#gecmisbasak

Tutunduğum anılar gözlerimin dalıp gittiği her yerde yeniden yaşanıyor. Bunu hissediyorum, nasıl anlatsam? Sanki gözlerime tutunan her nesne beni andan çekip o özlediğim anlara geri götürmek zorundaymış gibi oluyor. O zamanlarda bir şey düşürmüşüm ve arayıp bulmam gerekiyormuş.

Babamın yokluğunda bana bakanlar beni tanıyamayacak kadar yüzüme yapmacık bir sevgiyle bakar kapı ardında babama acıdıklarını konuşurlardı. Bende içimdeki bütün samimiyeti babama saklar o gelene kadar saf bir çocuk gibi onların yapmacık tavırlarını manipüle ederdim. Onlara göre ben hiçbir şey anlamayacak kadar çocuktum, saftım ve kalbimi kıracakları her şeyi onların burnundan fitir fitir getiremeyecek kadar düşüncesizdim. Bir çocuk yalnızca oyunlar oynar, hayaller kurarmış; babamdan aldığı paralarla bana bakan kadın demişti.

Babamın seferlerinin ardından getirdiği hikaye kitapları ve oyuncakları beklemek bana zor gelmiş olmalı ki etrafımdaki insanlarla oynar oldum. Bir çocuk olmak bana göre ya bir kukla olmaktır ya da oyuncu olmaktır; hayatla savaşırken bu ayrımı güzel yaptığımı düşünüyorum. Çıkmaz sokağa kadar bu böyleydi, iyiydi. O zamana kadar bir denge tahtasında kırk kat yol almış gibi yorgun ve şaşkınca adımları kesip yüksekten dibe düştüm, ayaklarım yalpaladı bacaklarım titredi ve dengemi kaybettim.

Ben öyle alıştım ki hayatı bir teraziye koyup insanların dengi kadar tavır takınmaya, onlarla oyunlar oynayıp kazanan ben olmaya ölüm beni tüketti, sahip olduklarımı da alıp beraberinde götürdü. Ufukla bunu tamamlamak istedim, gözlerine baktım babam gibi onun terazide yeri yoktu. Birinin babamın yerine geçmesi tökezlememi sağlayıp aynı zamanda göklere çıkardı. Babamın soğuk toprağına sarılan kollarım sıcak bir göğüse sığındı, herşeyi yeniden toparlayıp o teraziyi tekrar düzenlememi sağlayan buydu.

Ufuk Batu'ya çok güveniyordu, bende daha ilk karşılaşmamızda karşılaştığım o gözlere güveniyordum. Bu yüzden o çıkmazdan vazgeçmedik, Ufuk biraz o yetimhanenin verdiği korkudan küçükken beni zorlamazdı. Sanki ikimizi birbirimize bağlayan o düğümün sorumlusu bendim ve ne dersem ikimiz için geçerliydi.

Gece ve Batu tanrılarla bir anlaşma yaptı onlar sayesinde o çıkmazda yeni bir dünyaya kavuştuk. Ufuk'un eve ilk girdiğinde gözlerindeki mutluluğu yüzündeki yeni açan umutlu gülümsemeyi her sabah yeniden yeniden görmek için çok çabaladım. O evde, yanımda kalmalıydı, babam gibi mutluluğu uzaklara giderek kaybetmemeliydi. O benimle mutlu olmalıydı.

Evdeki günlerimiz bir çocuk gibi değilde biraz asker gibi geçmişti fakat Ufuk bunun farkını bilmediği için her şeyi büyük bir titizlikle yapıyordu. Sabah spor yapıp öğlen eve gelen bir kadınla bize gerekli olan okul derslerini öğreniyor, akşamları silah eğitimi alıyorduk. Bazen bizi eğiten insanları eski günlerdeki gibi kuklam yapıyor ve Ufuk'u kaçırıyordum. O hayatta acemiydi, her şeye büyülenerek bakar ve benimle daima oradan oraya sıkılmadan savrulurdu.

Çok sonradan fark ettim ki ben aslında biraz biraz babam olmuşum, Ufuk ise küçük Başak olmuş. Yaptıklarımla onu mutlu yaşattığımı sanmışım. Onu sürekli eğitimden kaçırarak yaptığım tek şeyin tanrıları kızdırmak olduğunu idrak edemiyordum çünkü daha önce evde sadece Zeus'u gören Geceydi. Tanrılardan korkmak yalnız bir insan için bir seçimdir ve biz çıkmaz sokakta bunu kabul etmemiştik.

Ergenlikte bunu düşünmedim bile evdekiler geceleri operasyona giderken ben Ufuk'u büyülü bir dünyaya götürdüğümü düşünüyordum. Her sabah akşamdan kalma uyanıyor, etrafta Zeus'un adını kullanarak kendimize yeni kapılar açıyordum. Zeus'un kulağına gitmemesi için insanları kukla olarak kullanmak yetmiyormuş, soğuk toprağın içindeki tabutla dersimi aldım.

O gece sabahı düşünmek için erkendi ve sabah bi tabutta uyanacağımdan habersizdim. Kendim operasyondan kaytarıp Ufuk'u eğitimden kaçırarak zenginlerin yaz geceleri sahilde düzenlediği bir partiye götürdüm. Ilk basta istemedi, o aralar Gece ile kenarda köşede sessizce konuşmalarına şahit oluyordum ve deli gibi kıskanıyordum. Bana olan sevgisinin azalmasına izin vermemek için her şeyi deniyordum, kimin ne düşündüğünü umursamıyordum. Kızlar arada yanıma gelip bana bir şeyler anlatmak için uğraşıyorlardı ama ben onların ne diyeceğini az çok tahmin ediyordum, hastalıklıydım. Kendime her baktığımda kuklalarımdan biri olmamak için aynaları yoketmek istiyordum.

Kendime bakmayı unuttuğumda dönüp ona bakıyordum, biliyordum o bendim. Hayatta benim yansımam olacak bir tek o kalmıştı, sahip olduğum.

Tabutta Zeus'un sesini duydum, 'Tanrı düzeni bozanları sevmez.' diye fısıldadı. Yanımda olduğunu hissettirecek kadar içimi titretirken tabuttan çıkmak için direndim, beni yeryüzüne bağlayan Ufuk'tu. Onun zarar görme ihtimali yaşamam gerektiğini söyleyen tek sebebimdi. Çırpındıkça hoparlörlerden gelen cızırtının sesi arttı. Ölümü hücrelerime davet ederken ağlayarak son kez isminden yaşamasını diledim. Dudaklarımdan ismi döküldüğünde tanrı kocaman bir kahkaha attı, alaylıydı.

Gözlerimi yeniden açtığımda evdeki yataktaydım, baş ucumda Ayda vardı. Herkesten ölümüne nefret eden o kız ben ağlarken saçlarımı ördü, boğulur gibi aldığım nefeslerde bana onun yaşadığını fısıldadı. Ben o zaman öğrendim; çocukluğumdaki babamın mahallesinde bahsedilen tanrı ile bu tanrı aynı değildi. Babam böyle bir tanrıya boyun eğmezdi, eminim. Fakat babam tanrının çok güçlü olduğunu da söylemişti. Evet güçlüydü aynı zamanda acımasızdı da.

Ben de acımasız olmalıydım. Ondan bütün boyun eğişlerimi, kaybettiklerimi, yaşamımı almalıydım. Tanrıyı bir kukla yapacak kadar güçlü ve kurnaz olmalıydım. Tanrı olmalıydım.

Yaren bir keresinde 'acımasızlık bir çocuğun tek çaresi oluyorsa bu hayatta ölüm tanrının' demişti. Acımasızlığı çocukluğumdaki paçavralarla göğsüme diktim. Ufuk, benden korkmasın diye sakladığım kukla oyununu saklayamadım. Acımasız oldum, yaralarımı da saklamak zorunda kaldım çünkü ondan uzaklaştıkça babamdan kalan yaraların yeniden açılacağından korkuyordum. Sonunda bir tanrı tasvirine boyanmak için çabalayan bir ben vardı; yalnız, Ufuk'suz, acımasız, şefkatsiz.

Geçmişe baktığımda büyürken onu bir anne şefkatine boğduğumu düşünerek kendimi kukla yapmışım. Sevgi istemişim, sahip olmak istemişim, babamın şefkatini geri istemişim. Yalnızca babama dönüşmüşüm ve onu küçüklüğüm yapmışım. Yıkıntılarımı Ufuk toplamış, aynı babamın bende fark etmediği gibi.

Kimse beni anlamadı diyerek etrafta gezdiğim çoğu zaman ağladığım zamanları hatırlıyorum. Ilk kaçtığım sokakta onunla tanıştım, ilk kaybolduğum sokakta onu kalbime kattım, ilk savrulduğum sokakta onunla oldum, ilk tanrıyla başbaşa kaldığım sokakta yaralandık, ilk büyüdüğümüz sokakta biz değiştik, son sokakta sadece ben hüngür hüngür haykırarak ağladığımı sandım.

**

Odadan kendimi aceleyle çıkardığımda üstüme yapışan bu elbiseyi nasıl bu kadar hızlı giyebildim emin değilim. Hem elimdekileri çantaya koyarak hemde üstümdeki elbiseyi düzelterek evden çıkmayı amaçlarken evin sessizliğini bozan gürültüm yüzünden salondakilerin gözleri üzerime dikildi. Bugün Bera'nın işi yoktu bu yüzden her zamanki gibi evdeydi ve Asya'da ona katılmayı seçmişti. Samet bu aralar yeni bir şeylerin üzerinde çalıştığından evde sinsi bir sessizlik sürdürüyordu. Asıl kaçtığım ev halkı ise dışarıdaydı, yüksek ihtimalle evde olsalardı zaten bu planı işlemeyi geçtim düşünmeme bile izin vermezlerdi.

Tehlikeden sakınmak hepimizin güvenli bir yuvada yaşam sürmesini sağlamazdı. Başından beri içimize ekmeye çalıştıkları o korku tohumlarını ben damağımda saklayıp bir ilac gibi tükürmüştüm onlar ise şimdiki düzenimizle mutlu olmayı öğrenmeye çalıştılar. Bir tek ben yapmamıştım; bu evde bizim için bütün sorumluluğu Gece'ye yükleyip üzerimde söz hakkı olmasını istemeyen tek aklı yerinde bendim işte.

