(…)

- Evet, tabii ki, Yunan tiyatrosunda bile şimdi kimilerinin komünist diye adlandırdığı türden insanlara rastlıyoruz.

- Kesinlikle.

- Yanılmıyorsam Bay Evripides bile sınıf bilincini öğretme suçunu işlemişti, değil mi?

- Zannedersem bütün Yunan tiyatro yazarları bununla suçlandılar.

(…)

Evripides, M.Ö. 5. yüzyılın sonuna doğru Atina’da yaşanmakta olan ahlaki, sosyal ve siyasi değişimin temsilcisiydi. Büyük entelektüel keşiflerin gerçekleştiği, Anaxagoras’ın havanın bir element, güneşin ise ilahi değil somut bir cisim olduğunu kanıtladığı, bilginin en önemli meziyet olduğu bir dönemde, Evripides’in tüm bu gerçekliğe yaklaşımı yazdığı tragedyalarda etkisini doğrudan gösteriyordu. Kısacası, geçmişin efsanevi kahraman figürleriyle değil sıradan bireyin gündelik meseleleriyle ilgileniyordu. 

Ortaya koyduğu oyunlar o dönem bir yandan büyük ilgi çekerken, bir yandan da insanları tedirgin ediyordu. Örneğin tarınların yeri geldiğinde nasıl “insanca” davrandıklarını gösterdiği için kutsal değerlere hakaret etmekle suçlanıyordu. Tragedyalarında kadınları hassas biçimde tasvir etmesine rağmen, bu konuda da pek çokları tarafından eleştiriliyor, hatta kadınlardan nefret ettiği düşünülüyordu. Halbuki Evripides’in kadınlarının tek kabahati, kusursuz olmamalarıydı. 

MÖ 408 yılında komedi yazarlarının ve halkın taşlamaları yüzünden Atina’yı terk etti ve Makedonya kralına sığındı. Ölümünden sonra oğulları onun tragedyalarını sahnelemeye devam ettiler, fakat bugüne yalnızca 18 tanesi ulaşabildi. Yaşadığı dönemde maruz kaldığı tüm eleştirilere rağmen, Eshilos ve Sofokles ile birlikte Atina’nın yetiştirdiği üçüncü büyük trajedi yazarı olarak kabul edildi ve önce Roma dramasına, ardından İngiliz, Alman ve Fransız tiyatrosunun önemli esin kaynaklarından oldu. 

Tradegyaları, kronolojik olarak: