Birisi sen olmadan sürekli yalnız.
O biri seni çok özlüyor, çok istiyor ve sana çok ihtiyacı var.
Ve her gece bıkmadan senin hayalini kuruyor, her gece dizlerinin üzerinde dua ediyor.
Ben o kızım.
Geceleri senin gözlerinle uyuyan, sabahları senin isminle uyanan.
Ben her gece senin için birkaç gözyaşı daha döküp hiç şikayetçi olmayan, senden nefret eden ve şüphesiz senin varlığından habersiz olduğun o kız.
Ben her şarkıda seni bulan her şiire adını yazan ve her gittiğim yolun başında seni arayan, köşeyi döndüğümde elinde sigaranla karşıma çıkmanı bekleyen, arabalar durduğunda camlarını silmek isteyen kirli yüzlü o kızım iste.
Bir gün karşıma çıktığında sana senden daha üstünmüş ve sanki benim için hiçbir anlam ifade etmiyormuşsun gibi, sanki hayatımın tümü olmamışsın gibi davranacak o kızım.
Ben saat on ikiyi vurana dek ayakkabısı ayağında duran ve o ayakkabı düştüğünde orada olduğunu bilmesine rağmen dönüp bakmayan o kızım.
Ben o ayakkabıyı sana bırakan ve beni bulmanı sağlayan kızım.
Ben senin her gece özlediğin ve sabırla beklediğin hiç tanımadığın o kızım.
Ben bana en çok ihtiyacın olduğu zaman ortaya çıkacak olan kızım.
Biliyorum.
Ama o biri, ben olmayacağım. Biz olmayacağız.
Çünkü biz, birbirimize ait kaybolmuş iki yaprak gibiyiz rüzgarda savrulan. Ben senin hayatında olmasam bile sen yine benim hayatım olacaksın.
Bu bekleyişin sonunda acı var. Yeniden kırılan hayaller var. Gecenin sonunda güneş yeniden doğsa bile, asla yeniden yeşeremeyecek kurumuş dallar var.
Her zaman senin gözlerini arayacağım. Ne zaman gökyüzüne baksam ne zaman bir mavi görsem.
Biraz daha zaman, biraz daha ve sonra bir kez daha yıkılmayacak kadar güçlü olacağım.
Birileri beni anlamaya başlayana kadar anlatmayacağım mesela, kendimi rüzgarlara emanet edeceğim.
Bir gün, tüm imkansızlıklar sona erecek, bir gün gözlerin benimkileri görecek.
@arbrenu
