#gigstarter

Customers Are Not Assholes

I’m having lunch with a good friend of mine and we’re discussing Intercom.

I put it to him that the newspaper he works for could use Intercom to transform how they interact with readers.

“Sure why would we do that”, he replied, “We do our best to keep our readers at bay. Large companies make it hard to contact them for a reason. Most people are assholes.”

“It doesn’t have to be like that”, I…

Customers Are Not Assholes

I’m having lunch with a good friend of mine and we’re discussing Intercom.

I put it to him that the newspaper he works for could use Intercom to transform how they interact with readers.

“Sure why would we do that”, he replied, “We do our best to keep our readers at bay. Large companies make it hard to contact them for a reason. Most people are assholes.”

“It doesn’t have to be like that”, I…

There are a few reasons I didn’t hit send and submit that Y Combinator application but I learnt lots from the application procedure.

There’s one question in their application form which I’ve come back to again and again:

“What’s new about what you’re making? What substitutes do people resort to because it doesn’t exist yet (or they don’t know about it)?”

In other words – what are people doing now…

Punkmuziek in de kerk. Deze zonde vindt plaats tijdens de PunkMis van 1 februari op Ruigoord. Voor deze middag staan de bands Bounds Of Modesty en Plutonium samen met de Gigstarter Artiest van het Jaar geprogrammeerd. Vanavond treffen de twee bands elkaar in een Amsterdams bruin café voor een mooie ontmoeting vooraf. Bounds Of Modesty is sinds twee jaar in de huidige formatie aan de weg aan het timmeren; Plutonium is al een vaste kracht sinds 1997. De tafels worden aan elkaar geschoven en hetbier komt op tafel. Dan begint het gesprek en blijken de bands meerovereenkomsten te hebben dan op het eerste oog te zien is. Als introductie, wat voor muziek maken jullie? Callum, Bounds Of Modesty: Poppunk, vergelijkbaar met Greenday en Blink 182. Het nieuwe album, Dreamers, is indie akoestisch maar heeft wel de punkroots. We gebruiken hele natuurlijke instrumenten voor deze plaat zoals de akoestische gitaar en de banjo. Dreamers is de soundtrack van de speelfilm die we vorig jaar geregisseerd hebben. Ik heb vier jaar mediacollege gedaan en toen dacht ik: ‘Zonder geld kan je een album opnemen dus waarom zou je niet zonder geld een film kunnen maken?’. Het is via social media uitgegroeid tot een groot project met BN’ers, dure camera’s en een goed script. Wat we als band maken en uitbrengen moet iets doen waardoor Bounds of Modesty groter kan groeien en meer publiek kan bereiken. Het is groter dan de muziek, je moet ‘out of the box’ denken. Tom, drummer van Plutonium: Doe je dat allemaal zelf, video’s maken etc.? Handig om zo iemand in de band te hebben. Wij worden vergeleken als een mix van Rage Against the Machine met Nederlandse Rap. Zelf noemen we het liever Nedermetalpunkfunkhop. Sinds kort is de videoclip uit voor single ‘junky’. Gemaakt met één camera. Ook nog de brandweer op ons dak gehad toen de gang vol met rook stond tijdens de opnames. Kwam door de rookmachine en we hebben nog even een nummertje voor de brandweer gespeeld, scheelde weer een boete.

Jullie bands bestaan grotendeels uit Amsterdammers. Is Amsterdam dé plek van Nederland als muzikant om te zijn en te wonen? T: Ik vind van niet, er zijn steeds minder plekken om op te treden. Heel veel zalen zijn er niet meer. Alle plekken lijken tegenwoordig een beetje op elkaar. Nu heb je alleen nog maar tenten als Waterhole, Bourbon Street en Alto die je voornamelijk zien zitten als je coverband bent. De grotere zalen voor rockmuziek zijn Paradiso en Melkweg. Mike, gitarist van Plutonium: En daar kom je alleen maar in als je gesubsidieerd bent. We speelden vier keer per week in de zalen en nu is een band tevreden als ze vier keer per maand mogen optreden. Dan doe je het goed in Nederland.

Jan, Bounds Of Modesty: Die tijd kennen wij helemaal niet. De hoeveelheid zalen is inderdaad gekrompen, dat ben ik met je eens. Maar de zalen als Paradiso en Melkweg zijn er gelukkig nog steeds.

T: Maar daar kan je niet elk weekend spelen en een beetje bekendheid geeft al meteen voorrang in die zalen. Er zijn helaas minder vrijplaatsen waar je terecht kan. Het is al een tijdje aan de gang maar de creativiteit in Amsterdam gaat achteruit. Je mag als muzikant ook minder, ik wil gewoon versterkt kunnen spelen op Koninginnedag bijvoorbeeld. Rocken!

