#gtrat

Vichy położone jest w centralnej Francji około 1400 km od Wrocławia. Dotarcie do tego urokliwego miasta jest dla przeciętengo śmiertelnika z Polski nielada wyzwaniem. Do wyboru mamy tylko dwie możliwości: - lot z przesiadkami z Wrocławia i Warszawy bądź bezpośredni z Berlina – bezpośredni ale tylko do Lyonu , tam czeka nas wynajęcie samochodu i 70 km podróż. - 15 godzinna podróż samochodem ( na szczeście w 90% jedziemy autostradą )

Zbliżając sie na miejsce ( po wybraniu drugiej opcji ) zaskoczeni jesteśmy jakością dróg króre przecinają niezliczoną ilość pastwisk i winnic. Wszyskie mijane wioski przywodzą w pamięci sceny z filmów wojennych gdy Alianci wkraczali do Normandii – z tym wyjątkiem , że tu nie spadła nawet jedna bomba.

Na zwiedzanie samego Vichy (do centrum ktorego mieliśmy około 30 km z miejscowości Souint-Parsain w której spaliśmy) nie było za wiele czasu. Szczególnie, że robiliśmy to po w poniedziałek po starcie gdzie nogi nadal nie bardzo chciały współpracować a pomysł chodzenia pięknymi uliczami zupełnie nie przypadł im do gustu.

Połączenie w jeden weekend dwóch imprez Ironman 70,3 w sobote  oraz 140,6 w niedziele wiązało się z brakiem miejsc noclegowch w obrębie 50 km od Vichy. Jednak dla organizatora jest to podówójna korzyść przy rozstawieniu tej samej ilości barierek, namiotów itp.

Udało nam sie zwiedzieć na rowerach kwałek okolicy i wniosek był jeden – będąc Francuzem trzeab być dorym kolarzem. Idelane asfalty, ciągle interwałowe trasy, piękne widoki i brak ruchy na bocznych drogach – marzenie. Och jak bardzo mieliśmy sie zdziwić już za kilka dni.

Pogoda to loteria, historycznie powinno być około 24 stopni a było 37 w cieniu do tego woda w rzece nagrzała sie do 27 stopni – brak pianek – wniosek : warto na treningach popływać czasem tylko w spodenkach.

No ale na pogode nie ma co narzekać – każdy miał taką samą

W Vichy z uwagi na brak możliwość typowego rolling-start z brzegu wprowadzono rozmiązanie trójkowe. Co trzy sekundy do wody wskakiwały 3 osoby. Takie rozwiązanie daje maksymalny komfort przy starcie, jednak zmniejsza  możliwość złapania draftu. Na trasie pływackiej znajdują sie boje z oznaczeniem dystansu co ułatwia prawidłowe rozłożenie sił – to jest olbrzymi plus szczególnie dla osób początkujących. O takim rozwiązaniu powinny pomyśleć wszystkie edycje.

Strefa zmian zlokalizowana jest bardzo blisko wyjścia z wody i wejścia na rower dlatego czas w niej spędzony jest bardzo ktrótki. Trasa rowerowa to dwie pętle poprowadzaone po  najbardziej dziurawych drogach  na jakiech było dane mi jeździć podczas tej wyprawy. Długo zastanawiałem się jakim cudem przy takiej ilości ładnych dróg organizator był w stanie wybrać takie „dziadostwo”.  Ilość urwanych koszyków , zgubionych bidonów i innych doklejonych do rowerów elementów była zadziwiająca. Paradoksalnie na poboczach nie było zbyt wiele osób z przebitymi oponami. Bufety rozlokowane co 20-25km umożliwiają spokojną jazdę bez obawy o braki w nawodnieniu. Ulokowane są w miejcach gdzie wszyscy zawodnicy muszą zwolnić co minimalizuje prawdopodobieństow nie złapania bidony. Dla mnie jednak strefy były bardzo krótkie co uniemożliwiało wymianę dwóch bidonów ( jeśli jednym chciałbyś sie polać lub dolać do przedniej torpedy)

Trasa biegowa to 4 pętle po 10 km. Na każdej pętli dwa podbiegi na most i 5 bufetów. Charaktreystyka trasy powoduje że na całej jej długości znajduje sie niezliczona rzesza kibiców. Dodatowko przy każdej pętli przebiega sie tuż ( dosłownie tuż ) koło mety co dodatkowo daje niesamowitego motywacyjnego kopa. Nie wiem jak to jest kiedy przebiegając obok mety widzi się jak na mete wbiegają inni – taka sytuacja zamiast motywować chyba demotywuje.