-"Aa çıkmıyor musunuz dışarı?" sorum üçünün aynı odada olmasını idrak ettirmişcesine önce birbirlerine baktılar sonra Asya, Bera ve kendisi için omuz silkti. Samet sadece yüzüme bakmayı sürdürdüğünde ayakkabıları ve çantayı kenara atıp koltukta yanına oturdum.

-"Sen? İşin falan yok mu, çıkmıyor musun?" aklımda akıp giden düşünceleri takip edemeyerek elimle kolunu çekiştirdim. "Bana bak, yoksa sen depresyonda falan mısın? Dünyanın sonu geliyor(!)" alayla sırıttığımda o da bana yüzünede yerleştirdiği sessizlikten kurtararak yarım ağız gülümsedi. Sansar'ın bedeninde enerji kalmadığında bile ortamı canlı tutan bir aurasi olduğunu herkes bilirdi. Tescilli legal mutluluk dükkanı.

-"Yok, 23 Nisan geliyormuş prova olarak bugün tahtıma sen oturdun ya yavrum." bağlı kollarını açıp şakaklarımdaki bebek saçlarımı yüzümden itti. Gözlerine gozlerimi dikip ona kocaman gülümseyip onu bugün sessizliğe boğan içinde tasalandığı dertten kurtarıp iyi hissettirmek istedim ama bunu başaramamaktan korktum bu yüzden dizlerimin üstünde yükselip boynuna sarıldım. "Kendine gel, sorun neyse her zaman yanındayım, tamam mı?" sessizdi, ondan uzaklaşıp kızar edayla kaşlarımı çattım. "Hem taht işleri senin alanın, kaytarma. Bir dakika bir dakika sen? Neden buradasın, bugün Hades mekanına gitmeyecek miydiniz; yetki sendeydi. Ufuk? Ufuk senin yanına-"

-"Sikecem onu ya." sorularımın cevabı beni endişeyle yiyip bitirmesin istedim. "Sen nereye gidiyordun Başak? Bak o serseriyle oynadığınız oyunlar çocuklukta kaldı. O büyüdü, büyümek bir lanettir ve sen öyle değilsin kardeşim. Seninde aptal düşüncelere-"

-"Ufukla kavga mı ettin?" sakin olmaya çalışarak yanından kalkıp ayakkabıları giymeye çalıştım ama elbette acele ettiğimi kesinlikle fark ettiriyordum.

-"Sadece aklını yerinde değil saçma sapan konuşuyor piç, bende düşünme gücünü geliştirmesini sağladım. Merak etme ölmedi 'oyun arkadaşın'. Ama Başak siz iyi düşünemiyor-"

-"Bugün göreviniz vardı, onu bu yüzden yalnız mı gönderdin?" şok olan sesimle işaret parmağımı ona doğru salladım. Sürekli olarak bizim ilişkimizin sağlıksız olmasından ve tehlikesini konuşma söz hakkına sahip olduklarını düşünmeleri beni delirtiyor. Bu evdeki herkes çok güvenli hareketler yapıyormuş gibi bizi suçlayamazlar. "Sansar ne diyorsun ya sen. GERÇEKTEN KENDİNİZE GELIN TAMAM MI? Evdeki bütün sorun Ufuk ile benim tehlikeli davranışlarım mı? Öyleyse bile size ne, zarar gören benim. Rahat bırakın artık."

-"Sakin ol Başak, noluyor?" diyerek omzuma dokunan Asya'nın dibime kadar geldiğini yeni fark ettim. Bir şey olduğu yoktu, hiçbir şey olmadığından bunlar oluyordu. Sürekli beni oyunlarla kendimi başkalarından soyutlayan haylaz bir çocuk gibi göstermelerinden bıktım, Ufuk'un üzerime diktiği bakışların hep temkinli olması beni yaralamaya başladı. O Zeus'un tabut tanrıcılığı yaptığı günden beri bir deliymişim ve zapt edememekten korkarmış gibi tepkilerinden yoruldum.

Deli değilim, eminim. Sadece o iyi olsun istiyorum bu kadar. Bunun bu sokaklarda ütopik olduğunu düşünmelerine hak veriyorum ama ben yapabilirim.

-"Bunu unutma Sansar, sakın." ona arkanı döndüğünde benimle karşı karşıya geldin demektir, anladın mı? Çantamı yerden hızlıca alıp evden çıktığımda arkadan Bera, Sansar'a ne olduğunu sordu. Hiçbir şeyin olduğu yoktu.

Telefonda sesini duymak istediğimi söyleyerek onu kontrol edebilirdim fakat bu yetmezdi. Kendimi onu korumakla sorumlu hissettiğim ilk sokaktan başlayıp sayarak Hades'in alt sokaklarındaki depoya ulaştığımda yüzüme o aptal kuklalarımı kandırdığım gülümsememi sardım. Elbiseyle koşarak buraya geldiğim için rol yapmam çok zor olmadı.

Bayır, kuklalarımdan biriydi. Zeus'tan daha güçlü bir tanrı olacağıma inandığım evvelden beri bunun tehlikeli olacağını biliyordum, Ufuk için, üç tanrınında adamlarının arasına sızdım. Zordu, Zeus'un her şeyi kontrol eden bir disiplini olduğunu bilirseniz daha da zordu. Hades çetesinde Zeus'un gizlenen adamları vardı elbette fakat benim için daha zordu, hem bizim grup ayrıcalıklıydık hemde hep göz önünde olduğumuzdan adını bilmediğim insanların bile ismimi bilmesi muhtemeldi. Yasak meyve diye ne işe yaradığını bilmediğim bir etkenimiz vardı, bildiğim kadarıyla sadece bir isimdi. Bir kişi mi yoksa bir eşya mı bilmiyorduk sadece sokakta kimin yüzüne baksam o korkuyla yüzleşiyordum.

Hades'in çetesi, Apolloan çetesine göre bizden daha çok nefret ediyorlardı. Bende bunu bir silah olarak kullanıp Hades'in adamlarını ayarttım.

-"Bayır, burada mısın?"

-"Odama gel güzelim." eğlenen büyük kahkasını durdumadan koridordan duyulan bir video sesleriyle eğleniyordu. Büyük cam odadaki bilgisayarların ekran ışığıyla oda aydınlıktı. Rolümü takınıp cilveyle elimi çıplak teninde gezdirirken çantamı masaya koyup arkasından onun ilgiyle izlediği şeye baktım. Ekrandaki oynayan kamera kayıtlarının sadece bir tuzaktan ibaret olmadığını bileğime sertçe sarılan elin beni boğazımdan bastırarak kucağına çekmesiyle daha iyi anladım. Bende o tuzaktaydım ya da asıl tuzak banaydı.

Zeus küçümsemeyi sevmezmiş. Tanrı böyle bencil mi olur?

-"Sen ne yapıyoo-" boğazıma bir şey yasladı, bunun masum bir şey olmayacağını Ufuk'un ekrandaki darmadağın olmuş görüntüsüyle idrak ediyordum. Yine de şuan tek önemsediğim oydu, ölürse çırpınmam için ya da çeteleye yeni bir çizik atmak için bir sebep yoktu.

-"Uslu ol. Şu zarfı görüyor musun, ne söylemek istediğimi anladın bence değil mi?" kırmızı süslü zarfı ekranın önüne Ufuk'u işaret eder gibi salladı. Kırmızı zarf ceza, ölüm, ihanetti.

-"O-onu. Onu bırak lütfen." yüzünde kanlar vardı ve sanırım bir sorgudaydı. Arada başını dengesiz hareketlerle döndürüp etrafa bakıyordu. Kamerayı bulana kadar yanındakilerden bir tekmeyle yere düştü. Ufuk sarhoş olmalı çünkü onun bu kadar gardını indirerek birinden dayak yemesi çok zordu.

-"Tabi, tabiki sen iste ben hemen yapayım Başak Hanım. Sen hala beni ayakta mı uyuttuğunu sanıyorsun kızım." kulağımın arkasından sinirle bağırdığında gözümü ekrandan çekemeden başımı diğer yöne çevirerek Bayır'dan uzaklaşmaya çalıştım. Bu onu daha fazla sinirlendirdi ve ayağa hızla kalkıp kendisiyle birlikte beni öndeki masaya yasladı.

Sinirden titriyordum, biraz da korkuyordum. Arkamda hissettiğim bedeninden uzaklaşmak için çırpınıyor, ellerimle boynumdaki bıçağı çekmeye çalışırken bacağımla ona bir tane geçirmeye denedim. Olmadı ve ben titreyen ellerimle acil durumlar için koyduğum göğüsümün altındaki çakıyı dikkat çekmeden çıkartmak için hızlı hareket edip onu bütün gücümle ittirerek bedenine saklamak istedim. Fakat odaya boğuşma seslerinden dolayı az önce sessiz olan koridordan bir anda adamlar girdi.

Kaybetmiş gibi hissetmek istemiyorum, pes etmeyerek kolumdan tutan adamlara saldırma başladım. Sağ tarafımdakinin gevşek tutuşunu kullanarak yumruğumu aşağıdan yukarıya hızla kaldırıp burnunu hizaladım. O acıyla burnuna elini uzattığında diğerine tekme savururken Bayır'ın tokadı beni bir anda masaya doğru devirdi. Saçlarımı önümden çekmeden yanan yanağıma saçımı yaslayıp acısını geçirmek istedim. Ama durmamalıydım.

Az önce masaya düşürdüğüm çakıyı yavaşça avucuma sarıp hızla üstlerine yürüyüp Asya'nın kaçamağım bıçak derslerinden öğrendiklerime güvenmem gerekiyordu. Bayır, çakıyı fark etti bu yüzden en başta yanındaki adama yönelttim. Adam harekete geçemeden yere yığılırken Bayır kafama bir yumruk geçirip beni tekrar masaya devirdi ve bu sefer durmadan kafamı masaya vurmaya devam etti. Başımdaki ağrıyla başım dönerek kendimden geçmeme çok az bir zaman vardı.