Zijn er lichtpuntjes? C: Jazeker, voor onze clip zijn we gewoon Amsterdam ingegaan met instrumenten en hadden overal veel publiek. Alles zag er mooi uit met die prachtige stad als achtergrond. Er zijn tegenwoordig dan minder podia maar nog steeds wel mogelijkheden om creatief te zijn. Dat wil ik wel benoemen. M: Toen wij begonnen met deze band (18 jaar geleden) belden we een zaal en vertelden we dat we graag op wilden treden. ‘Te gek, wat voor muziek maak je?’ was de algemene reactie en de deal was beklonken. Dat is helemaal weg, het is allemaal digitaal geworden. Ik doe de boekingen voor de band en in plaats van het telefoontje moet je nu een mail sturen en krijg je bijna geen reactie.

C: Er is een nieuwe aanpak nodig, je moet mensen anders benaderen en opzoeken. Twitter, Facebook en Instagram zijn de huidige toverwoorden. Je wilt als band liever live spelen maar ondertussen moet je meer achter de computer zitten. Het voelt bijna als een baan, haha. Is er wel publiek voor rockmuziek? M: Volgens mij wel. Kijk bijvoorbeeld naar de top2000, daar zijn het de rockartiesten die hoge ogen gooien. Er worden tegenwoordig alleen veel dezelfde artiesten (Katy Perry, Jay Z, etc) belicht op radio en tv, het wordt je een beetje opgedragen. Gigantisch goede artiesten sneeuwen hierdoor onder. Daar moet je zelf actief naar zoeken.

C: Wij hebben twee maanden moeten knokken om in de Melkweg te staan en moesten zelf publiek en andere bands regelen voor de avond. T: Dat is een hele goede aanpak, als band een soort ‘rockpakket’ aanbieden. Wij zijn daar nu ook mee bezig. Plutonium met twee andere bands voor een avondvullend programma. Voor al je feesten en partijen, haha. C: Laatst speelden we in Zuid Holland voor 50 euro. Maar je wilt spelen en de show was goed. We gingen jubelend terug over de A4. Je wilt je muziek laten horen, ook al moet je 30 euro bijbetalen.

M: Muziek maken is verslavend. Als je eenmaal begint en daarna op het podium staat wil je alleen maar meer. Geweldig.

Ralph Gaus, gitarist van Plutonium: Vooral als mensen uit hun dak gaan en goed reageren. Dat is toch de eer van je werk. M: We hebben gestaan op plekken waar bijna geen publiek was. Naar mijn mening maakt het niet uit of er 3 man of 1000 man staat. Geef alles wat je hebt op dat podium. Het leukste is live optreden. Als je aan het oefenen bent en er komt één iemand kijken is de sfeer al anders. J: Helemaal mee eens. Ook als er maar één iemand staat die een euro heeft betaald. Hij heeft toch die euro betaald. C: Als we een shit gevoel hebben over een optreden dan is het meestal ons eigen schuld. Bounds of Modesty heeft een kleinere bezetting (vier man) vergeleken met Plutonium (zes man), hoe werkt dat in de praktijk? J: We zijn met zijn vieren maar Callum en ik zijn qua marketing en interviews het meest actief. Bij het schrijven van de liedjes is iedereen verantwoordelijk voor zijn eigen instrument. Het is zo gaaf dat je samenkomt in een studio en dat er met je band iets nieuws ontstaat. M: Bij ons heeft ook iedereen inspraak. Ook over elkaars instrumenten waardoor je echt in overleg gaat. Het uiteindelijke resultaat is dat het nummer van iedereen is. Door het overleg kan het maken van nieuwe nummers soms lang duren. Het is goed om af en toe even terug te trekken en het uit te praten met een biertje erbij. Je kan het bijna zien als een huwelijk, haha. We hebben een ervaren band en een beginnende band, hebben jullie nog advies voor elkaar? C: Oe, hoe moeten wij deze band wat aanleren, ze bestaan al sinds 1997! T: Je kan altijd wat van elkaar leren.

M: Als ik dan toch advies mag geven, sta open voor andere dingen dan dat je al doet. Wij maken, kort door de bocht gezegd, metal. Maar er zitten punk, jazz en veel rap-invloeden in. Probeer nieuwe dingen uit. Wij beukten heel lang met zijn vijven maar toen haalden we een dj erbij. Dat pakte perfect uit! 

Tom

De laatste tijd wordt er veel geklaagd over het centrum van Amsterdam. Het zou te druk worden in het stadshart en de drommen toeristen maken de leefbaarheid er niet beter op. Deze klaagzangen verstommen even als we het Bethaniënklooster zien.

Middenin de Rosse buurt staat het Bethaniënklooster waarvan de kelder twee jaar geleden is omgebouwd tot jazzclub. De kelder van het gebouw is een met prachtige welvingen vormgegeven zaal waar vanavond funkband Seven Eleven optreedt. Seven Eleven is ouder dan uw verslaggever en speelt al 27 jaar lang op talloze nationale en internationale podia en festivals waaronder driemaal op het North Sea Jazz Festival. De bassist Bart Verhoeven en gitarist Marcel Kaatee staan aan de wieg van Seven Eleven en loodsen via verschillende formaties de 7 koppige band al jarenlang door het popcircuit heen.

