#fabularny

Ostatni film nestora, mistrza, katechona - wielkiego Polaka, dzięki któremu masz komputer. Szok. Czułem się, jakby ktoś wydobył z archiwów Filmoteki Narodowej zapomniany film Wajdy, realizowany gdzieś w okresie stanu wojennego (gdzieś w podobnym czasie co DRESZCZE albo PRZESŁUCHANIE). Zideologizowana narracja, mocno dziś zmurszała. W dodatku jednowymiarowa. Powidok kina moralnego niepokoju - my kontra oni. Za to największy zarzut: gdzie u licha jest Kobro? Czemu Strzemiński jest wybielony? Czemu nie ma słowa o tym, że to przez niego popadła w nędzę kiedy oprotestował zapewnienie jej etatu na uczelni? To zostało przemilczane - widać tylko jak Władek biegnie z kwiatkami na jej grób. Nie jestem szczególnym zwolennikiem drobiazgowych rekonstrukcji dziejów na ekranie, ale jakieś są granice instrumentalizowania cudzych historii. Uwaga końcowa: szacunek za zbudowanie atmosfery zaszczucia i beznadziei. I szacunek dla Lindy.

Historia opowiedziana bez klasycznych scenariuszowych punktów zaczepienia. Taki snuj, straight story. Ale z drugiej strony nie pije Jarmusch do formuły slow cinema. Trochę to wygląda tak, jakby intencją było zwodzenie widza sugestiami różnych możliwych nieszczęść (może ukradną psa? może autobus zamieni się w kulę ognistą?), które się prawie nigdy nie sprawdzają. Życie. Bohater piszący wiersze wyszedł wiarygodnie. Fajnie, że nie ma w tym pretensji. Nawet jeśli ogólny design momentami wygląda, jakby apelował do licealnych wannabe hipsterów.

View On WordPress