Geceden korkmayın, gece size sevdiklerinizi verir. Karanlıktan korkmayın, karanlık size gerçekleri verir. Hayallerden korkmayın, size gecedeki en kör karanlığı gösterir…

"Yıldızlar kadar arkadaşın olacağına, alaca karanlıkta parlayan ay gibi, tek dostun olsun hayatta."

Bu bir mektup mu bilmiyorum. Belki bir mektup, belki bir acı, belki de sadece bir yazı olarak görürsün bunu. Ama bu benim haykırışım. Gerçek hayata ilk defa kendimi gösterişim bu. Ben ben olduğum için kendimi kaybettiğim labirentlere bağırışım bu. Işığımı söndüren tüm insanlara bu. Çığlıklarıma, gözyaşlarıma, korkularıma, acılarıma… Ve de sessizliğime. Asıl haykırışım olan sessizliğime. Tüm her şeye rağmen sessiz kalmama. İnsanlar üzülmesin diye dilimi yutmama, ya da gerçeklerle kendimi üzmeyeyim diye. Tüm dünyaya, tüm yıldızlara, tüm evrene bir çığlık bu. Ya da sessizliğin sesine yardım çığlıkları. Yine yanımda ol diye, yine yardım et diye bana sessizliğim. Mektubun sahibi sensin.

Bırak ay gitsin sen kal bu gece 🌙

En parlak yıldızların bile uyuması gerekir.

En büyük karanlıkta bile bir tutam ışık vardır…