Regeneracyjny bufet po starcie... ocena tego punktu zależy w wielkiej mierze od oczekiwań. Jeśli dla kogoś wystarczy zimne piwo , zimna pizza i naleśniki – to będzie naprawdę uradowany. Ja po cyklu IM oczekuję czegoś więcej. Przedewszystkim sam dystans powoduje, że niezależnie od temperatury ma się ochote na coś ciepłego i nie koniecznie słodkiego. W Vichy brakowało wszystkiego co było mi potrzebne dlatego ten element zawodów oceniam chyba najgorzej.

W poniedziałek odbywa sie ceromonia wręczenia nagród ( nagród w rozumieniu statuetki IM oraz wpłaty 1000 USD za slot na Kone) połączona z “uroczystym” obiadem dla zawodników oraz ich rodzin ( jeśli wykupisz bilet za 20 EUR dla członka rodziny ) . Tu poraz kolejny spotkało mnie kartkowe zaskoczenie. Jedna woda , jeden deser i tym razem ryż z owocami morza ( na pasta party był makaron z czymś co przypominało wyglądem dobry sos ) – było naprawdę uroczyście.

To mój czwarty start i tym samym trafia na czwarte miejsce ( Klagenfurt , Nicea, Barcelona, Vichy ) w mojej ocenie. Vivhy jak do tej pory jest miejscem do którego raczej nie wróce – czego na pewno nie mogę powiedzieć o Klagenfurcie i Niceii.

Ten start dla mnie to nowa życiówka i kolejna porcja doświaczeń.

Od mojego startu w IM mija ponad miesiąc. W tym czasie sportowo  nie działo się za wiele. Zmiana pozycji na rowerze ( ma być szybciej), praca nad techniką biegu ( ma być lżej ) oraz co najważniejsze - regeneracja i sprawdzenie w jakim stanie jest mój organizm i czy w tym roku będzie można jeszcze o coś powalczyć. Po szczegółowym sprawdzeniu cyferek z Nicei wynika, że dysponuje pewnym buforem z którego mógłbym jeszcze coś uszczknąć podczas kolejnego startu - coś co przy idealnym dniu doprowadzić by mnie mogło do slota - bo jeśli mam startować to z wysoko postawioną poprzeczką

Pierwszym testem na drodze do kolejnego IM był start  na dystansie Olimpijskim w Triathlonie Świętokrzyskim. W tym roku odbyła się pierwsza edycja tych naprawdę wartych polecenia zawodów. Widać, że organizatorzy nie nabierali doświadczenia na swoich zawodach a raczej wdrożyli najlepsze rozwiązania wykorzystywane u innych organizatorów.

Etap pływacki to jedna pętla po bardzo przyjemnym akwenie, strefa zmian ulokowana na zaporze, trasa rowerowa z trzema zakrętami (  w tym dwie nawrotki) i idealnym asfaltem oraz 10 km trasa biegowa w większości prowadzona ścieżkami leśnymi osłonięta od bezpośredniego działania słońca.

W tym wypadku więcej chyba nie trzeba pisać - te zawdy na pewno trafiają na moją listę startów w sezonie 2017

Wynik może nie do końca spełnił moje oczekiwania - 2:12 , powinno być trochę lepiej - ale co zrobić jak zapomina się numeru ze strefy i trzeba nadrobić 400m , a podczas etapu rowerowego sam zafundowałem sobie dwa razy stop and go a to wystarczyło aby z planowanych 290W wyszła realizacja na poziomie 275W (awaria - dobrze, że wynikła teraz a nie na IM). Liczyłem na 2:09 które było w zasięgu - ale to przy najbliższej okazji.

Dawno nic nie pisałam, dlatego obawiam się, że zdążyłam już zapomnieć, jak to się robi.. No nic, spróbuję..

Siadam, wypijam pięć kaw i w pierwszej kolejności dociera do mnie to, że od dwóch miesięcy nie miałam w głowie żadnej klarownej myśli...  