Bayır'ın siniriyle ölmemek için tekmeler atmaya çalıştığımda kafamı bilgisayar ekranına çevirerek serçe önümü masaya döndürerek beni masaya yasladı. Bedenimde hissettiğim bedeniyle burnuma kan kokusu yayıldı. Baygınlık geçirmemek için bakışlarımı ekrandaki Ufuk'a çevirdiğimde kameraya bakıyordu ve sanki göz göze geliyorduk. Bayır'ın sert dokunuşları kalçamdaki elbiseyi sıyırdı, canımı yakarak iç çamaşırımı yırtığında sık ve sinirli nefesleri benim ciğerlerimde nefes olduğunu unutturdu. Korkuyu en derinlerimde hissetmemi sağlayan da bu oldu.

Kendimi yorgun hissettiren bedenim korkuyla titrerken ağlayamıyordum. Bayır kalçamda hırçınca beni kendine bastırdı, kasıklarımdaki acı Ufuk'un benim gibi bitap düşmüş haline bakarak ağlamamı sağladı. O iyi olacak mıydı?

-"Bu zevki bana verdiği için çetenize bile katılabilirim ama biliyor musun yok ya. Zeus çetesinin karşısında olmak daha kazançlı. Baksana Reis kendi çetesini kendi siktiriyor, adamda sik kadar akıl yok." sürekli yinelediği eğlenen kahkahası artık kulaklarımı tıkıyordu, tiksintiyle.

Yutkunmayı unutan nefesim arada beni boğarken gözyaşlarım benim yetkimde değildi. Üstümde yaslı ağır beden canımı acıtıyordu fakat sadece sessizce göz yaşlarımın dökülmesiyle Ufuk'un görüntüsünün buğulamaması için çabalıyordum. Ona bakmalıydım, o iyi olmalıydı; o iyi olursa ben iyi olabilirdim. Sanırım iyi olmam bir suçtu çünkü kendimi sırf onu görerek iyi hissettirmeye çalışırken ekrana adamlar ve kocaman bir alev girdi. Korkuyla yerimde kıpırdanmaya ona koşmaya çalıştım, olmadı, Bayır arkamdan sertçe kalçalarımı sıkarken o sinir olduğum kahkahası ardımda yankılandı.

Ölmek istiyorum baba ama söz veriyorum ölmeyeceğim. Onu yaşatacağım söz veriyorum.

Gücü tükenen bacaklarımla yere yığınlabilirdim fakat bayır beni belimden tutarak acımı en derinlerime gömüyordu. Bedenimin ağırlığını masaya yaslayarak önümüzdeki bilgisayarı son gücümle kaldırıp sırtımdan arkamdakinin kafasına vurdum. Ilk yarılan alnından kan aktı, Bayır şaşkınca sikini kurtaramadan bacaklarımdaki acıya dayanarak, rahmimdeki batan acıyı da önemsememeye çalışıp elimdeki bilgisayarı ona vurmaya devam ederek tekme savurdum. Geri geri giderek benden uzaklaşmaya çalışırken dengesini kaybederek bana savurduğu eliyle düşmemek için kullanmaya çalıştığında parçalanan bilgisayarı önemsemeyerek vurmaya devam ettim, yüzü kanlar içinde kalana kadar.

Ne zaman bıraktım bilmiyorum o bilgisayarı ama ilerde yerde duran bıçağı gördüğümde aklımdan geçenleri yorgunluğuma katmadan yapana kadar Bayır'ın o kanlı yüzüne bakmadım. Bıçağı yerden sürünerek alıp sikini parçalayana kadar duran göz yaşlarımın yerini alan çığlıklarımla sapladım.

Çetele beşledi, sıra yeni bir sütundaydı yine de bu sefer tenime kazımak istedim. O çizgiyi bir deftere ya da takvime atmak bana yetmeyecekti. Ölmek istiyorum baba.

Bugün ev ruh ve beden sağlığıma inatla fazla kalabalıktı, bunda işlerin çoğunun tıkırında ilerlemesinin de etkisi vardı. Şehre yeniden ayak bastığımdan beri neredeyse her şey istediğim gibi gidiyordu, ne çok; çoğu sistemin ani değişikliğinden planlarımın etkileneceğini düşünmüş olsalarda umduklarını bulamamışlardı. Yalnızca planlarım dahilinde olmayan ve beni en çok etkileyen çevremdekilere yönelik saldırıların etkisiyle yavaş yavaş hırçınlaşan bir duygu durumum vardı. Fakat bunu törpülemek için kendimi ve evdekileri yönlendirmeliydim, ne yazıkki onların da eve ilk geldiğimde karşılaştığım kavgayla tavırlarının pek açık olduğu ortadaydı.

Biliyordum, bende en yüksek rütbeli benmişim gibi patronluk taslamak istemiyordum ancak olduğum konum bunu gerektiriyordu. BU imkansız olsada belki destek olursak, güçlerimizi birleştirirsek sadece benim patron olmadığımı sadece kendimi değil hepsinin iyiliğini düşündüğümü anlarlardı. Onların bu yola teşvik edecek bir şey olmadığından kabul etmemelerine hak veriyordum. Ama eğer en basitinden Başak'a olanlar gibi bir durumun bir başkasına daha olmaması için çabalayacaksak bu bir tek benimle bitmeyecekti. Reis hepimizi sadece onun istediklerini ya da emirlerini, mi demeliyim,yaptıktan sonra hayatı onun sınırlarında ,dışardaki insanlar daha rahat ve tasasız, yaşama imkanı sağlıyordu.

-"GECE, ben yetkilendirme istiyorum beni duyuyor musun?" Kaşlarım aniden kaşımdaki koltukta bana bağıran mavi gözlere çatıldı. İçerde günlerce hüngür hüngür ağlayamayan bir kız vardı, eskiden en çok onun değer verdiği, şimdilerde bir aptaldan daha öte davranan bu adamın sözleri siniri yeniden ağrıyan başıma ulaştırdı. Yüzümdeki sinirden kaynaklanan gülümsemeyi saklamadan neredeyse aynı sakinlikte yerimde dikleştim kollarımı önümde toplayarak ona biraz daha yaklaştım.

-"Ne istediğini bir kere daha söyle ama bu sefer doğru cevabı ver. Doğru cevabı vermeyeceksen hiç konuşma. Duydun mu? Duy çünkü ben bugün seni hiç duymak istemiyorum Ufuk!"

-"Beni herkesin içindedir aşağılıyorsun zaten bunu sormak için evi beklememe gerek yokmuş. Hatta Gece bunu hiç sormadım say bir de diğer çetelerin yanında sorayım; çünkü sen bize eziyet çektirmekten zevk alıyorsun artık."

-"Ufuk bence bugünlük bu kadar yeter." diye uyarıda bulundu Samet fakat mırıltısında dişlerini gıcırdattığını hissetmiştim.

-"Sana ne lan!" Samet'e dönerek verdiği cevabı kısa tutarak inatla bana döndü. "Ben yetkilendirme istiyorum hem de hemen bugün."

Sözlerini büyük bir ilgiyle dinlerken odadaki Yaren, Samet ve sesleri duyarak Başak'ın odasından çıkan Ayda bana tedirginlikle bakıyordu. Çünkü bende bu konuda eminim ki ağrıyan başım, uykusuz bedenim ve bu olaylardan sonra stresli düşüncelerim kesinlikle elimden bir kaza çıkartacaktı. Bu haddi gerçekten nereden alıyordu, yine her zamanki hiçbir şey bilmiyormuş ya da anlamamış gibi mi yapacaktı. Başak içerde yaşadıkları yüzünden kıvranıyordu, Başak o piçlerin işlerini halletmese ben büyük bir patlama için elimde fitili çekilmemiş bir bomba olarak beklemezdim.

Benimle bir kere konuşmak istediğini hissetsem hiç durmazdım, kelimelerine ihtiyacım yoktu; Manaz öğretmişti bana yaşadığım değerleri korumak konuşmaya mahal vermeden de yapılırdı. Hadi be kızım, biliyorum artık güçlü olmaktan yoruldun ama seni tanıyorum; aklındaki o çılgın kadını bana göster. Bu bana senin uğrunda savaşmak için yeter, sadece istediğini söyle.

-"Sen, SEN-" sinirden titreyen elimle ayağa kalktım. Bugün ben bu çocuğu adam etmeden rahatlamayacaktım, bunu anladım. "Sen bence o çeneni kapat dediğimde benimle muhabbeti kesecek ilk insan olmalıydın, tam şu anda. Ama sen hiçbir zaman akıllanmayacaksın değil mi? Yetkilendirme istiyorsun, öyle mi, tamam; hemen şu an gidiyorsun ve Hades'in çetesine boyun eğiyorsun. Duydun mu ? Onlara boyun eğeceksin, gerekirse taşaklarını yalayacaksın duydun mu? Duydun mu ha duydun mu?"dudaklarımdan minik bir es verip odanın etrafında sinirle adımladım.

"Madem benden bir şeyler isterken bu kadar eminsiniz, hepiniz oturup düşünün 'Gece bir şeyleri bize yaptırırken ya da yaparken kimin için yapıyor?'. Çok hevesli değilim bende sizi 'yönetmeye'." başımı sinirle Ayda'ya dönüp üzerimde gezen gözlerine diktim. "İtirazınız var mı Ayda Hanım son sözüme?"

-"Sen yüzsüzün tekisin. O içindeki sinsi yılanla ne kadar güzel masumu oynuyorsun, Asya da o aptal emirlerin yüzünden yok olmadı mı?" ellerimi sakinleşmek için sıkıp gevşettim. Ayda'ya vuran her sözümde daima dikkat ederdim, Asya'nın hatırı vardı fakat biz o çizgiyi çoktan aşmıştık.

-"SEN O İSMİ AĞZINA ALMAYACAKSIN!" boğazımdan kapacak olan acı iniltiyle bağırdım.

-"Asıl sen artık bize karışmayacaksın!"

-"Karışmıyorum ya karışmıyorum, siz beni anlayamıyor musunuz? Beni delirtmeyin; geldiğimden beri Reis'in verdiği görevler dışında birinize zorla ya da rica ile bir şey yaptırdım mı? BEN HER BOKU SİZİN İÇİN YAPARKEN SİZ, LANET OLASICA BU EVDEKİ HERKES, YERİNİZDE DURDUNUZ MU? Tüm hatalar benim peki, öyle olsun ee siz usluca şu bok çukurundan sizi kurtarmamı beklicek misiniz?" elimi sinirle Ufuk'tan tarafa çevirdim. "Adam benden gelmiş görev istiyor, ağzıyla yetkilendirme istiyor; bu kadar şeyi bana yüklerken önce oturup bir düşünün ama ilk önce kendinize yaptıklarınızı düşünün." derin bir nefes bırakıp az önce Ayda'nın çıktığı odaya, Başak'ın yanına girdim ve ardımdan kapıyı kapattım.

