#fidayda

Bir gün anı olmadan önce bugün anısı olsun fotoğrafı çekelim dedik,

Sevdiğim her şey yitip giderken şaşırtıcı bir şekilde hala yerinde duran Kızılırmak Sineması önünde.

Meșrutiyet'ten aşağı yürürken eskiden üzerinde piknik yaptığımız saçma üst geçitleri hatırlıyorum şimdi ise eski gölgelerinde yaya geçitleri...

Kardeşim onlarca tanıdık görüyor öyle küçük bir şehir Ankara,

Bense görmek istemediğim insanlarla yıllardır hiç karşılaşmadığımı düşünüyorum o esnada.

Arabada kardeşim müzik açıyor, tonu nostalji,

"When You're Gone" çalıyor Cranberries'ten, birlikte söylemeye başlıyoruz.

Tunus Caddesi'ne yukarı çıkarken lüks bir otelin önünden geçiyoruz adı bile artık farklı olan, çok mutlu ve çok mutsuz anılarımı aynı yerde yaşadığımı hatırlıyorum birden.

Kennedy Caddesi köşesindeki kırmızı ışıkta horozlu şeker satan pembe yanaklı güleç yaşlı amca tam bir Ankaralı naifliğini hatırlatıyor bana,

Kapsama alanına giren tüm otobüs duraklarında nazikçe sıraya giren Ankaralıları...

Her binada anılarım,

Ergenliğim, gençliğim, yetişkinliğim...

Arabada bağırarak şarkı söyleyen çok şükür sağlığı yerinde kardeşim...

Protokol yoluna yukarı yol alırken bakmaya doyamadığım Ankara'nın en sevdiğim merdivenli sokağından geçiyoruz. Basamakları gökkuşağı renklerine boyanmadan, herkes onu sevmeden önce de kızıl kuru giysisiyle çok sevdiğim...

Bir keresinde kırmızı bir gül aldığım yerdi aynı zamanda siyah kadife ceketli birinden.

Kuğulu duvarları olan alt geçit ve onun yüzünden artık kuş kadar kalan Kuğulu Park'a mahsun bir bakış atıyorum ümitsiz.

Hiç gitmiyor aklımdan Gezi'de içine dolușup huzurla oturduğumuz bizce güzel ve gururlu o zamanlar.

Cinnah'a yukarı, ağaçlarla kaplı gökyüzüne doğru çıkıyoruz ve Ankara'ya ilk geldiğimiz o eylül akşamı babamın Broadway model arabasından çıkan hararet dumanları iç içe geçiyor yapraklarla.

"There is nothing simple when I am not around you... and I miss you when you're gone..." diye devam ediyor rahmetli Dolores.

"Belki..." diyorum, "Ankara da benim için söylüyordur bu şarkıyı, hep zor yolları seçtiğim için."

Çiçekleri dökülmüş ağaçların daracık Farabi'ye.

Güvenlik Caddesi'nde rengarenk bir kadın figürü mural göze çarpıyor,

İlk defa gördüğüm yepyeni şeyler de var nadiren de olsa diyorum.

Yokușlarıdır Dikmen'i güzel yapan ve bu sayede abuk subuk tepelerde konumlanan ağaçları.

Zürafalı benzinlik duruyor mudur acaba hala? Evet, orada.

Daha dün gibi öfkeden gecenin ortasında o kavşakta arabadan indiğim ve zürafayla bakıştığım o an...

Hüzünler arasında seksek oynasam da ben,

Dikmen'de evime giden o yokușlu yollarda yüzüm hep gökyüzüne dönüktür.

Evimizin önünde Ilgaz'dan bir otobüs bagajında getirdiğim çam ağacım beni karşılar.

10 yıl önce diktiğim o ağaç babamın boyunu tam da bu yıl geçmiş,

Senelere meydan okuyan babamla yine de biraz orta yolu bulmuşlar sanırım.

Her uğradığımda benden aldığı yıllarla gururla göğe uzanıșını seyreder ve bir selam çakarım,

Bazen de dayanamaz bir öpücük kondururum bir ergen gibi öptürmek istemediği dikenli yapraklarına.

Tatlı küçük sokağımız çiçekler ve ağaçlarla doludur ve bolca anıyla...

Kiraz toplamak için karşıdaki istinat duvarından düşüp gözlerimizin önünde ölen teyze geliyor aklıma

Ve kızının kıpkırmızı meyvelere son bir ümitle çarpıp seken ve boşlukta yitip giden çığlıkları.

Yan binadaki dünya mutlusu ehlikeyif Bülent amca ve bir bayram arifesinde o tatlı sokakta konu komşu toplaşıp cenazesine gidilen o yağmurlu gün...

Yenidoğanlar, orada büyüyüp evlenenler ve yine yenidoğanlarla dolu yaşamın rutin dönüm noktaları...

Bazense tatlı bir hareketlilik ve kavurucu bir sıcak; ama çoğunlukla huzurlu bir sakinlik ve aylarca erimek bilmeyen kaldırımlar dolusu buzlar...

Kaç kere gözyaşlarımı silip girdiğimi, kaç kere umutla çaldığımı hatırlayamadığım o kapıya, hala her yerden daha çok emin ellerde hissettiğim kutu gibi odama bir kez daha ulaşmanın tatlı döngüsü...

Bazen yașanılamayacak kadar katlanılmaz yapsa da onu, benim için Ankara'yı evim yapıyor mutlu ve hüzünlü tüm anılarım.

Asla güzel bir havada rastlașamadığımız canım Ankara'm...

Kendi topraklarından çıkan bozlağın ta kendisidir o. Üzer insanı, yüreğini dağlar, parçalar yerden yere vurur; ama çok da uzatmaz, kıyamaz, hemen gönül almak için vurur sazının teline, çalar bir Fidayda, "Kalk!" der, "Aç kanatlarını bak hala akıyor hayat."

Dağıtır tüm efkarını.

Kabus Kerim en güzel Hüdayda (ya da Fidayda) yorumlarından birini (Zafer Dilek ve Arif Sağ ortak çalışması) gözden geçirmiş..

(Link Kabus Kerim'den Alıntıdır)