#extracity

onderzoek - oriënterend maar wel verdiepend - hoe de door jou gewenste context eruit kan zien. 

Wat heb ik onderzocht?

Mijn onderzoek was voornamelijk oriënterend van aard, ik ben intuïtief te werk gegaan en ben gestart met het onderzoeken van visies van verschillende presentatie-instellingen. Dit waren Stroom en West in Den Haag, Tent in Rotterdam, FramerFramed in Amsterdam en als laatste ExtraCity in Antwerpen. Parallel aan het onderzoeken van de verschillende visies van deze presentatie-instellingen heb ik gekeken naar hoe deze visies vertaald worden naar het educatief aanbod. 

* presentatie-instellingen die ik nog bij dit onderzoek wil betrekken zijn: Marres, Witte de With, Mama, Nest en Het Bos. 

Mijn onderzoek brengt breed de verschillende visies en het educatieve aanbod van bovenstaande presentatie-instellingen in kaart. Ik heb mij intuïtief laten leiden en heb gezocht naar visies die mij aanspreken. 

Het viel mij op dat er veel overeenkomsten zijn tussen de visies die ik onderzocht en de educatieve activiteiten. Deze overeenkomsten worden in onderstaande afbeelding weergegeven. Daarnaast onderstreept de meerderheid van de onderzochte presentatie-instellingen de Code Culturele Diversiteit. 

Hoe heb ik onderzocht?

Doormiddel van deze tumblr verzamel ik informatie. Ik zie dit als een bronnenbank die steeds aangevuld wordt. Ik voeg excursies, en bronnen toe die een relatie hebben met mijn onderzoeksgebied. Soms past dit binnen de richting die ik opga en soms verdiep ik mij in bronnen die zomaar tegen kom en ook interessant kunnen zijn. 

Tijdens de tweede fase van Context ondernam ik twee excursies. Ik ging naar het performance weekend van de tentoonstelling van ‘eating each other’ bij kunsthal Extra City en ik bezocht de groepstentoonstelling ‘Pressing Matters’ bij FramerFramed in Amsterdam. 

Naast het bezoeken van het performanceweekend van ExtraCity heb ik een interview voorbereid voor Puck Vonk. Zij is verantwoordelijk voor het concept Burgers van de Toekomst (Young Citizens Programme). Voor de tentoonstelling ‘eating each other’ ontwikkelde zij een workshop voor kinderen (5-10 jaar). 

Van website: Onder begeleiding van een ervaren gespreksleader (Puck Vonk) ontdek je een aantal kunstwerken in de tentoonstelling. Aan de hand van prikkelende maak-, zie- en doe-opdrachten verken je je prille burgerschap, je relatie tot andere stadsbewoners en welke gebruiken en rituelen je van elkaar overneemt als je in dezelfde stad woont.

Over het YCPprogramma en haar visie als maker en educator ga ik met Puck in gesprek in de vorm van een semi-gestructureerd interview. Ik heb voor deze vorm gekozen omdat ik de vragen dan met een kleine aanpassing in een ander interview met een andere maker/educator kan gebruiken. Daarnaast heb ik in overleg met Puck besloten dat zij zich zo alvast kan voorbereiden en we aan de hand van de vragen een dialoog kunnen voeren. 

TONGBREKER OF TOEGANGSPOORT NAAR DE WERELD? DoorOlaf Stomp

gepubliceerd 15 januari 2017

Met zijn performance Lolling and Rolling legt de Zuid-Koreaanse theatermaker Jaha Koo eenvoudig en subtiel de vinger op een maatschappelijk probleem in zijn moederland.  

Achterin op het podium zit een jongeman achter een tafel met een laptop en dj-apparatuur. Linksachter hem een filmdoek. Dat is het sobere decor van Lolling and Rolling van de Zuid-Koreaanse theatermaker Jaha Koo.