Başak bazanın başlığına sırtını yaslamış yüzündeki bomboş bir ifadeye bürünmüş ruhunu yansıtan gözlerini daldığı yerden çekip bana çevirdi. Yorganını karnına kadar çekmiş ellerini önünde bağlayarak arada gözlerini ellerine indirerek sessiz kalmaya devam etti. Ona yaklaşan adımlarım kendimden beklenilmediğinden daha pısırıktı, sanki ondan korkuyordum da hareketlerimin her türlüsünü narin tutmak istiyordum. İçimde odaya girdiğimden beri tam atamadığım sinirimin, öfkemin yerini çocuksu bir korkaklığa bırakmıştım. Bu evde birilerini teselli etmek hiç bana düşmemişti, ben duygu odaklı yaşamazdım çünkü. Genelde ne olursa olsun sorunu çözmek, yıkmak, parçalamak, gerekirse yok etmekti benim payıma düşen; sonun da yanında olduklarımı hissetmeden onlar için kaptığımı anlamadan kapanıp giderdi ve ben bu evde hareketlerimin kıymetsizleştirilmesine kırılmazdım, onlar için çırpındığımı görmemelerine kızardım.

Asya bir keresinde; 'Görünme bir pelerin giymişsinde o senin bütün duygularını, düşünceleri gözümüzün önünden silmiş gibi; sen varsın ama seni sen yapanları göremiyoruz.' demişti.

Bu sözlerinin benim üzerimdeki pişmanlığıyla söylediğini düşünmüştüm; Ayda ile tartıştıklarını günlerinden biriydi. Ayda neredeyse birkaç gün ortadan kaybolmuştu, ilk günlerde kimse evdeki ve sokaklardaki yokluğunu fark etmemişti. Ayda'nın yokluğu göze batmaya başladığında kendimi: bizden çok daha farklı ama bencil yaşayan insanların arasında onu ararken buldum aynı zamanda da Reis'den Ayda'nın kaçmış olma ihtimalini saklamaya çalışıyordum. Elbet bir şekilde öğrenirdi fakat çoğu zaman denetimi Bülent'e bırakırdı, bu da benim saklamamı daha da kolaylaştırıyordu. Günün sonunda Ayda eve bir hafta sonra geldiğinde pek güleçti fakat Bülent'ten önce öğrenen Onur bunu üzerimizde kullanmak istediğinde ben bile isteye kendimi ona kullandırmaya teşvik etmiştim. Asya sonradan çok kızmıştı, hatta Onur'la başlayan iletişimde hep en başa döner 'biz bunları yapmasaydık sen boşuna bu halde olmayacaktın' derdi. Ona da sürekli aynı cevabı verirdim; 'hiçbir şey boşuna değil,'

Hiçbir şey boşuna değildi Asya, Değdi mi şimdi ölüm?

Ellerimi yavaşça kapının kulpundan çekerken yürümeye mecalim kalmamıştı sanki kendimi kapıya yaslayarak Başak'a ne diyeceğimi düşünmeye çalıştım. Biz hep kırılıyoruz, benim yüzümden. Bu zamana kadar çare olamamışım ama denedim. Bak ben en çok neyden korkuyorum biliyor musun; sizin acı çekmenizden çünkü biliyorum hepsi benim suçum. Suçumu kabul etmek hiçbir şey düzeltmez bunu da biliyorum ama artık hayatımda bana iyi olmak için nasihat veren arkadaşım yok, o da benim yüzümden öldü. Tutamadım ama seni tutmak istiyorum. Gerekirse gel birlikte yürüyelim dilediğince çocukluğundaki gibi bütün herkesi kuklan yap, istersen en çok beni, ama sahneden çekilme. Gitme, Ölme Başak. Dayanamam, hepinizin normal bir hayatı olsun diye geri gelmişken, senin gidişine dayanamam.

Dudaklarımdan hiç bir kelime çıkmazken çabalıyordum, Başak'a söyleyecek bir sürü şeyim varken susmam olmazdı. Başak ise suskunluğunun içinde gözleri yavaşça kızarırken bu sefer odada odaklandığı yer bendim. Nasıl gözüküyorum, ne kadar çaresiz? Kaçak bakışlarımın arasından Başak aceleyle yataktakileri üstünden atarak titreyen bacaklarıyla yanıma koşmaya çalıştı. Ne zaman kendimi kapıdan sürükleyerek yere oturduğumu hissetmemiştim fakat Başak yanıma benim gibi diz çöküp bacaklarıma yaslandı. Karanlığın yaşam olduğu tek yere, kömür karası saçlarına ellerimi sürmemi istiyormuş gibi yüzünü odaya dönmüştü.

-"Rüyamda babamı gördüm, yüzünü unutmuşum. Sanırım artık yaşlanıyorum diye ahlanırdı her sefer dönüşünde, bende ona kızardım. Mahalledeki çirkef bir kadın kavgasında gördüğüm gibi işaret parmağımı babama sallar, kaşlarımı çatardım. O da hep beni sevimli bulduğundan herhalde; hoş karşılar hemen yanaklarımı öperdi. Sadece bıyık uzatırdı ve yanaklarımın acıdığını söylediğimde önce elini öper sonra elini yanağıma yaslardı. Canımı hiç yakmazdı diyemem; her tırı yükleyip gideceği zaman yalvarırdım ona beni de al diye, hiç acımamıştı sanırım göz yaşlarıma inatla götürmezdi. Belki bir kere kabul etseydi hayatımız değişecekti." ellerimi saçlarında narince gezdirmeye başladığımda bu onu biraz olsun rahatlatmış olmalı ki boğazında oluşan acının yumağını yutkundu.

"Söylemiştim sana babamın öğrettiği benim kıymetli bilgim, çetele tablosu." kafasını hızla bacaklarımdan kaldırıp saniyelik gözlerime kararla bakarak ellerini boynuma sararak beni kapıdan kendine çekerek sımsıkı sarıldı. Kulaklarımın hemen yanında yaslı yüzünü saçlarıma gömmeye çalıştı, kollarımı onun belinde sarmalarken ben onun bedenine acı vermekten korkarak nazikçe sarıldım. Kokusundaki, kelimelerindeki o ölümün kokusunu aldım; nefesim kitlendi. "Özür dilerim Gece, bu senin suçun değil yemin ederim. Ama ben senin vaad ettiğin o geleceğe ait değilim. Babamı çok özledim. Tüm çizikleri beşledim Gece. Yemin ederim çok özledim." dayanamadım ona sımsıkı sarılamayan avucumu başına yaslayıp boğazımdan kopan acıdan sadece hıçkırığımın nefesimi kesen sesi duyuldu. Ellerim onu kendinden saçlamak ister gibi boynuma iyice yaslayarak saçlarını sevmeye çalıştı. Sevmeyi öğret bana Asya, Başak sonsuz sevgiden kaçmak istemez, gitmek istemez di mi?

Dayanamam Başak, lütfen. Bir kere benim için bir şey yapın, bir kere gerçekten ben de bencil olayım. Olmaz mı? Lütfen.

***

-"Bana seni her şeyden aklanabileceğin bir şey söyle! Söyle ki aklımdaki her şeyi susturayım. Söyle lan söyle?" odanın içinde aniden yankılanan sesimin şaşkınlığını yüzünden hızlıca atarak başını olumsuzca salladı, yüzündeki o hissizliği yumruklarımla dağıtana kadar hıncınımı almam gerekirdi.

-"BANA,-" derin bir nefes alıp sakinleşmeyi denedim. Ağzımdaki acı kelimelerimdeki bıçağı esirgememi engelliyordu. Dayanamadım. "Seni çocukken ne yaşadıysak her şeyinle anlıyorum , hepimizin doğuşu farklı ama biz, birlikte yaşamayı öğrendik. Değil mi? Her yerde her şekilde yanında olurum AMA lanet olsun." elimle saçlarımdan hıncımı almak isteyerek kendime acı vermeye çalıştım. Vücudumdaki acı, aklımdaki çıkmazdaki o acıları örtsün istedim. Çıkmazda kalmaktan yorulduğumuz zamanlar vardı, hepimizin.

-"Lütfen bana açık ol, Başak'a değer veriyor musun, onu seviyorsun, ona aşıksın değil mi?" çatallaşan sesimin sebebi boğazımdaki acıydı.

Sorumun cevabı sadece yüzüme bakan sessiz gözlerdi.

-"Susmayın lan, artık susmayın. Ben susuyorum; zaten her yerimden akan acı görünüyordur çünkü. Halime bakın kendimden tiksinmeyi bile beceremiyorum." Asya. "Ama siz susamazsınız, siz erkekler artık susamazsınız. O odada her şeyden vazgeçmiş, savaş meydanında savaşmayan bir kız varken sen o kalbini savaş meydanı kabul edip susamazsın."

"Ufuk, susmayacaksın duydun mu? Bak sevmiyorsan," sinirle yüzüne haykırdığımı yeni farkediyormuşum gibi onu arkasındaki duvardan daha da ötelere düşürebilirmişim gibi sertçe ittirdim. Sesimi ılımlı tutmaya çalışarak onu ittirdiğim duvarda pes eder gibi bedenini yere bırakışına inanmamak istedim. Ona ulaşırsam her şey çözülebilirmiş gibi.

"Ben sevmeyi bilmiyorum de, anlamıyorum olanları de burada sana bilmediğin her duyguya yeni isimler bulacak bir sürü insan var. İlk günden beri yan yanasınız. Birbirinize bu kadar, hepimizden ayrı bağlılığınızın sebebi neyse onu bilirsin. Bu kız sana her yaklaştığında, seni öptüğünde, sarıldığında sende bir şeyler hissetmişsindir değil mi? Yoksa çocukken bile namlunun ucundayken sırf onunla olmak için kaçıp kaçıp gitmelerinizin, birbirinizi ne olursa olsun en kötü şeyde bile hastalıklı bir şekilde savunmanızın bir önemi yok mu? Bir şeyden mi korkuyorsun onu söyle, neden bu yaşına kadar bu sessizliğin, bak bana bunları söyle. Söyle ki orta yolu bulalım. Sessizliğin o kızın içindeki sana ait hiçbir duyguyu iyileştirmiyor."

