#forevertayo

8/8/13

In my whole life, this day is one of the worst day. Ewan. Biglaan nalang lahat. Di ko alam kung pano uumpisahan tong post na to. Sabe ko sa sarili ko, pag uwi ko, gagawa agad ako blog about this day. Alam mo yung tipong mapapamura ka nalang ng TAENA sa sobrang saklap ng mga pangyayari. Okay, OA na kung OA, pero iba talaga feeling ko ngayon. Sobraaa. Ang sakit ng feeling para sa kanya, nasasaktan ako kase nasaktan ko siya. Doble yung sakit sakin yung sakanya. Fuuuuuuck this day!

Umaga palang, okay naman kami. As in mas okay pa sa okay. Nung nasa canteen ako, di niya ko masyado narereplyan kase nagdodota siya. After niya magdota, pumunta ako sa library with my mates. Nagreview ako sa Mythology, tas nagtext na siya. Punta daw siya ng Cavite. I asked him kung ano gagawin niya dun. Sabe niya Tumblr. :) Siyempre ako, nagulat sobra. Kase ayaw niya talaga buksan yung tumblr ko kase baka may makita siyang past posts, eh sobrang seloso pa naman niya. Edi hinayaan ko nalang kase nga past posts naman na yun. Eh may mga posts din ako na present bout kay GH dun, yung poem, ayun talaga yung iniisip kong magagalit siya. Pero parang wala lang pala sakanya yun. So, kampante nako. Review review review review. Bigla niyang tinext sakin yung ibang post ko, in a sarcastic way. Dun na ko nawindang nun, di nako nakapagconcentrate sa nirereview ko. Nakita ako ng mga classmates ko na natataranta, naiiyak, as in kulang nalang sumigaw ako sa loob ng library. Shetttt. Diko talaga alam kung anong meron sa mga napost ko. Alam ko kase puro kanya yun. Syempre may mga thoughts din dun na diko talaga binibigyan ng meaning. Ang pinaka magsstrike lang talaga dun sa mga present post is tungkol sakanya. Kung gano ko siya kamahal, kung gano ko siya kagusto, kung gano ko kaayaw na iwan niya ko. Okay lang daw sakanya yun. Edi kahit papano, nalessen yung pagpapanic ko. I texted him na, mamaya nalang text kase di talaga ko makaconcentrate pag nagtetext siya. I have to review on that particular subject. Kase dun ako takot sa subject nayun. Laging nagtatawag yung prof namin dun. So after ko magreview sa library, diretso ako sa guidance to get a permission slip. I was absent kase last meeting. So ayun, after ko sa guidance, I went to CR para magpalit ng uniform. Di ko na siya natext nun kase sobrang nagmamadali nako. Di din siya nagtetext nun. :( Nung Mythology na, nagrecite ako twice. Buti nalang nagbasa ako. Pero nung natapos na yung subject nayun, eto nanaman, balik sa dati. Worried and panic nanaman akooo. Pati mga mates ko kinocomfort nako. Nagpalit ulit ako ng PE uniform tas diretso LRT na. Kasama ko si Rio, kinocomfort niya kooo. Sobraaa. Gusto niya daw mabasa yung posts ko para maintindihan niya ko. I gave her the link. Nung naghiwalay na kami sa lrt, magkatext na kami ni Alec. Ramdam ko padin yung pagiging seryoso niya. alm ko di makakalimutan agad yung mga nakita niya sa posts ko. Habang nakatayo ako sa lrt, naiiyak ako, napapa shit din tas titingnan ako ng katabe ko. Stressed talaga sobraaaa. Diko alam kung pano siya lalambingin or kung pano aayusin yung issue. Kase andun na yun eh. Nabasa niya e. Syempre, kung siya gumawa nun, tas ako nakabasa, syempre ganun din mafefeel ko. Pero kung yung nararamdaman ko yung mararamdaman niya, maiintindihan niya ko. Naiintindihan naman ako ni Alec e. Siguro? Pilit na iniintindi niya ko kahit masakit sakanya. THOUGHTS ARE THOUGHTS. Mga chuchu ko lang yung mga post dun. Syempre, kilala naman ako sa pagiging madaldal diba? Alam naman ng lahat na pala-post ako. Lahat ng maiisip ko, nalalagay ko. Yung mga what if's thingy. Ayunn. Okay, back to the story. Nung nakarating nako ng Baclaran, tiningnan ko wallet ko, super sakto nalang talaga pauwi. Eh gusto ko siya puntahan sa bahay nila para mag apologize pati para makuha yung loob niya kahit konti ng personal. I checked the time, 6:20 na. Eh mahaba pa biyahe pag pumunta ako sa kanila plus traffic pa. So baka 7 something nako makarating dun. Kahit alam kong mapapagalitan ako, gora lang. La na pake kung mapagalitan, makapagsorry lang. So then, I called Erica to ask for help. Nangungutang ako ng 25. -___- Yes, nangutang ako ng 25 para sa pamasahe ko. Nagmadali ako sobra, la pake kung masagasaan or what basta for the sake na makapagsorry, gora lang. Tumakbo ako sa baclaran. La pake kung pagtinginan. Nung pagsakay ko gn bus, kumuha ako ng index card. Kung ano ano sinulat ko. Ginawa ko flash cards. Papakita ko sana yun sakanya. Pagkasakay ko ng trike on my way to Erica's house, binayad niya agad pamasahe tas sabay takbo papunta kina Alec. There we go. Nandun na kami, kaso yung gate papunta sa street nila, naka-lock. Si Alec, may susi siya dun, ayoko namang itext siya na buksan yung gate kase malalaman niyang andun ako. So ginawa namin ni Erica, tumakbo kami papunta sa kabilang way. Kahit malayo, kahit pagod, kahit hingal, kahit sumikip ulit dibdib ko, ice lang talagaaaa. :(