Zonder theatrale opsmuk doet Koo zijn verhaal. Dat wil zeggen: het zijn vooral de beelden op het doek die spreken, ondersteund door de stem van de Amerikaanse voice-over en de elektronische muziek. Slechts eenmaal verlaat Koo zijn plek. Dat is als hij naar voren komt om het publiek kort in het Koreaans toe te spreken. Geen ondertiteling, we snappen niets van zijn woorden. Het illustreert hoe groot de afstand is tussen mensen als ze elkaars woorden niet verstaan.

In Lolling and Rolling verweeft Koo zijn eigen verhaal met een maatschappelijke kwestie in Zuid-Korea: hoe de Westerse cultuur en vooral de Engelse taal er op een voetstuk worden gezet. Kinderen aan wier tong niets mankeert, krijgen een operatie om een tongspier te verlengen om de letter R – die in het Koreaans niet bestaat – zonder mankeren uit te spreken. Koo, uitdrukkingsloos van het begin tot het einde van de voorstelling, toont close-up-beelden van zo’n operatie. Het effect is maximaal: het publiek keert zich in afgrijzen af.

Dan Koo’s eigen verhaal. In 2011 kwam hij naar Amsterdam om aan de theaterschool te studeren. Maar zijn gebrekkige beheersing van de Engelse taal zat hem danig in de weg. Met software en dj-apparatuur ging hij aan de slag om de taal onder de knie te krijgen. Koo maakt het publiek deelgenoot van zijn eigen worsteling met het Engels. Af en toe – en dat zorgt gelukkig voor enige lichtvoetigheid in de verder vrij serieuze voorstelling – articuleert en herhaalt hij de Engelse woordjes. Waarbij hij met de apparatuur voor grappige versnellingen en vertragingen zorgt.

Verder krijgen we in Lolling and Rolling de lotgevallen te horen van het Zuid-Koreaanse jongetje Noah en zijn familie. Noah moet excellente Engelse lessen krijgen om zijn toekomst veilig te stellen. Tegen elke prijs, letterlijk en figuurlijk en met tragische gebeurtenissen tot gevolg. Koo verbindt met videobeelden, foto’s en muziek het verhaal van Noah aan grotere maatschappelijke en historische kwesties: imperialisme en postkolonialisme.

Op ZATERDAG 21 APRIL, bezocht ik het performance weekend van de tentoonstelling Eating Each Other van ExtraCity. (Samengesteld door Michiel Vandevelde)

Publiek programma bij de groepstentoonstelling ‘Eating Each Other’

West-Europese steden zijn een lappendeken van minderheden geworden. Toch overheersen nog steeds de westerse, ‘verlichte’ waarden. Als mogelijk instrument van verzet tegen een allesverslindende liberale ideologie, presenteert ‘Eating Each Other’ de strategie van de ‘re-appropriatie’: dominante denk- en gedragspatronen worden vermengd met eigen kennis, gebruiken en rituelen, waardoor hiervan geheel nieuwe vormen kunnen ontstaan. De vraag blijft daarbij steeds: wie eet en wie wordt gegeten?

Vier performances, verspreid over twee avonden, gaan dieper in op vragen rond grenzen en mobiliteit, kolonialisme en imperialisme, toe-eigening en assimilatie.

19:00 Oliver Zahn & Julian Warner, ‘MINSTRELSY’ Theatermaker Oliver Zahn en cultureel antropoloog Julian Warner presenteren in een lecture-performance verschillende voorbeelden van toe-eigening in populaire cultuur.

20:00 Diner

21:00 Jaha Koo, ‘Lolling and Rolling’ Jaha Koo brengt een persoonlijk-fictief verhaal dat ingaat tegen de Amerikanisering van Zuid-Korea en de complexen die dat met zich meebrengt, vertrekkende van de controverse rond kinderen die een chirurgische ingreep aan de tong moeten ondergaan om beter de Engelse “r” te kunnen uitspreken.