"Görmüyor musun, susman hiçbir şeyi çözmedi bu yaşına kadar. Lütfen Ufuk, söyle. Seviyor musun?" cevap bekledim. O bana asırlar sonra bu sorunun cevabını vereceğini söylese kardeşlerim için o asırları beklemesini de o asrın bizi yaşatması içinde çabalardım. O susmayacaksa ben her şeyi yaşatmaya vardım.

Sustu.

Music: ldfc - Blackbear

Sevdiğin bir şeye değer vermek için sabıra ihtiyacın olmasına rağmen neden, aciz insanların tanrısı ya da evrenin işleyişi, insanlari sevdikleri şeyler için sabredemeyecek şekilde yarattı?

-"Kim olduğumu bilemeyecek kadar yıprandım ben bu sokaklarda, yetmedi; bütün kayıplarım diyeceğim kaybettiğim tek şey için, babam için, bir tek şey bütün kayıplarıma eş değer çünkü, yaşamaya çalıştım."

Benim kaybolacağım, kaçıp saklanacağım kimsem kalmadı. Bu ölüm için kabul edilir bir sebep değil mi? Gerçi ölmek için bir sebep sunmam gereken kimseciklerde yoktu.

Benim gibiler öldüğünde ya kimsesizler mezarlığında minik bir alanı kaplar, ya külleriyle birlikte yanar gider. Ölüm nedeni diye peşinden koşulan meftalar değiliz;öldüler çünkü sokakta yaşıyorlardı. Kimseleri yoktu. En güzel cevaplardan biride; böyleleri tekin tip değildir kim bilir kimin kovanını çomak sokmuştur, ardını sorgulayıp bizimde başımıza bela olmalarına gerek yok.

Babam öldüğünde kimsesiz dediler, çocukken kışın soğukta sırt sırta yattığım Lale öldüğünde sokakta yaşıyormuş dediler, sen öldüğünde en güzel cevabı verdiler. Bizi insan yerine koymayıp insan olduklarını öne sürüp sürekli birbirlerini gammazlayanlar bizim için hep bir bahane buldular.

-"Ölüyorum ben. Sanırım uzun zamandan sonra ilk defa seni kızdırmayacak bir şey yapıyorum, birazda bunun rahatlığıyla yapıyorum." şapsallığımı fark edip alayla güldüm. "Sana sormadım ama biraz beni dinlemek ister misin; son dileğimi gerçekleştirmek istiyorumda?" duygularıma alayla yaklaşan zihnim hareketlerimi oldukça dengesizleştiriyordu.

Bana bakışların her zamanki kaşları çatık boş bakışlardan öte anlamsız bir şaşkınlıkla doluydu. Sanki iki saniye katlanamadığın tolkshowlardan farksızım ama ben gülünç, bayağı benzetmeler, alaylı şeyler anlatmıyorum ki. Yoksa anlattıklarım seni mutlu etti benden kurtulacağın için ama bunun şaka olma ihtimalinden mi korktun?

-"Ciddiyim; hem çok sürmeyecek. En azından son defalığına gözlerime gülümser misin; ilk günkü çocukluğun gibi?" bakışlarını üzerimden çekti, şaşkınlığı belkide şok evresinde olabilirdi bu yüzden ona biraz zaman tanıdım. Bu konuşmayı böyle bir yerde yapmayı bende beklemiyordum hatta onunla konuşabileceğimi bile sanmıyordum. Uzun zaman olmuştu; birbirimizin dertlerini ve düşündüklerini içtenlikle paylaşmayalı, Zeus'un çetesi haline dönüşene kadar ikimiz birbirimizin bağını yok etmiştik. Peki niye?

-"Anlıyorum, konuşmak istemiyorsun." en azından ölümüme saygı duyup son kez benimle vedalaşır zannetmiştim, bozulduğumu belli etmeden önüme saç gelmiş gibi hissederek alnımdan saçlarımı ittim.

-"Sen iyi değilsin." konuşmasını beklemediğimden ilk algılayamadım ama sonra dedikleri gerçekten anlamsız geldi. Ben zaten uzun zamandır o beni sevmezken hiç iyi değildim. Kafasını onaylamazcasına değilde sanki kabul edemiyormuş gibi salladı; onu anlamıyordum ve sanki bu yabancı bir şeymiş gibi kendime kızıyor oluşuma yine alayla güldüm. Gözlerimden yaş geldiğini fark ettiğimde gülümsemeye çalışarak onları geriye ittim.

-"Öyleyim. Özür dilerim. Sadece veda etmek istedim ama yine saçmalıyorum. Bir tek seninleyken böyleyim biliyorsun değil mi; aptal ve gurursuz. Belki biraz sessiz ve pısırık. Üzgünüm. Seni seviyorum sadece son kez sevgimden bahsedecektim. Başaramayacağım sanırım gitsem daha iyi."

Severken ufak ufak bir parçasını da kaybeder insan; genelde kalbin olduğunu söyleseler de ben kendimde ufacık kaldığımda anladım. İşin sadece kalple sınırlı kalmadığını. Bu kadar inat olup kendimde bu kadar kolay cömert olmam içimdeki sabırsızlıktan dolayıydı. Bir çocuk gibi sanki daha fazlasını verirsen beni daha çok sever diye düşünmüş olmalıydım. Çünkü ben onunla alakalı her konuda kendimi düşünmeyi bir kenara koyuyordum.

Ayda, sessizce ağladığım gecelerin birinde odadaki karanlığa rağmen başını bana çevirerek isyan eder gibi 'şimdi bu sevgi mi?' demişti. 'Canını yakıyor, asıl olan senden daha derinde güçsüzleşiyorsun ama onun bu umurunda değil ve bunun adı sevgi öyle mi? Hadi oradan!'. Sokakta duyguların gerçek anlamını eminim ki kimse öğrenmemiştir ama insan kendi deneyimlerine isim takmayı tercih eder olmuştur, bu da bir sahiplik belirtisi diye.

Duyguların ne olduğunu tam olarak bilmiyorduk; ne ben ne Ayda ne Ufuk ya da bir başkası. Bazen ben de bunları düşünüp kendime yaptığım eziyetin farkına varıyordum elbette ama benim elimden gelen başka bir şey yoktu. Kimsem yoktu. Benim sahiplenilmeye ihtiyacım vardı.

Babam sefere gitmeden önce sürekli 'benim kızım ağlamaz, benim şöyle yapar, benim kızım böyle durur' diye beni tembihler, o gelene kadar bende kendimi babamın kızı gibi yaşatmaya çalışırdım. Bu sayede onu biraz olsun özlemeyi de unuturdum, tek derdim onun dedikleri gibi hayatta kalmak olurdu.

Bütün bu yaşam terazim bir gecede bozuldu, bir gecede toprağa verdiler ve bir gecede babamın kızı olarak yaşamayı sürdürmenin aslında ne kadar zor olduğunu anladım. Bu dünyada o yokken onun olmak çok zordu. Seferden geleceğini saydığım günler ilk defa sayılarını şaşar oldu. Bir avuç toprağa boğulup arkasından tek bir kelimede acıma duyduğumda ben verdiğim sözlerin bir anlamı olduğunu farkettim.

'Kimsesi de yokmuş yazık adama' dediler toprağa bastırdım bedenimi çünkü görmüştüm onu o toprağın altına gömmüşlerdi ve bende sana sarilabilirsen senin olduğumu aslında yalnız olmadığını anlarlar sandım. Sonra ellerime baktım bana öğrettiğin çetele tablosundaki günlere, o günü hatırladım. Sayıları, harfleri, renkleri, biraz dünyayı öğrettiğin zamanları yad ettim avuçlarımın içine tükenmezle yazdığım o çizgilerde.

-"Bak bak oyun oynamıyoruz burada, gerçekten okula gidiyor musun gitmiyor musun onu göster bakalım bana, merak ediyorum. Hadi o resmi sonra çiz bakalım." kendini ciddi olmaya zorlayan dudaklarını bıyıklarını düzeltirmiş gibi yaparak düzenledi.

-"Ya off, gidiyorum dedim ya okula! Hadi oyun oynayalım, hem sayılı günleri bile öğretmiyorlar neden sürekli o işe yaramaz yeri soruyorsun?" şımarıkça gözlerinin içine gülümseyerek ellerimi boynuna dolanıp yanağına kocaman bir öpücük bıraktım. "Baba bana çok çok yavaş geçen günleri öğretsene. Sokağın altındaki Zeliha kadın geçen 'sayılı gün çabuk geçer' dedi." söylediklerim bir fıkra komikliğindeymiş gibi yüksek bir kahkaha attı.

-" İlahi Başak, sensiz napardım hiç bilmiyorum, sende olmasan ben nasıl güleceğim." eliyle başımı sevdi. "Sana günleri öğreteceğim ama sende bana söz vereceksin: Büyüyeceksin ve beni beklediğin gibi kendin içinde günleri sayacaksın ama bırakmak, pes etmek yok. Ben de sana bütün ama bütün günleri öğreteceğim." düşüncesiyle heyecanlanarak ayağa kalkıp babamın boynunu bırakmadan zıpladım.

-"Hepsini mi?" farkına vardığımda duraksayıp şaşkınca sordum. Bu benim için televizyondaki sihirli dünyayı bulmuşum mutluluğu verdi. O an dünyada benden daha güçlü hiç kimse olamazdı.

/ufuk&başak

-Beni duymuyorsun ya, sadece bu zamanlar seninle olan hasretimi gideriyor olabilmek çok acınası ama bu bile bazen yetmiyor. Neden anlamıyorsun bilmiyorum ki, sürekli dibimde bitmek zorunda mısın, senin kokunun başına ölüm koyuyorum. Yoksa kendimi durduramayıp sana sımsıkı sarılmam çok olası. Başak; hani dünyanın sonunu arıyordun ya, babana gitmeyen bir son bulursan nolur? Gitmesen olmaz mı?

