#fredomvlee

Fred Omvlee neemt na drie jaar afscheid als dominee van Mijnkerk.nl, en vertelde in de Lutherse kerk van Monnickendam over zijn ervaringen.

Zijn missie als predikant bij de Internetkerk zit er bijna op. Na drie jaar pioniersarbeid met MijnKerk.nl is het mooi geweest. Het door de Protestantse Kerk in Nederland omarmde experiment gaat door, maar voor Fred Omvlee is het tijd voor iets anders.

Voor Kerkplein Waterland een mooie gelegenheid om hem te vragen naar zijn bevindingen met de Online-kerk, de kerk voor mensen die niet of nauwelijks naar de kerk gaan. Wat is hem in deze drie jaren duidelijk geworden? Welke ontmoetingen staan hem het meest bij? Wat gaf het meeste plezier? Wat/wie bracht hem op nieuwe gedachten en welke? Enzovoort.

Dominee Fred Omvlee uit Monnickendam schreef een reactie op de hele "bed, bad en brood" discussie in de Tweede Kamer.

"Bij de schrijnende verhalen van de laatste dagen denk ik even terug aan een boot met vluchtelingen uit Liberia in 2004. De Hr. Ms. Rotterdam trof een stuurloos schip aan met 220 mannen, vrouwen, kinderen: hongerig, dorstig, misselijk. Ze waren eerder gevlucht uit Liberia naar Nigeria en hadden gehoord dat de burgeroorlog in Liberia voorbij was. Op een gammele schuit - de oude veerboot Harlingen-Terschelling nota bene, gezien de borden aan boord- probeerden ze over zee terug te keren. Wij konden hen opvangen en afzetten in Monrovia. Ze wilden namelijk gewoon naar huis.

Ik zal nooit vergeten dat de mannen van de groep als laatsten aan boord kwamen en meteen in een grote kring gingen staan, de armen om elkaars schouders sloegen en het Onze Vader gingen bidden. Ze waren gered door God, en ons schip was de hand van God. Kippenvel voor de hele bemanning.

Wij leven in Nederland in een paradijselijke oase; laten we compassie hebben voor hen die het minder hebben."

Dominee Fred Omvlee uit Monnickendam schreef een reactie op de hele "bed, bad en brood" discussie in de Tweede Kamer.

"Bij de schrijnende verhalen van de laatste dagen denk ik even terug aan een boot met vluchtelingen uit Liberia in 2004. De Hr. Ms. Rotterdam trof een stuurloos schip aan met 220 mannen, vrouwen, kinderen: hongerig, dorstig, misselijk. Ze waren eerder gevlucht uit Liberia naar Nigeria en hadden gehoord dat de burgeroorlog in Liberia voorbij was. Op een gammele schuit - de oude veerboot Harlingen-Terschelling nota bene, gezien de borden aan boord- probeerden ze over zee terug te keren. Wij konden hen opvangen en afzetten in Monrovia. Ze wilden namelijk gewoon naar huis.

Ik zal nooit vergeten dat de mannen van de groep als laatsten aan boord kwamen en meteen in een grote kring gingen staan, de armen om elkaars schouders sloegen en het Onze Vader gingen bidden. Ze waren gered door God, en ons schip was de hand van God. Kippenvel voor de hele bemanning.

Wij leven in Nederland in een paradijselijke oase; laten we compassie hebben voor hen die het minder hebben."