#gilze

vorige week schreef ik dat Gilze absoluut geen succes was. Via mamaplaats zijn er veel reacties binnen gekomen. Van hele lieve reacties tot aan reacties: wie doet er nu een kind van 2 op peuterdans. Laat ik even voorop stellen dat Bram dit zelf heel graag wilt en ik dus niet zo'n moeder ben die het schattig vind. Ik vind het wel belangrijk dat hij onder anderen kinderen komt gezien zijn spraak-taal achterstand. En dat hij zijn energie ergens kwijt kan en plezier heeft.

Vandaag is hij dus in Rijen gestart. En heeft hij drie kwartier lang alleen maar een big smile op zijn toet gehad. Tja hij deed niet alles mee en het was natuurlijk even wennen, maar hij heeft het naar zijn zin gehad. Hij heeft gedanst, muziek gemaakt en een stukje toneel gedaan. Ik mocht erbij blijven om hem op zijn gemak te laten voelen, maar hij had er geen erg in. Ik heb heerlijk zitten genieten van mijn kleine man die het leuk had. Geen tranen alleen maar plezier. Tja zo kan het dus ook gaan. Een lekker rustig klasje en ook nog eens een jongens klasje. Na drie kwartier was hij echt doodop. Ze deden nog een eind dansje/liedje en kregen een sticker. Bij thuiskomst heb ik nog eens aan hem gevraagd of hij het leuk vond. Ja mama was zijn antwoord en een hele dikke knuffel.            

Peuterdans het klinkt zo leuk. Tja dat zou het ook moeten zijn toch? Omdat er hier weinig in de omgeving voor kleine kinderen te doen is vond ik dit dus een zeer leuk idee. Het begon er helaas al mee dat Bram niet echt door de juf betrokken werd. Hij moest achter alle anderen kindjes gaan zitten. Nadat ze alle namen had opgenoemd begon ze met haar les. Ze begon met de kindjes die duidelijk al een langere tijd lessen volgde te dansen. En daar stond Bram daar, niet wetende wat nu de bedoeling was. Hij trok mij mee en ik probeerde hem mee te laten doen. De juf liet het allemaal maar gebeuren en bedacht niet dat het misschien handig was om Bram even bij zijn hand te pakken en meer erbij te betrekken. Na 5 min kwam Bram toch redelijk wat los. En stapte wij steeds wat verder de kleedkamer in. Na 4 min begon hij toch te huilen omdat mama en papa ineens weg waren. We liepen terug en troostte hem. Toen ik met hem terug wilde lopen werden we tegen gehouden door mevrouw de eigenaresse. Of we wilden vertrekken. Ze hadden eindelijk een keer een klas waarin de kindjes niet huilde en hadden al vele afmeldingen gehad. Of we anders over 5/6 weken terug wilde komen voor peuterdans samen met ouders. We hebben mevrouw maar vriendelijk bedankt en een huilende Bram mee genomen. Hij wilde dansen en heeft dat meermaals gezegd.

Gelukkig heeft deze mama zich wat verdiept in activiteiten voor kleine kinderen. Dus gezien Gilze duidelijk geen optie was zijn wij door gereden naar Rijen. Jeetje wat een wereld van verschil zeg! Eigenaresse geeft daar zelf de lessen en ging zo leuk met Bram om! Volgende week start hij dus lekker daar.

Maar hoe is het toch mogelijk dat bepaalde mensen duidelijk niet met kinderen tussen de 2 en 3 jaar kunnen omgaan? Het is in mijn ogen vrij logisch dat een kind in een nieuwe omgeving even moet wennen en dus best wel eens even een traantje zal laten. Wat inleving zou mij dan zeer op zijn plaats lijken. Kinderen zijn geen gestroomlijnde voorgeprogrammeerde robotjes. Ze hebben ook gevoelens en emoties. Laat die toch eens toe!

En beste onaardige eigenaresse van de dansschool die ik hier niet bij naam zal noemen. Ik hoop dat je beseft dat je een kindje zeer onzeker hebt gemaakt. Als een kindje weggestuurd word omdat JIJ niet tegen een beetje gehuil kan en daarna sorry mama zegt en denkt dat het allemaal aan hem ligt. Ik heb mijn zoon een hele dikke knuffel moeten geven en moeten zeggen dat het aan die gemene mevrouw lag. Dat is wat jij bij een kind van bijna 3 los weekt. Een kind van bijna 3 die vele malen meer gevoel heeft dan jij op dat moment had.