Ben kendimi insanlara açıklamayı çok geç öğrendim bunu farkettiğimde ise çok çabaladım çünkü önemsediğim insanlar vardı. Birbirimizi anlayamadan yaşayamazmışız, Gece öyle demişti. Daima yeni şeyler kavramayı sağlayan uzun soluklu hayatımızdaki bir rehber gibi kendisi; o benim için çok değerli. Hepimizin aklında eminimki bu cümlelerle oluşturulmuş bir karakter; bu eve gelmeden önce bir sokakta leşimin kokusuna boğularak yitip gideceğimi düşünüyordum.

Hayatta benim olan hiçbir şey yok yalnızca önemsediğim tek bir şey var; bana kötünün iyisi olan bu hayatı sağlayan insanlar, evim. Ben canımın istediğinde saçlarımı kesebileceğimi, bedenimin bütün komutlarını yanlızca kendimin yönetebileceğini Yaren ile öğrendim, sımsıkı sarılmanın verdiği güveni Bera ile öğrendim, doğru sözün rahatlığını Ayda ile öğrendim, kendime özenle bakıp kendimi sevmeyi Samet ile öğrendim, birbirimiz için karşılıksız yaptığımız her hareketin içimizde oluşturduğu o huzuru Asya ile öğrendim, bütün insanlar gibi yaşamayı Gece ile öğrendim, boğazımdan sıcak yemeğinde geçebileceğini hayatın yaşamak için olduğunu Başak'tan öğrendim. Ben diğerlerine göre aramızda kimsesizlerle sokakta doğup büyüyen tek kişiydim, çocuk olmayı elbette bir şekilde hiçbirimiz öğrenememiştik ama ben bir çocuk nasıl yaşamamalı bizzat deneyimledim.

Sokaklar dünyadaki düzenin bir parçası belgesellerde hissettiğiniz rekabeti, ölüm kalım savaşını görebilirsiniz. Demem o ki ben bu insanlara o kadar minnetarım ki bunun altında ezilmemek için onların hayatlarını ne pahasına olursa olsun korumayı kendime görev edindim. Herkese göre fazla aylak aylak gezen biri olabilirim. Yinede yaşamda hala bir amacım var.

**

Anlamsız bakışlarıyla insanların hareketlerini gözlemlerken bütün dikkatimle onu izlediğimin farkında değildi. Yanı başında olduğumda hep böyle yapardı, parmaklarını kıyafetimin kumaşına takar ama bana gözlerini değdirmez, ondan uzakta olduğumda ise temkinli korumacı bakışlarıyla beni kucaklardı.

Benim için bu kadar kuralcı olması hoşuma gitmiyor değildi, o sevdiği şeylerin böyle korunabileceğini düşünüyordu. Ben ise onun tersine korumak istediğim her şeyi seyrederdim, bir tarihî eserin güzelliği ve anlamları korunduğu ablukalarla yok olabilirdi bunu da unutmamak gerek. Sevmek benim için buydu ve bu sebeple arkadaşlarımın ve karşımdaki güzel kadının hep gölgesi olarak yaşamaya yemin etmiştim. Güzel olan hiçbir şeye zarar gelmemeliydi. Gür kirpikleri kalın siyah kaşlarıyla uyumlu bir şekilde kısılarak gözlerinin hissettirdiği o mağaranın taşlarını sivriltti, sinirlenmişti.

-"Sende bir şey desene," bacağımın üstündeki parmaklarıyla çizdiği dairelerinin ortasına bastırarak beni dürttü. "Liverpool'u almadan yenemezmişim ben kimseyi, çok iyi pes attığımı söyle şunlara!" deri koltuğun tepesinden yüzünü bana yaklaştırarak fısıldadı.

Depodaki penceresiz odada uyumak için gelmiştim fakat ipini koparan odaya doluşmuştu, gece mal vermeye gittigimizden uyumamıştım. Odaya girdiğimde Ali, Aysel ve Başak yatak düzenini ve çocukların ihtiyaçlarının listelerini yapıyorlardı; onları rahatsız etmeden bir kenarda kıvrılacaktım fakat ardımdan ağlayarak cimcime Selen geldi sonrası curcuna. Eve gidip uyuyabilirdim ama burası bana ait olduğum yeri hatırlatıyordu. Boğuk ve karanlık bir odada bir sürü çocuk kaygılı uykuya dalardık bu yüzden evdeki huzurlu uyku bana rahatsızlık veriyordu.

-"Selçuk napıyorsun sen, o konuya girilir mi kardeşim ya? Ayıp ediyorsun, Başak seni sulu getirir sussuz geri getirir." eğlenircesine gözlerimdeki uykuyla gülümsedim.

Odanın dört köşesindeki led lambaların altına hizalanmış büyük siyah deri koltukların, kapının yanındakinin köşesinde oturuyorduk ve Başak bana yaslanarak daha da uykumu getiriyordu. Burası genelde çete başında görevli çocukların toplantı odasıydı, boş zamanlardada istedikleri gibi kullandıklarından odada bir sürü çocuk vardı. Kimi bizimle konuştuklarından koltukların tepesine bile oturmuştu kimi ise bütün odaların zeminine kaplattığımız halının üzerine oturarak sohbet ediyorlardı. Kalabalık olmasından dolayı da büyük bir gürültü beynimde yankılanıyordu.

-"Tamam abla sustum, Ufuk abim dediyse bize de inanmak düşer. Inanmak derken abi bizim şu yeni başlıklar noldu?" Selçuk kinayeyle güldüğünde elimi ensesine atıp bir tane geçirdim.

-"İt herif!" yüksek bir kahkaha atmaya başladığımızda Başak konudan uzak kalarak hemen atladı.

-"Noldu, ne başlığı?" Akif alaylı gülüşlerinin arasından konuşacakken elimdeki telefonu ona fırtlattım, bu bir uyarıydı, havada yakaladı. Uyarıyı alarak sustu fakat uyarımı algılamayan biri beni deşifre etti.

-" Abla geçen bir tane adamın evine gittik iş için, adam baya zengin bir tip, abimde bizimkilerle iddiaya girdi adamla işimiz bitince playsation ve başlığını dızlayacakmış." Akif telefonumu uzattığında bu sefer Ali'ye firtacakken Başak hızla üzerime yaslanarak diğer tarafımdaki telefonu aldı.

-"Hm dızlasın bakalım, dızlasın. Bera'ya söylediğimde o da seninkini dızlar ama haberin olsun." diye tehdidini savurarak yanımdan telefonumu alarak kalktı, bende eve gittiğini düşünerek kalktım. Çocuklar Başak'ın gizli tehdidine abartılı bir şekilde güldüklerinde anlamamışım gibi vedalaşıp binadan dikkatlice çıktığımızda hızlı adımlarıyla önden gittiğinden koşarak arkadan omzuna kolumu sardım.

Bana tepki vermeden sadece omzuyla kolumun arasına sıkışan saçlarını düzeltti, bunu yaparken ki yüz ifadesi en sevdiğim huysuzluğunun tablosuydu ama canı bir şeye sıkılmış belliydi. Içerdeki konudan dolayı değildi değil mi?

-"Neyimiz var?" kollarımla daha sıkı sarılıp çenemi saçlarının arasında gezdirdim, sakallarımı uzatmazdım yinede bundan huylanır ve gülümserdi. Düşmemek için göğsüme yaslanıp tekrar benden uzmanlaşmak için eliyle ittiğinde düşmemesi için yürümeyi kesip aramızdaki mesafeyi açmadan geçtiğimiz bina arasındaki duvara yasladım.

-"Git ya!" yüzünden gülümsemeyi saklayarak kaşlarını çattığında gözlerinde yansıyan isyan bana gerçekten sinirlenememesindendi bir şeyleri yedirememişti ve kızıyordu.

-"Noluyor Başak?" onunla uğraşmayı kesip gülümseyerek sordum.

-"Asıl sana noluyor? Herkese yalan söylüyorsun ve gözümün içine bakarak bana da söylüyorsun, asıl sana noluyor Ufuk?" eliyle yavaşça omzuma çarptı. Başak çocukkende başkalarına sinirlendiğinde kapı pencere indirir gibi karşıdakinin gözlerinin içine içine konuşurdu sıra bana geldiğinde bütün dünyadan pes etmeye meyilli olur gözlerini benden kaçırırdı. Boğazını düğümleyen düşünceleriyle yutkundu. "Bera ile kavga ederken başkalarından çalıp çırpmanın seni tiksindirdiğini söylemiştin, Gece senin için Bülentle konuşup yerini bile değiştirdi şimdi gelmiş gözümün önünde bana yalan söylüyorsun."

"Herkese söylersin ama bana yalan söylemezsin değil mi?" dişlerinin arasından konuşarak sinirle kendini tuttu.

-"Başak,-"

-"Ne, Başak ne?"

-"Tamam teslim oluyorum ya." sakinleştirici bir etki yaratmak için ellerimi havaya kaldırıp eğlenircesine gülümsedim ancak o somurtmaya devam ettiğimde ellerimi yanaklarına sardım. Ah Başak ah... Bazen o kadar bencil oluyordu ki can acıttığını bile farkedemiyordu. Yalan söylenirdi ama bana göre yalanlar; doğrular saklanan bir sır olduğunda kullanılmalıydı aksi takdirde her şey somut ve anlamsız kalırdı.

-"Az kaldı şimdi ağlayacaksın, bir sakin ol bu kadar mı özlendim. Nedir hemen bu alınganlık?" teni ellerimin altında bir ipek gibi yumuşacık ve değerliydi.

-"Bak hala alınganlık diyor-. Neden ciddiye almıyorsun, ben kimse miyim?" bu cümleyi kurmak istememiş olmalı ki hemen dudaklarını ısırdı. "Ben gidiyorum işim var zaten." diyerek kaçmayı denediğinde ellerimi yanaklarından çenesine yaslayarak onu bırakmadan yüzüme bakmasını sağladım.

Bu hayatta sürekli bir kabus gibi tekrarladığı bir soru vardı içinde; 'bende annem gibi miyim?'. Onu bulduğum ilk gün de böyleydi şimdi de öyle, sürekli kendini anlamsız insanlarla karşılaştırır ve çevresindekilerin onu seçmesini isterdi. Bu seçimi hiçbir zaman demokratik olarak yapmaz sürekli bir kaçış tehdidi koyardı cevapların başına, bu yüzden ona 'hiç gitme benimle kal' diyemedim.