Nasz synek budził się regularnie o 2:30 i 5:30 w nocy. Za każdym razem potrafił pić mleko przez godzinę. W tym czasie niejeden dorosły zjada posiłek z trzech dań i popija winem! Najgorsze było jednak to, że Stacho wstawał później radosny, wypoczęty i z nadzieją na pełen przygód dzień…

Zdumiewające jak szybko rodzic dostosowuje się do 20-godzinnego dnia i 4-godzinnej nocy;) Pomimo wszystko, po 4 tygodniach wyszłam z domu trenować. Początkowo był to basen, ćwiczenia na sali, siłownia. Dopiero później jazda na rowerze, a na samym końcu bieganie. Oczywiście nie były to treningi na wysokim poziomie. Bardziej chodziło o to, żeby się poruszać, odprężyć, ponieważ spokojna i zrelaksowana mama to przecież czysty zysk i dla taty i dla Stacha ;D. Tak więc spokojnie, z rozwagą wracam do gry. Tata Stacha zapewnia, że stanie na głowie by mi to umożliwić, a on zawsze dotrzymuje słowa. No chyba, że się na tą Konę dostanie…;)

Wróćmy jednak do czasów, kiedy spałam ile chciałam , gdzie chciałam i kiedy chciałam i co najważniejsze nie musiałam na każdym kroku wciągać BRZUCHA. Ponieważ ciąża była dla mnie jak dotąd jedyną okazją do życia z brzuchem, zaczęłam identyfikować się z osobami tęgimi.. Znalazłam się w ciele, którego absolutnie żaden magazyn kobiecy nie uznałby za idealne. Inni mężczyźni gapili się tylko na mój brzuch i żaden z nich nie tracił bodaj sekundy na kontemplacje mojej twarzy. Posiadałam 2 koszulki, w których nie wyglądałam jak parówka w osłonce. W III trymestrze mój brzuch spoczywał sobie wygodnie na moich udach. Zmienił mi się środek ciężkości i dziwnie podnosiłam nogi do góry. Dzięki Bogu za ćwiczenia mięśni pleców. Gdyby nie one mój lędźwiowy zwinąłby się na kształt śledzia. Kości miednicy  doświadczają magii hormonu relaxin - rozluźniają się powięzie spajające kości miednicy i coś pobolewa. To wszystko trzeba samemu na sobie wyczuć, na spokojnie i bez żadnej paniki.

Ciężko wtarabanić się na rower, bo brzuch ociera o uda. Nabrzmiałe piersi przy bieganiu bolą. Nie dopinam się w stanikach sprzed ciąży i na każdy dotyk reaguję czymś na podobieństwo “odruchu moro”. Zahaczam brzuchem o kuriera w windzie.  W autobusie czuję, że zajmuję już tyle miejsca stojąc, że napieram na plecak jakiegoś studenta i że może powinnam kupować dwa bilety. W końcu przecież podróżuję z człowiekiem przemycanym w brzuchu. W dodatku Stacho coraz częściej traktuje moją miednicę jak hamak, a pęcherz jak worek treningowy, nie wspominając o napadach głodu na miarę drapieżnej bestii!:)

Pomijając fakt, że przez kilka pierwszych tygodni byłam zajęta walką z mdłościami i wahaniem poziomu hormonów, było to dla mnie kilkanaście bardzo długich i dezorientujących dni. Bo gdy jest się aktywną sportowo kobietą, to słowa lekarza, że: „może Pani śmiało codziennie wychodzić na spacery” wywołują raczej frustrację zamiast radości…

Szczęśliwym trafem, dzięki przyjaciółce (crossfiterce, biegaczce i mamie dwóch dziewczyn), trafiłam do dr Krzysztofa Bielickiego. Doktor oprócz tego, że jest świetnym fachowcem, jest też biegaczem amatorem. Po badaniu i orzeczeniu, że wszystko z maleństwem jest w porządku powiedział: “Olimpia rób to co robiłaś! Pływaj, jeździ, biegaj i ruszaj się, dopóki będziesz mogła. Kontroluj przybieranie na wadze, zwiększ kaloryczność posiłków o 30% w stosunku do diety sprzed ciąży oraz zwróć uwagę na podaż NNKT. Położenie się teraz i nicnierobienie będzie krzywdzące dla Ciebie i dziecka.” Lekarz wyjaśnił, że w moim przypadku tak intensywne treningi nie szkodzą, ponieważ moje ciało jest do nich przyzwyczajone. Jednak nie można zapomnieć, że treningi w ciąży mają pomóc w utrzymaniu kondycji, a nie być sposobem na jej budowanie.

