#gehoortest

Vandaag een titel die me meteen bij't zien van het fenomeen waarover ik't wil hebben, voor de geest sprong. Niet dat'k na lang nadenken geen betere titel zou vinden. 'k Zou er vandaag echt wel een anderstalige woordspeling van kunnen maken of één of ander spreekwoordelijke verspreking, maar 't hoeft gewoon niet. Ik heb een titel en ik ben daar blij mee. Toch begin ik deze blog wéér maar eens (ik snap soms echt niet dat er hier van die schatten van lezeresjes zeggen dat ze FAN zijn van mijn blogs...of misschien bedoelen jullie dan de uiteindelijke blogtekst, die meestal pas begint bij de tweede alinea, waardoor jullie het ontieglijk-onnozele-titel-geleuter al bijna automatisch overslaan?) met gezeur over hoe ik al dan niet tot dé titel gekomen ben, vaak zelfs met excuses tot gevolg. Vandaag dus geen excuses. Ik ben helemaal niet in'n mezelf-excuserende bui (aangezien ik nog steeds leef volgens het principe dat'k gewoon geweldig ben sinds ik niet-te-verwoorden-mooi-wonder Fedde op de wereld zette) en het hoeft vandaag gewoon ook niet. Punt, amen en uit. ('s trouwens ook een uitdrukking, toch? Of gebruiken jullie die niet? Ik vind ze soms verwarrend, want 't lijkt te zeggen dat een vertelsel na één van die drie woorden plots gedaan moet zijn. Nochtans vind'k het al langer vreemd dat bij't opzeggen van't Onze Vader men in de ene parochie stopt na het verlossen van het kwade en men in de andere parochie doorgaat met kracht en heerlijkheid en eeuwigheid, alvorens men <amen> durft te zeggen. Heel verwarrend vond'k dat vroeger, want vaak had'k al luidop het stopwoord uitgesproken, terwijl de mensen rondom mij, zonder waarschuwing, nog doorgingen.)

Goed. Vandaag stond er een baby-activiteit in mijn agenda. De Zwangerlijke Activiteiten zijn voorgoed (of toch...voor nog-onbepaalde-duur, zoals het contract dat'k ooit hoop te ondertekenen) voorbij, maar mijn agenda blijft gevuld. Ons eerste huisbezoek door de regioverantwoordelijke (hallo zalle...je moet'n kat een kat noemen en zodus zeg je tegen een reg-i-o-ver-ant-woor-de-lij-ke zeker niks anders) van Kind en Gezin stond op de planning en Fedde zou reeds de gehoortest ondergaan. Hiervoor werd'k vrijdag namelijk opgebeld. "Of Fedde dan zou kunnen slapen, maar gij kunt da nie regelen zeker hé?" (en hier volgde dan zo'n lachje, waardoor ik wist dat Mevrouw Regioverantwoordelijke een grapje had gemaakt en ik dus een beetje moest lachen) Fedde laat zich ook niet regelen. Daar waar hier gisteren trouwens op't zelfde uur de fotografe van Gazet van Antwerpen binnenstond en tevergeefs hoopte op'n wakkere zoon, kregen we vandaag totaal het tegenovergestelde. Klaarwakker, ongelooflijk alert en helemaal niet van plan om de makkelijke weg te kiezen voor Mevrouw Regio. Mevrouw de Regioverantwoordelijke was overigens een héle lieve dame en toch lichtjes onder de indruk van mijn kennis reeds over de informatieboeken van Kind en Gezin. 't Is overigens ook één van m'n specialiteiten om met woorden duidelijk te maken dat'k m'n bronnen reeds gebruikt heb en dat'k mezelf niet zo snel onder tafel zal laten praten. Lieve dame of niet, stiekem lachten Manlief en ik in ons vuistje wanneer ze Fedde in slaap probeerde te krijgen. "Want hij is echt véél te actief". Fedde zelf lag lekker achterover op papa's arm, zuigend aan zijn tutje, rustig alles te bekijken wat er zich hier afspeelde en helemaal niet van plan om er ook maar vijf minuten van te missen door het-sluiten-der-ogen., waardoor Mevrouw Regio als'n bezetene over zijn oogjes begon te wrijven zodat die zouden sluiten. Fedde kent dat trucje als geen ander en nochtans lukt de rustige uitvoering daar perfect van, maar Mevrouw Regio deed't duidelijk te snel, waardoor zoonlief overgestimuleerd werd. 'k Moet'm wel gelijk geven, moest je aan die snelheid over MIJN ogen wrijven, ik zou er een oogontsteking aan overhouden, maar zeker geen vermoeidheid. De test vlotte dus niet echt. Niet dat'k ongerust was in het resultaat, we merken hier héél duidelijk dat Fedde perfect hoort, maar Mevrouw Regio moest diezelfde bevinding natuurlijk op haar supersonisch toestelletje zien te krijgen. "Zet'm maar efkes in de maxi-cosi, dan kunnen we schommelen." was haar oplossing. Dat dat écht de oplossing zou geweest zijn, geen idee, Fedde brulde eerst nog even alles bij elkaar ('t zal ons leren om eerst zo te 'stoefen' over't feit dat hij echt bijna niet huilt, enkel voor z'n papje en voor die vervelende krampen en dat hij verder altijd slaapt) maar liet dan toch héél even z'n ogen toe vallen, zodat die test eindelijk aan beide oortjes het OK-signaal vertoonde. Fedde liet z'n oogjes dan maar lekker nog enkele minuutjes dicht, tot Mevrouw Regio de deur achter zich dichtsloeg.  

Mevrouw Regio had namelijk ook luidop gezegd dat er géén sprake is van verwennerij en dat we overschot van gelijk hadden dat baby's gepakt, geknuffeld en getroost mogen worden, en daarvan ging onze kleine man nu toch even de theorie laten omzetten in praktijk. Voor alle andere zaken even geen gehoor...