Benden istediği şeyler o kadar fazlaydı ki artık büyürken sebeplerini sorgulamayı bırakmıştım, sadece mutlu olması için bir oyunmuş gibi bunu sürdürürdüm. O sokakta hepimiz yeniden doğduğumuzda bana oyunları ve hayalleri öğretende, bütün hayata karşı cahilliğime rağmen beni anlayanda ilk o olmuştu. Onu bir oyun arkadaşından öte hayatımın temeline daha ilk görüşümde koymuştum.

-"Satış yaptığımız züppelerden biri bana bir rica karşılığında istediğim her şeyi yapabileceğini söyledi ve bende gayette makul gözüken bu teklifi kaçırmadım. Hepsi bu." kaşlarını sorgular bir edayla çattı."Bende çocuklara bizim alamadığımız şeyleri ona aldırıyorum. Çok kazançlı."

-"Ne ricası bu?"

-"Bir kadını takip etmek." yanağına dayanamayıp bir öpücük kondurdum. "Bakma öyle, kadın dediğimde ölüm döşeğinde bir abla, garip eski bir hastanede yatıyor ama güvenlikte baya titizler. Anlamadım kim ama bunun ne önemi var? Hadi sende asma suratını artık sana yalan söylemedim." kollarımı ona sararak geçen haftanın özlemini gidermek için sarıldım.

Onunla her şeye sahip olma hissi beni öldürebilir hatta deli edebilirdi.

-"Bana yalan söylediğinde ya da bir şeyler sakladığında kendimi herkes gibi hissediyorum. Bana bunu yapma olur mu?" elindeki telefonumla birlikte parmakları omuzumda gezindi. Bende ellerimi sıska omuzlarına sararak burnumu teninde ve saçlarında gezdirerek derin nefesler aldım. Birbirimizin bencilliğini herkese mâl edip her şeyi istediğimiz gibi yaşamayı alışkanlık edinmiştik. Bazen Sansar sırf bu yüzden yaptığımız hataların hepimizin başına büyük dertler açacağını sayıklıyor. Biraz kıskanç.

Başak o sokağa şans eseri girmiş olabilirdi ama ilk bulanda, ona yardım edip ilk tanıyanda bendim. Bu sayede birbirimize diğerlerinden daha yakındık, her sorunların çözümünü birlikte arardık bunda biraz Başak'ın rolü büyüktü. Çok küçükken çevresinden ilgi görmeye veya gördüğü her ilgiyi sinsi bir duyguyla kendine köle etmeyi alışkındı. Onu o çıkmaz sokakta diğer çocuklarla tanıştırırken de, kaçıp gittiğinde de içime o sinsi duygunun tohumlarını çoktan ekmişti. Tabiki şikayetçi değildim çünkü o benim yetimhaneden çıktığımda anlaşabildiğim tek arakadaşım ve ilk oyuncağımdı.

Onun karnını doyurmak, yaşatmak benim için bir eğlenceydi, bundan hiçbir zaman sıkılmayacağını bana gözlerinde bile hissettirdiği o duygularla anlatabilirdi. Aslında her şey tamamen tesadüf olamayacak kadar ikimiz içinde hayaldi. Resmen tencere yuvarlanıp kapağını bulmuştu; ben bir şeylere sahip olmaya açken, o birinin ona gösterdiği ilgiye muhtaçtı.

Birbirimizi kullanıyormuş gibi gözüküyordu dışarıya fakat biz onunla büyürken o kadar eğlendik ki bu gibi düşünceler kapımızı hiç çalmadı. Aklımıza başka olasılıklar gelmedi ama elbette bunun bir toksit düşünceler yumağı olduğu her seferinde kulağımıza çalınmıştı. Biz sadece kulak ardı etmeyi seçtik ve birlikte büyüdük.

-"Beni dinliyorsun değil mi?" kafasını göğüsümden biraz çekerek kokusundan uzaklaştırdı.

-"Dinliyorum hatta şimdi sıra beni özlediğini söylemeye gelmişti." gözlerimdeki yorgunluğu saklayarak güldüm ve onu gülümsettim. Dudaklarıma bir tebessümün yer edinmesi bu kadar kolaydı. Bazen bu yüzden evvelden beri öğrettiğim her kurnazlıkların benim kalbime oynandığını düşünüyordum.

-"Sen tam bir aptalsın." gülümsemesini büyüterek gözlerimizi birbirinden ayıramadı.

-"O zaman sende bu aptalla birazcık uyu hem hava soğuk sarılırsak," dudaklarıma kayan gözlerini takip ettim. "daha sıcak olur." tamamlandı.

-"Bu aydınlıkta uyuyamam ben, bir de çocukların ihtiyaçlarını almam gerek. Biliyorsun Reis bu ara para gelmeyen yerlerden elini ayağını çekti. Yani anlayacağın olmaz." elini yanaklarıma çıkarırken tırnakları derime sürtündü. "Ama istersen sen bana yardım edebilirsin." yüzünü biraz daha kaldırarak dudaklarını büktü.

-"Kötü kız."

-"Ne yemedin mi?" gözlerim devrildiğinde o cevabını almış gibi kocaman bir kahkaha attı. Eğlenircesine yerinde zıplayarak omuzlarıma ellerini koydu. "O kadar alışverişi taşıyamam ya bu kaslı kollar boşuna mı?"

-"Öyle olsun bakalım. Yardım edelim kara kediye." pes eden sesime kapılıp dudaklarımdan çıkan havaya gözleri takıldı. Gülüşüne yapıştırdığı şeytani kurnazlık o kadar çekiciydi ki kendimi onu belinden sararken buldum. Kendimi kaybederim diye koşturduğum o düşüncelerle yine çakıştım.

Belinden bana yaslandığında o da elini omuzlarıma tutarak bastırıp kendini kucağıma çekti. Ellerimi baldırlarına koyarak almak istediği konumda ona yardımcı olduğumda saçını bir eliyle omuzlarına atmaya çalıştı ve yüzünü yüzüme saklayarak yanağıma yaslandı.

Çıkmaz sokakta karşılaştığımızda sonumun geldiğini düşünüp babamdan ve bana verdirdiği tutamayacağım sözlerden dolayı af diliyordum. Ona 'benim için hep dua ettiğini söylediği tanrı benim canımı alana kadar kendime inanacağıma ve bedenimi ruhumun peşi sıra ölüme götürmeyeceğime' son görüşümde söz vermiştim. Sokakta tek yaşadığım o kadar yılda tanrının beni babamın yanına götürmeye niyeti olmamıştı ama sana getirmişti. Ilk bakışımızı asla unutmuyorum çünkü o benim katilimin ya da kurtarıcımın bakışları olacaktı.

Korkuyordum. Titriyordum ve belki üşüyordum. Açtım da.

Iki yabani insandık, çocuktuk; hayat bize kim olmamız gerektiğini söylemiyor sokak bunu umursamıyordu. Kimseydik. Annemden sonra kimse olmak bana çok koyuyordu bilmiyorum ama hırçındım, beni bu duruma sokan her şeye. Lakin o uzattığın elin sıcaklığını şefkatle kıvırdığın dudaklarınla pekiştirdiğinde ellerimizin kavuşması gerektiğini hissettim. Bu bakışın bir kurtarıcıya ait olduğuna inandım.

Sokaklar insanın hayatında hep bir eksiktir. Babamın ölümünden sonraki yaşamımda bütün eksikleri yüzüme vurdu, babamın yanıma geldiği zaman hissettirdiği duyguları, kapı kapı şefkati dilenmek istedim. Sokak sanki bizimle oyun oynuyormuş gibi, insanları birbirine sarmalamak istiyorcasına sürekli bir çatışmanın temeli oluveriyor. Yoksa biz evsiz olduğumuz için mi?

Daha ilk günden sende, gözlerinde duygular aradım. O zamana kadar evsizlik beni yerden yere vursada yaşadıklarımdan aldığım derslerle her konu da tedbirli ve çekingendim. Fakat sen bana aynı olduğumuzu hissettirdin, yoksa ilk gece yediğimiz o lanet ekmek arasını öylesine biri iştahla yemezdi. Ben aynı oluşumuza tutundum bu yüzden beni başka çocukların yanına götürmemen için direttim; onların arasında kayboluruz diye.

Çocukken yani babam varken en azından yalnızda kalsam bir evim vardı. Arkamdan fısır fısır dedikodumuzu yapsalarda babamın iş arkadaşlarının karıları vardı, bazen de babam vardı. Yapayalnızlık nasıldır tarif edilemez bence, kim yaptıysa olmamıştır. Hele hele sokakta küçücük yaşta yapayalnız kalmak anlatılamaz. Birine sahip olmaya çok ihtiyacım vardı anlasana.

Çok olmadı zaten seninle alakalı her şeyi yüceltmek benim için zor da değildi. Ilk yıkıntım sen beni onların yanına götürdüğünde başladı. Çocuk aklıyla kendime nasıl söylemlerde bulunduğumu bile bilemezsin.

Yinede kaybolmayacak kadar yakınımda olmandan memnundum;beni anlıyor olmandan ve sorunlarımı çözmek için çareler aramandan. Büyüdükçe asiliğim sana da vuruyordu fakat sen anlıyordun ve ben seni ilk günki gibi aklımda kahraman ilan ediyordum. Sürekli seni takip ediyor, hareketlerini hatta söylediğin her şeyi kelimesi kelimesine ezberliyordum. O lanet Zeus çetesine bile senin için girmiş olmam büyük aptallık ama diyorum ya yapayalnızlık tanımlanmayacak kadar kötüydü. Benim de yaşama tutunduğumu sandığım tek bir dal kalmıştı.

Aşık oldum. Ya da öyle olduğunu sandım ya da öyle olmasını istedim. Ayda bazen benim takıntılı bir ruh hastası olduğumu söylüyor. Takıntı mısın sen? Yoksa babamın sözlerini çiğnememek için direndiğim son neden mi? Dışarda yansıttığım kişiliğin yanından bile geçemiyor içimdeki kişiliğim, rol yapıyorum ben; asi, umursamaz ya da hırçın değilim. Sadece verdiğim sözleri tutuyorum.