Overdenkingen

Mijn interesse voor een bezoek aan kunsthal ExtraCity komt voort uit de sterke missie en visie waarmee zij zich als presentatie-instelling presenteren. “ExtraCity creëert in de stad extra denk- en ademruimte: niet als geïsoleerde comfortzone, wel als een open plek waar wordt nagedacht over een maatschappij in transitie, over grenzen heen.” 

Daarnaast spreekt het mij aan dat de kunsthal wil bijdragen aan het publieke begrip van hedendaagse kunst. “Ons huis in Antwerpen vormt een knooppunt voor (inter)nationale, interculturele en interdisciplinaire samenwerkingen, die via kunst bijdragen aan het begrip van een samenleving in verandering. Alle tentoonstellingen zijn gratis te bezoeken. We creëren een context die iedereen aangepaste tools aanreikt om zich artistiek werk eigen te maken, zelfs als dat minder toegankelijk lijkt. Extra City ‘openbaart’ kunst, en draagt zo bij aan een breder maatschappelijk draagvlak voor artistieke reflectie en verbeelding.”

Ik vind het interessant dat de kunsthal minder toegankelijk werk toont maar het toch als haar verantwoordelijkheid om het begrip bij haar publiek te vergroten. Hier zit naar mijn idee een belangrijke taak voor de ‘educatie’ of ‘overdracht’.  

Bezoek

In eerste instantie was ik wat gespannen voor een bezoek aan het performance weekend van ExtraCity. Vooral omdat ik bang was dat het aanbod ingewikkeld zou zijn en ik het moeilijk zou kunnen volgen. Het tegendeel was waar en de manier waarop de avond in elkaar zat was interessant en toegankelijk genoeg voor iemand die beeldende kunst studeert. 

Op zondag zou er een workshop voor kinderen (5-10 jaar) plaatsvinden vanuit het Programma voor de Burgers van de Toekomst (Young Citizens Programme) dat opgezet is door Puck Vonck. Ik wilde hier graag bij meekijken en Puck interviewen over het programma. Helaas kon dit deze dag niet maar heb ik wel een interview met haar kunnen regelen. 

Kom je mee PRATEN? Kom je mee MAKEN? Kom je mee KIJKEN? Kom je mee ZIEN? Kom je mee DOEN?

Onder begeleiding van een ervaren gespreksleider ontdek je een aantal kunstwerken in de tentoonstelling. Aan de hand van prikkelende maak-, zie- en doe-opdrachten verken je je prille burgerschap, je relatie tot andere stadsbewoners en welke gebruiken en rituelen je van elkaar overneemt als je in dezelfde stad woont.

Groepstentoonstelling en publiek programma

Week 4, Mar. 1st 2016

Good afternoon!

Before heading to class in a little while I want to give a brief impression of my visit to the Extra City Kunsthal last week.

Pretty much out of the direction in Berchem, the Extra City Kunsthal is located in a bright and spacious industrial building. Its vast space is mostly attributed to contemporary art such as a recording of a performance on a television screen, a large installation in the central hall and an experimental film in a pitch-dark room. It is therefore very different content than our exposition of the Montevideo archive and much larger than M HKA’s Inbox, but still inspirational for my ideas about the exhibition.

These are some of my current remarks and ideas about our exposition:

-          The exposition space is rather small, so no great video screenings or large installations are possible. -          With such a big archive we probably are forced to make use of the ‘traditional’ glass case. -          To make the exposition stand out between the other exhibitions at the M HKA, and make it versatile and interesting we have to look for other things to display or show. I am thinking of interviews, video materials, art works and texts. -          We have to make sure everyone concerned is represented well, transparent and honorable. How are we going to achieve this in this limited space with the means to our disposition? -          How are we going to convey the spirit of the warehouse in which Montevideo was located in M HKA? -          How can we simultaneously represent the memory, impact and relevance of the Montevideo to the ones who were attached to it at that time and the contemporary museum visitor?

These are just a couple of thoughts I have right now, but I will definitely get even more inspired by our class this afternoon in which we will have a guest presentation by contemporary art and architecture curator Francesco Garutti.