In het klooster is het podium verplaatst om meer ruimte te creëren. Nu staat de microfoon van de zanger ongelukkig achter een paal. De zaal is maar voor een deel gevuld maar de band laat zich daardoor niet van de wijs brengen en knalt er vol in. Je merkt dat deze heren en vrouw al jarenlang met elkaar spelen. De gitarist begint bijna elk nummer met een herkenbaar funky riffje waarna de bassist en drummer automatisch invallen. De basis voor de funk is gelegd.

Zangeres Juliette Brans zorgt met haar uitstekende stem en uithalen voor de kers op de taart van de avond. Er wordt hardop gelachen als het nummer ‘I am not your mama’ verkeerd wordt ingezet. Een spelplezier die je niet meer verwacht na zoveel jaar bij elkaar. Het nummer ‘Back to source’ van het gelijknamige nieuwe album heeft een groove als vanouds. Wat Seven Eleven altijd heeft doen onderscheiden van andere funk bands zijn de invloeden van hiphop die ze in de nummers verwerken. Dit wordt nu al jarenlang gedaan door Are MC. Een old school rapper (met bijbehorend Adidas pak) die zorgt voor sfeer en afwisseling in de nummers. De rookmachine gaat aan en de zaal loopt langzaam vol met toeristen.

De bezoekers zien dat de funkmachine op stoom is geraakt. De funk komt tot zijn recht in de prima akoestiek van de Jazz club wat ervoor zorgt dat de band na een uitbundige show (van anderhalf uur!) tevreden afscheid kan nemen. Met een big smile keren we terug in het centrum van Amsterdam. Het stadshart is prachtig, je moet alleen weten waar de plekken zijn.

  Tom

Het blijft onverwacht. Op één van de drukste straten in Amsterdam, de Overtoom, ga je een deur door en aan het einde van de gang doemt een grote concertzaal op. De OT301 (zoals de zaal heet) blijft tot de verbeelding spreken. In de afgelopen 15 jaar is de locatie uitgegroeid van kraakpand tot een plek waar verschillende soorten kunst en cultuur bij elkaar komen. Vanavond geeft de instrumentale powerband Circo Simonelli zijn albumrelease van de debuutplaat Funkappeal.  

Bij de ingang krijgen we een Circo Simonelli button die we net als vele andere bezoekers op onze borst laten prijken. Dan begint een lang intro waarin de bandleden stuk voor stuk het podium opkomen en de zaal langzaam volstroomt. De meer dan solide basis wordt gelegd door de drummer, bassist, gitarist en keyboardspeler. Bij Circo Simonelli staan de drie blazers op de voorgrond. Geen zanger of zangeres, dit wordt een avond vol instrumentale funk en soul.

De flamboyante Luca Simonelli doet de bandnaam eer aan en werpt zich op als frontman. De rest van de muzikanten schijnen dit best te vinden, zij willen gewoon lekkere muziek maken. En het spelplezier spat er vanaf. Met een grote glimlach worden solo’s ingezet en met het zelfde gemak begeleidt de band elkaar. Hier zitten uren voorbereiding aan vast want zo een uitgedachte en op elkaar ingespeelde show krijg je niet vanzelf. Speciale vermelding voor de drummer. Niet alleen bezit Yordi Petit over een strakke ritmesectie en rake klappen, het lijkt of hij moeiteloos de tempowisselingen van de band aanvoelt en doorzet. Erg knap.

Halverwege de show wordt de keytar (half keyboard, half gitaar) door toetsenist Tijn Wybenga van stal gehaald en zijn alle ogen op hem gericht. Waar hij langzaam begint en wij ons afvragen wat het instrument toevoegt begint hij langzamerhand sneller en virtuozer te spelen. Als climax begint hij te freaken op het instrument en krijgt alle handen op elkaar. Voor iedereen is duidelijk, dit gave apparaat vragen we aan Sinterklaas dit jaar. Luca kondigt hierna een nummer aan die een mix van latin en funk is. Dat is niet aan dovemans gericht want vele koppels zoeken elkaar op en wagen zich aan een dansje. Heeft een oud-kraakpand ooit zo mediteraans aangevoeld? Ook zonder zanger weet de band de hele show te boeien en zit er veel afwisseling en muzikaliteit in de nummers.

De band sluit af met het catchy titelnummer Funkappeal om daarna onder veel gejuich een toegift te geven. Circo Simonelli heeft laten zien klaar te zijn om menig concertzaal en festivalweide te laten genieten en swingen op aanstekelijke funk. Morgen gaat uw verslaggever met vrienden de studio in om zijn maandelijkse garagerock te maken. Na het zien van de muzikaliteit en de energie vanavond zal het morgen een hard gelach worden. Hopelijk geeft de button op de borst wat extra inspiratie. Tom Deze geweldige funkformatie is hier te boeken