Rzeczywiście ćwiczenia sprawiały, że moje samopoczucie było coraz lepsze. Organizm sam podpowiadał na co mogę sobie pozwolić, więc dostosowywałam aktywność do swoich aktualnych możliwości. Bo jeśli myślisz ze ciąża to środek dopingujący jesteś w błędzie. Nie ważne jak bardzo się starasz, nie będziesz w stanie trenować z tą samą intensywnością. I żadna ambicja sportowa nic tutaj nie da, bo fizjologia broni malucha w brzuchu. To jednak nie miało dla mnie znaczenia, ale mimo wszystko nie spodziewałam się, że będzie mi to wychodziło tak dobrze. To był okres, w którym szczególnie wsłuchiwałam się w swoje zdrowie.

Mój tydzień wyglądał bardzo podobnie jak przed ciążą. 2x w tygodniu pływanie, 1x ćwiczenia siłowe, 3-4x jazda na rowerze, 2-4x bieganie, 1x joga. Jeden dzień w tygodniu bez względu na wszystko wolny.

Najgorzej szło mi bieganie. Choć czasami zdarzało mi się przebiec 21 km, to bezpieczną dla mnie granicą było 10-14 km. Jeżeli zdarzyło mi się przebiec więcej, następnego dnia czułam się bardzo zmęczona i nie byłam w stanie szybko się zregenerować. Musiałam też uważnie obserwować tętno, gdyż rosło ono o wiele szybciej niż przed ciążą. W 8 miesiącu biegałam już tylko dwa razy w tygodniu, aż do 37 tygodnia pokonując ok 8 km w spokojnym dla mnie tempie ok 6:00 min na km, ale raz w tygodniu obowiązkowo nordic walking po Ślęży.

Najlepiej czułam się w wodzie. Pewnie dlatego, że z każdym miesiącem poprawiała mi się wyporność ;). Do 9 miesiąca pływałam z grupą, czyli od 2800 do 3500 m. Ćwiczyłam też na siłowni wzmacniając mięśnie grzbietu i rąk, choć moja stabilizacja była bez wątpienia gorsza niż wsteczne parkowanie ciężarówką pod przekraczającym wszelkie normy wpływem alkoholu ;).  

W 6 miesiącu uczestniczyłam w obozie w Szklarskiej Porębie. Tam trenowałam razem z innymi zawodnikami, co prawda nie wysilałam się tak, jak kiedyś, ale nie było też mowy o obijaniu. Jednego dnia urządziłam sobie marszobieg z Lądka Zdroju do Szklarskiej Poręby ;)  

Jeśli chodzi o rower to do końca drugiego trymestru jeździłam na szosie. Zrezygnowałam jedynie z jazd w grupie. Obowiązkowo raz w tygodniu podjazdy w Wilkszynie, raz Wzgórza Trzebnickie i  trasa na Mietków. W czasie treningów rowerowych zamiast zwykłej porcji izotoników i batonów, zjadałam ogromną kanapkę i popijałam ją wodą z dodatkiem soku z cytryny. Od listopada przeniosłam się na spinning. Pilnowałam tylko, aby się nie przegrzać i dużo pić.  

Ostatnie zajęcia odbyłam tydzień przed porodem. Jasne, w ostatnich dwóch tygodniach tej energii było już nieco mniej ;). Stałam się oficjalnie slooooooow, jednak ćwiczyłam do samego końca. Poza tym normalnie funkcjonowałam – robiłam zakupy, remontowałam mieszkanie...

