileri yerleştirdin kulaklarıma. Ne zaman kaybolsam karanlıkta, kendi ışığını bana doğrulttun kaybolabileceğini umursamadan. Ama yaptıklarım ve yapmayı istediklerim var benim. Zihnim oyun oynamayı bıraktı ve netleştirdi artık bazı şeyleri. Sana nasıl ulaşabileceğimi bilmeden, şuursuzca yazıyorum buraya, belki kelimelerim artık titriyorlar ya da yaralılar ve sana ulaşmak için fazla kan kaybettiler. Belki... Belki... Belki okuyacak ve gülümseyeceksin bilgisayarının başında. Belki de sinirli bir şekilde kapatacaksın ekranı. Bu yazdıklarım seni ürkütmemeli. Ben, ikinci kez bir şeyin uğruna savaşma kararı aldım. İlki, kek kalıbı içindi; ikincisi seni geri getirmek için olacak. Bir şarkım var senin için. Dinleyecek misin? Yoksa tıkayacak mısın kulaklarını hiç yokmuşum gibi?
Koray Yersüren