Nung nasa gitna na kami ng daan, tumawag si mama. Late na kase eh. So nagdahilan ako. Sabi ko nasa lrt palang akooo. Di siya nagalit pero parang nakahalata, kase ang ingay ni Erica. Pagka end nung call, diretso kame sa bahay nila Alec. Locked yung pinto and screen. Kumatok kami ng madaming beses bago pa kami pagbuksan. Si Alec nagbukas, nasurprised ata siya. Pagkapasok ko, diretso kwarto siya kase antok na daw talaga siya. Natira kami ni Erica pati ni Baste dun sa living room. Natataranta ako kase di niya ko pinansin. :( Naiiyak nako kay Erica pero she keeps on telling me na wag na wag ako iiyak. Syempre nagpapakastrong ako kaya di ako umiyak. Pumunta nako kay Alec, pero di niya ko masyado pinapansin. Sorry ako ng sorry :( Pero wala eh. Di din ako makapagexplain kase nauunahan ako ng takot. Di ko nadin napakita yung index card kase napangunahan ako ng hiya. Baka dedma kase. :(

Him: Hatid na kita sa tricycle. Dadating na si mami.

  Sobrang nasaktan ako nung sinabi niya yan. Ayoko pa nun tumayo talaga. Pero la e. </////3 Nasaktan ako sobra kase lahat ng effort para makapunta dun, nasayang. LAHAT NASAYANG. EVEN THE PLANS. Sobrang nanghinayang ako. Mas matagal pa yung pagkatok namin sa pinto kesa sa pagsasama namin. Ohhh this! </////3 Nung hinatid niya ko ng trike, parang wala lang, pagkadaan nung isang trike palang, pinara niya na agad yun tas pinilit ako ipasok sa loob ng trike, as in pinilit niya bumitaw sa kamay ko. Fuuuuck that feeling. <////3 No forehead kiss. No Iloveyou. Shettt. Umuwi ako ng lantang lanta. Lantang lanta kase nasayang talaga lahat. Yung oras, yung effort, yung sacrifice, yung kahihiyan andun na. Yung plano ko nasira. </3

Sa pulanlupa ako bumaba kase sakto lang talaga pera ko. Sa jeep, ang daming pumapasok sa isip ko. Sobrang nasasaktan padin ako para sakanya. Diko na alam gagawin ko. Naisip ko ulit magpasagasa for the 2nd time. Yung first time na nag attempt akong magpasagasa, tungkol sakanya yun. This time, tungkol padin sakanya. Lumakas loob ko magpasagasa pero naiisip ko yung pwedeng mangyare. Pag namatay ako, pano siya? Eh wala ngang iwanan diba? Ayoko iwan siya mag isaaaa. :( Kaya di ko ginawa. Pero kaya ko talaga gawin PROMISE. Pag uwi ko sa bahay, kumain ako konti. Tas pc agad. Tas akyat sa taas, kung ano ano na napapag usapan namin ni Alec. Ayaw ko siya patulugin kase gusto ko matapos nato. Alam ko di ganun kadaling kalimutan. It takes time. Pero sana mahal niya padin akoooo. Nawalan daw kase siya ng ganaaa. Siyyyyyyetttt. ANG SAKIT! Ayokong iwan niya ko. Pero ngayon ko narealized na ganun pala katindi yung impact kung gano ko kaayaw na iwan niya ko. SOBRANG AYAW KOOOO. Syettt. :( Sobrang emo ko kagabi, shetttt. Bumaba ulit ako para maghilamos pati toothbrush tas pray sa harap ng altar. Sorry ako ng sorry kay God. Im praying na sana maintindihan ako ni Alec. Na sana wag niya ko iwan. Na sana mahal niya padin ako. Shettt. Sorrrrryyyyyy. Pagkapasok ko ng kwarto, may luha pa ko, nakita ako ni mama pero di niya ata napansin kase akala niya tubig lang kase galing nga sa hilamos. Pagkahiga ko sa kama, dun ko binuhos. </3 First time ko sumuntok sa pader. Bat pag nasasaktan ka, kung ano anong mga bagay yung mga nagagawa mo? Natulugan niya ko kagabe. Pero naiintindihan ko naman yun kase pagod siya. Ayokong magtampo muna ngayon. Kelangan kong initindihin kung ano yung nararamdaman niya. I feel sorry for him. Gagawin ko lahat wag niya lang ako iwan. :(