Na szczęście poród za mną. Ostatecznie było trochę dymu - wszelkiego typu (Ironman w porównaniu z 4,1 kg Stacha to pryszcz, wiem co mówię :]), ale teraz cieszę się, że nasz synek jest zdrowy i jestem ciekawa jak sobie dam radę z nową fazą macierzyństwa. Wszystkie mądre książki mówią, że w ciągu 6-18 miesięcy powinnam wrócić do szczytowej formy :). Z moich obliczeń wynika, że to może być listopad - grudzień ;P . Nie jest to proste, ale wykonalne. W wolnej chwili już robię ranking najlepszych zawodów na 2016 r., zaczynam myśleć o planie treningowym „po” i kwestiach organizacyjnych, z jakimi przyjdzie mi się mierzyć. Ale o tym później.

Przyszedł czas na połączenie Endomondo z Garmin Connect .

1) W tym wypadku konieczne będzie zalogowanie się do profile w aplikacji Endomondo

2) W "Ustawienia" wybieramy "Połącz" a następnie przy logo Garmin Connect "Kliknij tu aby połączyć swoje konto"

3) Logujemy się do aplickacji Garmin Connect

4) W aplikacji Endomondo widoczne będzie potwierdzenie o połączeniu

Mój mąż doszedł do wniosku, że skoro udało mu się tyle rzeczy: skonstruował stojaki na rowery, nauczył się regulować przerzutki, wymieniać linki, dostał się na Swissmana  a nawet pomalował pokój - to dałoby się też przejść na dietę i stracić kilogram lub dwa, choć właściwie to tak naprawdę tego nie potrzebuję.

- Bądź trzy, cztery - zaproponowałam. - Czyżbym miał z czego - zainteresował się? - Nie, ale jednak trzy, cztery. Cztery – odparłam, myśląc, że to żart. Przecież on jest facetem(!) Właściwie to przed założeniem RAT-u  nie znałam żadnego odchudzającego się mężczyzny, zaś jeśli chodzi o kobiety, to wiadomo - że wszystkie. Teraz jest na odwrót. Rozmowy w damskiej szatni nigdy nie dotyczą odchudzania, a raczej nagród po ciężkim treningu w postaci paczków czy rurek z kremem.Kiedy spotykam się z  kolegami z grupy, jeden opowiada, że zjada kalafiora, a inny mu na to, że on jednak stawia na błonnik, po czym rozmawiają o tym pół godziny. Wśród kobiet triathlonistek to jednak niemożliwe.

To dietowanie Michała ma nieoczekiwane konsekwencje… Faceci w pracy głównie się z niego śmieją lub opowiadają, że oni pakują. Natomiast kobiety, mam wrażenie, go adorują... Okazuje się, że każda marzy, by jej facet schudł na diecie, ale żadnemu się nie chce. Nie rozumiem kobiet - on staje na wadze 50 razy dziennie, je mniej ode mnie i jest nie do zniesienia(!)

Najpierw spokojnie tłumaczę Michałowi, że musi  spać osiem godzin. Jeśli będzie bezsenny, będzie w nim rósł hormon głodu. Właściwie gdyby spał jeszcze dłużej, mógłby w ogóle schudnąć w łóżku. Próbuję też wyjaśniać, że być może, jeśli się ćwiczy, udałoby mu się schudnąć nawet bez diety, ale tego, zdaje się, mój mąż nie dostrzega. Zdaje się, że przez tą głodówkę nie myśli racjonalnie. W akcie desperacji odkrywam pewne urządzenie, które pozwoli mu zlikwidować nawet pięć kilogramów, i to właściwie bezwysiłkowo. To pas, który zakłada się na brzuch, zaciska mocno i włącza. Zaledwie 59 złotych z bateryjką i będzie sobie wibrował, a ja będę mogła zgodnie z instrukcją cieszyć się życiem i wykonywać normalne czynności domowe. Kiedy o tym opowiadam Michał patrzy na mnie w dość osobliwy sposób… Po diecie schudł, ale oczywiście niewystarczająco(!) Wiem, bo założył dzienniczek. Chodzi zły…

Codziennie obserwuję nogę i sprawdzam, czy jest lepiej.

Opuchlizna zeszła, siniak rozlał się na "podeszwę", ale ból wciąż nie ustępuje. RTG wykluczyło złamanie, więc mimo wszystko w piątek przychodzę do pracy z Felkiem i torbami pełnymi triathlonowych akcesoriów. Jeszcze nie wiem, jaką podejmę decyzję, ale wolę być przygotowana na wszelką okoliczność. Popołudniu przyjeżdża po mnie ekipa i jedziemy do Poznania. Wciąż nie wiem, czy jadę jako support i kibic, czy jako zawodnik :) Niemal wszyscy odradzają mi start. Łatwo powiedzieć!

