Bana beni sev deme sevsem gidersin...

Bana beni sev deme sevsem ölürsün,

Bana beni sev deme sen de gidersin...

'Ey zavallı insan, gurura, benliğe kapılma! Kar gibi yağıp yeryüzünü kaplasan da güneşin varlığıyla yok olup gidersin.'

Neden mi gidersin?

Canın ister, gidersin.

Yarın iş yoktur, mehtap vardır, deniz çeker, gidersin.

Arkadaşların çağırır, hiç aklında yokken gidersin.

Dinlemek için gidersin.

Dinlenmek için gidersin.

Bazen, sadece susmak için gidersin.

O oradadır, gidersin;

O çok uzaktadır, gidersin.

İlk maaşını alır, gidersin.

Terfi eder, gidersin.

Ya da istifanı basar, yine gidersin.

Baba olduğunda gidersin;

Babanı hatırlar, gidersin.

Kuşlar uçar, çiçekler açar, bahar gelir, gidersin.

Yenilenmek, yeni kalmak için gidersin.

Zeki’yi özlersin, canın Müzeyyen çeker, gidersin.

O ağaç var ya hani camını tıklatan, o işte kurumuştur, gidersin.

Rast gider, bir yerlerden para gelir, gidersin.

Ya da cebindeki son parayla gidersin.

Demiş ya hani;

Kötü bir şey olmuşsa, unutmak;

İyi bir şey olmuşsa, kutlamak için gidersin.

Ve hiçbir şey olmamışsa eğer,