Benim ihtiyacım olan şey en başından beri söylediğim gibi birine sahip olmak, yalnız olmamaktı. Buna takıntı mı denirdi bilmiyorum fakat babamda tattığım buydu; o, arada eve uğrasada onun varlığına sığınıyordum ve bu yetiyordu. Seninde sadece sevdiğini bilmeye ihtiyacım vardı; sanki bana bir kere 'evet Başak, seni seviyorum, her ne olursa olsun buradayım' diyip gitmen sorun değildi. Sen bunu biliyordun ancak sen nedeni bilinmez bir şekilde eline silinmez bir kalemi alıp bütün sokaklara yalnız olduğumu haykırmıştın.

Aynı annem gibi olduğumu hissettirmiştin.

Bunun içinde bir çare aradım kendime ilk. Senin yaptıklarının bir oyun olduğunu birbirimize çocukça kurduğumuz oyunlardan başlattığını inanmak istedim, çocuk kalamayacak kadar büyüdüğümüz bu hayatta. Artık aramızdaki iletişime ilk defa diğer insanlara olduğum gibi davrandım; kırık bir gülümsemeyle için buruş buruş olana kadar rol yaptım. Inat ediyordun ve bende inadına bel bağlayan bir ergendim.

Bir gece önemli bir operasyona gittiğinde, o aralar sırf istihbaratın güçlensin diye diğer çeteden çocuklarla konuşuyordum, sürekli iyi olduğunu duymaya ihtiyacım vardı. Fakat Zeus oyunlar oynamayı sever, onun oyunları bizimkiler gibi değil, tanrısal bir gücü olduğunu düşünüyor hep ahmak. Canımı çok yakmadılar merak etme; sadece o lanet operasyonunda bile benim için aptalca şeyler söylemen gerek miydi? Dudaklarından dökülen her kelimeyi yaşadım; orada belki blöf yaptın ya da başka bir şey fark etmez; tanrı dudaklardan çıkan her kelimenin bir dilek olduğunu söyledi.

Sen kendini ve en çok egonu seversin. Duygularının ve hatta hareketlerinin kendi egona karşı bir inat olmasını çok isterdim. Fakat sen inatçı falan değilsin nesin biliyor musun kalpsiz. Senin için başka duygular hissetmeyi çok istedim, açık yaraya ne çare? Kendimi küçücük yaptım ben, içimde sürekli kendimden utanmamı sağlayan o aynalara baktım ve ne gördüm biliyor musun? Bir kalpsizin, çocukluğumun ve şimdide büyüyemeyen kalbimin katili olmak istediğini. Dilerimki bütün inandıkların sana böyle bir şey hissettirmesin. O kadar kötü ki.

Senden hiçbir şey ISTEMİYORUM.

Istememek istiyorum, ölürsem istemem değil mi? Kapına gelip beni sev diye yalvardığım gençliğimin utancı gider değil mi? Bütün doğum günlerimde senin gelmeni ve beni sadece, lanet olsun, sadece sevdiğini söylemeni beklediğim sokak susar değil mi? Gurursuzca sarhoşluğunu kullandığım geceler biter değil mi? Bir keresinde Gece, beni o gecelerin bir sabahında odandan çıkarken yakaladı, gözlerindeki o anlamı unutamıyorum. Sen beni ne hale düşürdüğünün farkında mısın? Ölsem biter değil mi?

Merhaba ben Başak, daha doğrusu böyle seslenirler; sokakta herkes kendi ismini koyar ya da sokak koydurur. Ama bir isme sahip olmak nerede icat edilmişse orada bir aitlik başlamış demek değil midir? Peki biz neye sahiptik, hiçbir şey tam olarak bizim değilken ada sahip olmak da neyin nesi hiç anlayamadım.

Neyse söze nasıl başlayacağımı daha doğrusu neyi konuşmamı istediğinizi pek anlamadım, hayat işte herkesin bir zaman diliminde sakladığı birkaç anıydı. Siz benden ne duymak istersiniz; aksiyon mu, eğlence mi?

Siz aslında bunu anlamak istemiyorsunuz, biz bir şeyleri yaşıyoruz herkes gibi, bizim hayatımızda özel olarak bir şeyler arıyor olmanızın bir sebebi olmalı değil mi?

Biz yalnız büyüdük, süründük, acı çektik işte anlasanıza! Sizde çekiyorsunuz; kocaman bir kalabalıksınız ama yalnızsınız, öfkelisiniz ve bu yaşadığımız hayatta sizde yaşıyorsunuz. Aynıyız.

Ama... Aramızdaki farkı bilmiyorsunuz ve görmüyorsunuz ya ondan bilmemeniz. Bir körebe oyununda olduğumuzu düşünün fakat kimsenin gözü bağlı değil, sadece siz oyunu kurallarına göre oynadığınızı zannederek gözlerinizi sımsıkı yumdunuz. Ebeden kaçarken oradan oraya savrularak acı içindeyken siz ebeyi kendiniz sandınız. Oysa hepimiz eşit, bir, aynıydık.

Siz benim karşıma geçip anlatmamı istediğinizde ilk anlayamadım evet hatta sizi başımdan savmaya bile çalıştım ama sonra fark ettiğim bir şey vardı. Madem görmediğinizi söyleyerek bana merakla bu soruyu soruyorsunuz belki, küçücük bir belkiye tutundum. Çok eski bir dostun hatırına da diyebiliriz. Bazen eski hatıralar ve dostlar bir sürü duyguyu yanında kucaklayıp getirir sizde özlem tozuna boğularak içinizdeki rahatsızlıkla öksürüp içinizden atmak istersiniz.

O öksürük kalp rahatsızlığınıza da yarar fark ettirmeden.

Sokakta yaşadım, yani sokak çocuğu derler, anlamı beni bağlamaz. Sokakta aklınızın almadığı yazısız, bilindik, ezbere kazınmış kurallar vardır. Geçmişi sorgulamazlar, hayat tek günlüktür o da nefes aldığın o an.

Kendine özel olan ya da sadece senin sahip olacağın bir şey yoktur. Doğum günü, günü geceye kavuşturulduğunda hep birlikte kutlarsın, çoğu bilmez doğduğu günü, anasını babasını, evini, zaten gözlerini açtıklarında hayat mücadelesine başlarlar. O güne kadar nasıl yaşatıldıysan bunun karşılığını verirsin çünkü sokak karşılıksız değildir.

Belki buna çıkar ilişkisi de denebilir, bu yüzden sokakta ailem diye birine sahip olmak sadece kendine bencillik yapmaktır. Bazı günler içeride bir sıcaklık hissedildiğinde sığınmak istiyorsunuz, ne olursa olsun... O günlerde ben hep yeni şeyler öğrendim, hayat dersi böyle bir şeyse, ben dersime çok iyi çalıştım ve sonradan o sıcaklığı soğutamadım ama alıştım. Alışkanlıklarımda ise asla kendimden ödün vermedim, sanki kendi alışkanlığım değilmiş gibi yaşadım ve geçtim.

Hayattan aldığım dersler ve insanların verdikleri var. Hepimizin birikimi sadece bunlardan ibaret.

Kaç yaşındayım biliyorum, bu şansa erişen bir elin parmağı kadar insandan sadece biriyim, ama ne kadar yaşadım onu bilmiyorum. Kendimden bahsedecek olursam; koyu benizli yüzüme yakışan koyu parlak saçlı biriyim, kaşlarımı ve yanak çukurlarımı babamdan aldım. Annemden aldığım tek şey ise bir hayat, benim hayatım.

Onu tanımadım. Kızmıyorum ya da sinirli değilim, bazı şeyler olması ve yaşanması gerektiğini öğrettiler, belki de artık bu sayede 'anne' sıfatı bana bir şey hissettirmiyor. Zamanla öğreniliyordu bunlar, küçükken ne kadar her şeyin farkındaysam o kadar mızmızdım bu konuda fakat babama karşı değildi. Ben şımarıklık yapacak kadar çocukluk yaşamadım, insanlar vardı ve onlar küçücük boyuma bakıp benim çocuk olduğuma inanarak dediklerime, yaptıklarıma yöneldiler. Evet onlarla oynadım, bir çocuğun oyuncağıyla oynadığı gibi duygularımla insanları manipüle ettim.

Babam vardı. Daha doğrusu olduğunu söylerlerdi, öksüzüm ben, yetim gibi hayat yaşayan... Babamı severdim. En azından o beni hayatında bir yere koymuştu, yapamasa da denemişti. Kimi duygu ve düşünceleri içinizde bir tâhtta oturtun bazen yaşadıklarınız size bir seçim hakkı sunduğunda tahtta oturan yönetir, asıl siz o'sunuz.

Kendinizi tanıyın, tanımalısınız; sizi sizden başka kim bilir? Eğer tanımazsanız ne olur diye size boş tehditler sunmayacağım, zaten tanımazsanız öğreneceğiniz şey yönetilmek olacaktır.

Sokaktaki hayat için oldukça hırçındım, çoğu kişi sırf bu hırçınlığımın beni yönettiğini düşünürdü ama hayır. İnsanlara hep görmesini istediğim şeyleri göstererek onları yönettiğimi fark edemeyecek kadar yönetiliyorlardı.

Küçük Başak'ı sormuştun değil mi? Oradan başlarsam her şey tam olacakmış gibi görünüyor olabilir ancak insanların hayatı örümcek ağı gibi, sana sadece kendimi anlatarak seni tuzağa çekerim. Bunu istemediğini düşünerek sorunu değiştiriyorum izin verirsen?

Orta halli, ömrü boyunca yalnızlıktan evindeki odaları azaltan, uzun yol nakliyat tır şoförü bir adamın bir gün kapısı çalar. Dediğim gibi adam yalnızlığın içinde boğulurken uzun bir yoldadır, kapıyı açan olmaz zaten kapıyı çalan da kapının açılmasını beklemez.

Diyeceksin ki o zaman kapıdaki neden çaldı kapıyı yoksa zile basıp kaçan mahallenin çocukları mı? Karmaşa ne zaman yönetir oluşumları bilir misin; ben daha çözemedim.

Soruyorum ben de bazen kendime; o kapıyı neden çaldı zile basan?