#flashhilat

bajarokê dêrîn, heskîfa girêdayî batmanê ku ji deh krîterên unescoyê nehan li xwe digire; bi hinceta bendaveke, bendeva ilisuyê, hat valakirin û wêrankirin. li ber çavê me û hemû dinyayê, kêlî bi kêlî av dide ser wê navçeyê û bermayiyên wê yên dîrokî.

yunisê 18 salî, beriya ku di bin avê de bîmîne bo cara dawî li mala xwe ya li raserî çêm dinêre û hinekî dihishise û diponije û bi dengekî dewixî dibêje, xopana avê ro bi ro zêde dibe û lê zêde dike, heta havînî, ne tenê heskîf û malka me.. sehaya me ya topê.. qinkê min ê kevoka jî wê di bin avê’d bimîne xal!

wextê me xatir ji hev xwest, yûnis kelogirî bû.

herî dawî, ev deng û ding li ser lêvên wî û paşê jî li ser ava ku êdî bûye gol û nema diherike lewlibîn: heya av nede hewşê, em ji mal dernakevin!

serê gulanê, bi îhtimaleke çêtir hezîranê, tê çaverêkirin ku heskîf, qurê û bexçeyên salihiyê, bi gotineke din, nav bîstanan bi tevahî di bin avê de bimînin lê, wêranbînî û kelogiriya yunisî dê heta hetayê di çarçoveya zemanî de hilawîstî bimînin.

wêne, zeftkirina/tomarkirina kêliyek ji kêliyan e, lê ev tomarkirin gelek caran ji hed û sînorê wênegir derdikeve û dibe tiştekî din. li gorî walter benjamin, “wêne, ew kêlî ne ku bi çavan nayên xuyabûn an mirov wan ferq nake lê bi alavên teknolojîk xuyakirina wan pêkan dibe û bi şêweyeke din xwe digihînin rasteqîniyê”. 

esther leslie jî li benjamînî zêde dike û dibêje, “çirûska gengazbûnê tê û li keviya wên bi cih dibe. li kevî û kenarên wî cih û warî  wê gavê yan jî di hêmanên nedîtî de, dîrokeke veşartî ye heye ku li benda vedîtinê ye.”

rockstarê kurd harûn elkî yê di salên çilî de lê her dem ciwan, piştî demekê derdikeve ser dikê û ez ê zindî li wî guhdar bikim, lewra bi kelecan im. 

dema saeta konserê tê, ew derdikeve ser dike û bin ronahiyeke zenûn de wekî stêrkeke ronak diçirûse. di destê wî yê rastê de mîkrofonek heye, yê çepê li xwarê ye; tiliyên wî yên afirîner li ser têlên gîtarê bi hêminî diçin û tên yan jî bi nazikî depê gîtarê dipelînin. 

du-sê bişkokên gomlekê wî vekirîne, çavgirtî ye, eniya wî ber bi jor ve ye û diqîre. “zagros zagrooos…”

 hunermend, bi hemû liv û tevgerên xwe û her tayên porê xwe wekî ku hewil bide cîhetê newayê biguherîne bi biryar e; ew û qîrîna xwe di navenda wêne û kadrajê de ne. wê kêliyê tu dibêje qey qîrîna wî bi dest û tilî dibe û hemû guhdaran vedixwîne ser dikê û xaçerêka ku ji salên nodî ve tê de dimeşe. “nasnameyeke asî yîîî…”

 ligel ku konsert li mekanekî mutewazî ye û pergala wê ya dengî û akustîka wê zê baş nebe jî dibêjim qey, dik jî û dîwar jî jê re back vokalê dikin; eger mirov bi baldarî guh bide awaz û stranê, rîfên gîtarê û bersivên bassê dê werin bihîstin… pê re jî bateriyekê dîn û har û dengê zîz û xweş ê harûnî.. 

sehnê jê re piçûk tê yan ew mezin dibe, mezin dibe û nema dihewe li ser. piştre jî; karxezalê, asiyên tebaxê, canê di bêrîkê de, bê te naçim û zagros zagros.“tu heyî, tu ji me yîîî…”