Nic tak nie dopinguje człowieka do działania, jak surowy zakaz... (Andrzej Majewski)

Po dotarciu na miejsce nie mam już żadnych wątpliwości. Atmosfera zawodów i ten cudowny dreszczyk emocji, który przeszedł po mojej skórze, nie pozwoliły mi wahać się ani chwili dłużej. Odebrałam pakiet startowy - klamka (w mojej głowie) zapadła... Oklejona tejpami wzdłuż całego kręgosłupa i karku przez Asię (dziękuję), postanowiłam wziąć udział -   popłynąć i skończyć rower, co do biegania - się zobaczy jak będzie. Mój plan: wystartować; moje marzenie: ukończyć. Przed snem wizualizuję sobie moment przekroczenia mety i, o dziwo, zasypiam. Na niezbyt długo, ale jednak jakby bez stresu. Rano śniadanie i kawa. Czekam na rewolucję (żołądkową ;) ), która zawsze mi towarzyszy przed startem.. Nie nadchodzi! W ostatniej chwili ściągam z siebie pulsometr i wrzucam go na dno torby - nie chcę się denerwować, obserwując swoje osiągi (tętnowe :) oczywiście). Pakujemy się do aut i jedziemy na Maltę. Lekko poddenerwowana (toż to pierwsza noc Felka poza domem!) idę do strefy zmian. Na miejscu stwierdzam, że wszystko w porządku, więc przygotowuję wszystko jak należy. Co rusz obijam się o sąsiadów w ciasnej alejce, niektórym zaczynają już puszczać nerwy. Ale nie mi! Biorę piankę i spokojnie udaję się pod scenę, gdzie dajemy z dziewczynami pokaz twerkingu w ramach tańca mocy :).

I za chwilę rusza pierwsza z trzech grup. Ja jestem w drugiej. Nadal jestem oazą spokoju, czemu nie mogę się nadziwić! Start jest z wody, więc mamy do pokonania 200 m - w ramach rozgrzewki, do linii startu. Nie chcąc znaleźć się w samym środku pralki i, biorąc pod uwagę moje umiejętności pływackie -  przeszkadzać lepszym, ustawiam się nieco z tyłu i nieco z boku. Strzał. Ruszamy. Płynę spokojnie (!) - bez paniki, bez sensacji oddechowych (aczkolwiek z noskiem), pilnując techniki. Co prawda nie zawsze udaje się oddychać na trzy, bo to albo żabkarz kopnie w czoło, a to jakiś "cep" na głowę trafi, ale po prostu sobie płynę :), nie zważając na tych, którzy próbują mi to utrudniać. Niesamowita zmiana w tym zakresie. Nie wiem skąd się wzięła, bo na pewno nie z wytrenowania :). Pierwsza boja już za mną, druga też, płynę w stronę brzegu. Nagle ktoś po mnie przepływa, próbując mnie utopić. Ale nie ze mną te numery dzisiaj :) ! Wynurzam się i złośliwie walę ręką w nogę (obcą), która znajduje się jeszcze na moim ramieniu. Pomogło. Płynę więc dalej, czerpiąc z tego prawdziwą przyjemność. Choć nagle zrobiło mi się trochę zimno w głowę. Pewnie jakiś zimny prąd (w sztucznym zbiorniku?)... I moje własne włosy wchodzą mi do ust. Dotykam dłonią głowy. No tak - zgubiłam czepek. I zamiast płynąć do przodu rozglądam się za nim. Jest niedaleko, więc chwytam go szybko, przez chwilę zastanawiam się, czy zakładać go na głowę (bez niego jestem niewidoczna), ale do brzegu zostało jakieś 200 m, więc postanawiam tego nie robić. Przypomina mi się, że powinnam teraz mocniej nogami pracować. Nie wiem, czy nie za późno, ale macham nimi ile mam siły. Wychodzę i oglądam się za siebie. O matko - jaki cudny widok! Ile ludzi jest jeszcze w wodzie! Trochę jestem w szoku, ale dodaje mi to skrzydeł. Kuśtykam do strefy zmian, po drodze próbując uwolnić się z pianki.

