#evreneithaf

varlığında da üşüyordum yokluğunu hissetmedim..

saatlerce yürümek istiyorum. dünyaya kendimi kapatıp kendimle başbaşa.. sokakların havasını içime çekerek, yağmur birikintilerine basarak, dans ederek saatlerce ilerlemek istiyorum. kimsenin olmadığı yerlere, tenhaya huzura kavuşmak istiyorum.

sorumluluklarım çoğaldıkça uyumak istiyorum. uyku problemi yaşıyorum ve bir yandan sorumluluklarım.. bu durum beni bunaltıyor. haftaya ders çalışarak başlıyorum tüm haftanın öyle olmasını umarak lakin ertesi gün -bugün mesela- eve gelip uyuyorum. okula geç gider oldum, okuldaki hiç kimsenin yüzünü bile görmek istemiyorum, okulu sevemiyorum, ciddiye alıp adam akıllığı konuşabildiğim kimse yok -3 kişi hariç- düşünebiliyor musunuz koskoca 700 küsürlük okulda sadece 3 kişiyi ciddiye alabiliyorum. ben anlamıyorum lise çağında birinin ne gibi menfaati olabilir ki? gruplar halinde dolanırsınız anlarım kafanızın uyuştuğu sadece o grup olur onu da anlarım neden yalaka olursunuz ki? okulun güçlü diye adlandırdıkları tayfaya neden tapar derecesine gelebilirsiniz ki? yine konudan konuya atladığımın farkındayım bu konuya ayrı başlık altında açıklık getirmek istiyorum herneyse. sanırım en deli çağdayım ve sinir küpüyüm merhaba deseler sanane diyecek kıvamdayım şu buhrandan acilen çıkmalıyım 5 ayda bu hale gelmem çok can sıkıcı kendime gelmeliyim. düzeni sevmiyorum akışa göre yaşamaya alışık biriyim, ama böyle yaparakta bir yere gelemeyeceğimden adım kadar eminim neredeyse. bu yüzden kendimi bir düzene sokmalıyım, umarım..

sorun şu ki; üşüyorum, her yerim sızlıyor, kendimde değilim ve kafam bulanık.. ne yapabilirim? mantığım yol göster bana. susma. hislerimin beni ele geçirmesine izin verme, lütfen..

bir şeylerin eksik olduğunu hissettiğimden beri tamamlamaya çalışıyorum kendimi. tek başıma, azimle, yılmadan. benim hakkımdaki görüşlere olabildiğince itibar ederim lakin boş konuşmalarınıza tahammül edemiyorum. benimle ilgili bilmediğiniz o kadar çok şeye rağmen nasıl yorum yapabiliyorsunuz hayret ediyorum. benim hangi yollardan geçtiğimi -ki geçeceğim nice yol var- umursamadan, duygularımı dikkate almadan pervasızca konuşmalarınıza katlanamıyorum. ben buyum olduğum gibiyim sizin de olduğunuz gibi olmanızı içtenliğimle isterim.