Szarpię, ale coś mocy w rękach nie mam. Wreszcie udaje mi się wyciągnąć ręce. Kolej na nogi - jestem już w swoim "boxie". Nie potrafię ustać na bolącej nodze, nie potrafię też ułożyć jej pod odpowiednim kątem, żeby ją wyjąć. Siadam i próbuję rękoma jakoś ściągnąć z siebie mokrą gumę. Powoli zaczynam wpadać w panikę. Po kilku minutach wreszcie mi się udaje :/ Jeszcze tylko lód w sprayu na nogę, buty i... chciałabym powiedzieć, że biegnę, ale niestety ledwo idę, tak bardzo uwiera mnie but kolarski. Czemu ja go nie ściągnęłam i nie szłam na boso? Tego nie wiem. W każdym razie strefa T1 zajęła mi 6:29! Porażka totalna... Idę, po drodze jem batona i słyszę komentarze kibiców: "no taaaaak, nie śpieszymy się, mamy czas, jemy sobie, a co tam". Trochę mnie to deprymuje, ale nawet nie próbuję podbiec. Wreszcie linia, za którą mogę wskoczyć na rower. Jadę.

Próbuję znaleźć jakiś kąt ustawienia nogi, pod którym będzie mnie bolało najmniej. Znajduję wreszcie i... miała być dzida, ale było trochę pod górkę i trochę pod wiatr, więc patrzyłam tylko jak mnie mijają pozostali uczestnicy wyścigu. Ale w głowie miałam, że jadę swoje, żeby nie przeciążyć  nogi, która dostanie łomot na biegu. Kręcę zatem, żar się leje z nieba, pilnuję, żeby się nawadniać, po drodze łapię jakiegoś banana w strefie żywieniowej i już Kostrzyn i nawrotka. W tę stronę nie było możliwości się ślimaczyć, więc DZIDAAAA! Ale to nie wystarczyło, żeby uzyskać jakąś sensowną prędkość średnią. Pojechałam zbyt asekuracyjnie i pomimo naprawdę dobrego i szybkiego asfaltu średnio wyszło 30 km/h, czyli pokonanie trasy rowerowej zajęło mi 1:30. Dużo. Mogło być lepiej. Ale nie było. Rower zleciał, do T2 pozostały 2 km, muszę zatem zastanowić się, czy ruszać na trasę biegową. Zeskakuję z Felka przed linią i próbuję biec do swojego miejsca w strefie zmian, które znajduje się oczywiście na drugim jej końcu, ale ból szybko weryfikuje moje zapędy. Znów nie zdejmuję buta, znów ledwo idę. Odwieszam rower, chwytam za mój lód w sprayu i słyszę sąsiada, który mówi, żebym odpuściła, że nie za wszelką cenę... Łykam jednak ibuprofen, wskakuję w buty biegowe i... BIEGNĘ. W głowie powtarzam, jak mantrę, że to tylko 10 km, że jakoś to będzie. Na dodatek żar się leje z nieba, mały podbieg i... głowa każe mi się zatrzymać. Nie rób tego - słyszę swój własny, wewnętrzny głos - jak się zatrzymasz, to będzie już koniec. Zaciskam zęby i biegnę dalej. Do zrobienia dwa kółka wokół Malty. Nie lubię kółek - zawsze mam wrażenie, że nie dam rady drugi raz TEGO przebiec :) Ale biegnę... Od jednej kurtyny do drugiej. Od jednej strefy żywieniowej, do następnej. Staram się nawiązywać kontakt z kibicami, którzy dopingują po imieniu, faworyzując dziewczyny, żeby odwrócić swoją własną uwagę od bólu. Za każdym razem, kiedy słyszę swoje (imię) - znajduję siły, żeby przyspieszyć. Przybijam piątki dzieciaczkom wystawiającym ręce, zaczynam się tym... bawić! Pierwsza pętla jakoś zleciała, Bartek drze się ile sił w gardle na jej końcu, znów przyśpieszam. Lód na głowę, która aż paruje z przegrzania, gąbka nasączona wodą pod trisuit, jeszcze tylko 5 km - DAM RADĘ! Zaczynam mijać innych. Jak to jest możliwe? Wbiegam w strefę cienia :), uff - trochę chłodniej, jeszcze tylko ostatnia prosta!

Słyszę wrzawę kibiców. Finiszuję, wznosząc ręce w górę. Meta. Puszczają wszystkie blokady i cała moja silna wola - niesamowity ból przeszywa moją nogę. Czuję, że upadam...

Podbiega ratownik medyczny i pyta, czy wszystko w porządku. Tak - tylko boli mnie trochę noga. Ktoś mnie podnosi. To Wojtek. Też myśli, że zasłabłam. Chwycił mnie pod rękę, trafiając na tętnicę. Twierdzi, że mam taki puls, że aż mu ręka skacze :) Typowo :) Wrzuca mnie do basenu, żebym się schłodziła. Dopada mnie euforia. Udało się!!!!

Oficjalne wyniki:                                                                    

open: 941/1228

open K: 103/179

K35-39: 20/32

pływanie: 00:21:53 (677)

T1: 00:06:29

rower:  01:30:04 (936)

T2: 00:05:06

bieg: 01:03:56 (802)

total: 03:07:28

Kilkanaście, a chyba raczej już kilkadziesiąt lat temu (jak ten czas szybko leci!) zostałabym mianowana pracownikiem miesiąca. Niestety dla mnie te czasy już dawno minęły, więc sama sobie muszę przyznać nagrodę za sumienność. Niech będzie nią moje własne zadowolenie z tego kawała dobrej, nikomu niepotrzebnej roboty, którą wykonałam, zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy. Pomimo kłód pod nogami (w postaci huraganów, zepsutych pralek itp.). Pomimo mojego własnego biadolenia (np. na temat BC1). Pomimo stukania się w głowę i zniechęcania mnie do mojego nowego hobby przez niektórych z mojego najbliższego otoczenia, którzy nie mogą pojąć, jak można iść biegać, kiedy podłoga jeszcze nie umyta... A ja, żeby nie zwariować, tłumaczę cierpliwie, że "utrzymuję w domu bałagan, aby w razie włamania, złodziej potknął się o coś i umarł" :) Niekoniecznie znajdując zrozumienie... Pomimo złośliwej kołdry, która codziennie rano przygniata mnie do łóżka, nie pozwalając z niego wstać. Pomimo tych wszystkich małych i dużych niedogodności - zrealizowałam plan treningowy w stu procentach! Czasem płacząc podczas biegu. Czasem przeklinając monotonny trenażer. Czasem wypluwając płuca na basenie. Ale na przekór wszystkiemu i wszystkim - dałam radę!

Ludzie, którzy twierdzą, że czegoś nie da się zrobić, nie powinni przeszkadzać tym, którzy właśnie to robią. (Jack Canfield)

A zorientowałam się, że tego dokonałam, dopiero wtedy, kiedy Trener nakazał przysłać podsumowanie miesiąca (w tym przypadku listopada). Czas mija dzisiaj o 23:59, więc czeka mnie powtórka z matematyki z zakresu nauczania początkowego. Wynika to z tego, że Trener nie uznaje żadnych nowoczesnych, elektronicznych dzienniczków treningowych, które same zliczają godziny przepocone na treningach i pokonane kilometry z podziałem na dyscypliny sportowe. Stara szkoła - tylko papier i długopis! A ponieważ czasu zostało mi już mało, postanowiłam skorzystać z pomocy naukowej mojego starszego syna, a mianowicie z kalkulatora. Przy okazji wygłaszając tyradę na temat używania tegoż narzędzia podczas odrabiania lekcji. Kacper nie potrafi pojąć po co ma się uczyć np. tabliczki mnożenia, skoro może to sobie szybko przeliczyć, ot choćby kalkulatorem w telefonie komórkowym. Mówiąc jedno, a robiąc drugie poczułam jak bardzo jestem niekonsekwentna, ale przyciśnięta do muru musiałam uznać wyższość elektroniki nad swoim własnym mózgiem, który chyba się trochę uwstecznia. Zauważam u siebie coś na kształt analfabetyzmu wtórnego...

Ale do rzeczy. Po podliczeniach wyszło mi, że w listopadzie wykonałam 29 jednostek treningowych, pokonałam łącznie 508 km, co zajęło mi nieco ponad 36 godzin (czyli prawie dodatkowy tydzień pracy ;) ).