#everythingaboutme

First blog, about myself nalang muna. Hahaha! Given naman na yung name ko, 18 years old, studying Business Information Management. Sa isang hindi sikat na school, pero maraming branch. Asian Institute of Computer Studies, AICSians ako in short. Pauso lang naman yan. Hahaha! Talking more about myself, maputi, mukhang inosente, pademure, madaldal, friendly (sa sobrang pagka-friendly ang daming nafafall), aminado naman akong maliit lang talaga ako, pero di naman sa pagbubuhat ng sariling bangko alam ko sa sarili ko na maganda, at may itsura ako. Hindi lang opinyon ko, pati ng ibang tao at mga kaibigan ko. Maliit man, bawing-bawi naman sa itsura. Realtalk yan men! Hahahahaha. Okay stop, next chapter. Lovelife, walang kwenta. Charot! Pero, realtalk ulit maraming humanga sakin after ng first relationship ko. Lalo na dun sa mga taong nakakaalam ng nga nangyari sakin. Tapos naman na, so no problem na. Sabi nga e, “the hurt and pain will remain. let go move on.” lahat tayo dumadaan sa sitwasyon na ‘to. We’re not really meant to be lang talaga, although i so much loved him before but there’s no such thing like happy endings talaga. So, move on! Haha. All this time, wala naman akong nilapitan kundi si God eh. Simula nung naging Christian ako, wow its been a year! From encounter, pre encounter, post encounter, and this year sol na ko. Which is school.for leaders, prepared na ko for this. I was born for this! I was born to dream! Madaming magandng nangyari sakin, since naging Christian ako and I encounter God. He bless my family, may academics, our finances, nag grow ako sa church as a leader, student, daughter, and friend. Nabago ko attitude ko, towards other people. Nabawasan kahit papano kasamaan ng ugali ko. At higit sa lahat, nakaya kong hindi magboyfriend. Hahaha! Nakakaloka, pero totooEverything has changed. Yet, i do bad things. Napapabisyo pa din ako, like drinking and smoking. Minsan hindi ko maiwasan e, lalo na kung mapilit talaga tropa ko. Eh lalo sa lagay kong ‘to, ako kasi yung tipo ng kaibigan na hindi marunong tumanggi pag nagkayayaan. I know I’m friendly and nice, so ang dami kong friends. Kung yung iba, bilang lang nila mga totoong kaibigan nila, ako hindi. Bilang ko lang yung mga plastik, traydor, abusado, na “kaibigan” sa buhay ko. Ako yung kaibigan na, okay lang kahit na ako na yung nasaktan, natapakan, naloko, ako pa din yung hindi makakatiis sa mga taong mahal ko. Lalo na kung malalim yung hugot ng pinagsamahan natin. Saying sorry, is not an issue for me. I’m always in the go! Go na go ako! Sa every week, hindi pwedeng walang magyayaya sakin. Minsan hindi ko na alam kung ano, at sinong grupo of friends na pupuntahan at sasamahan ko. May evil friends, yun yung mga kabisyo ko. Wasalak, siraan buhay. Good friends, tamang chill, chikahan, gala there and everywhere, sila yung mga girlfriends ko. Then, good influence friends/classmates na walang ginawa kundi magaral, magreview, so nahahawa ako sakanila. Last but not the least is my, churchmates/chikas/lifegroup/sisters/everything for me sila. Pinka-importanteng group na hindi ko pwedeng hindi puntahan.is yung destiny family ko. Sila yung dahilan, kung bat ang laki ng pinagbago ko except sa height ko, the way I act, talk, and everything. Kaya ko naman hatiin sarili ko, I know how manage my time. Time is gold nga for me. Ang bilis ng panahon eh, yung mga bagay na nasayo dati, ngayon wala na. Yung happy moments, nagiging memories. But for me, the important thing is, as long as na happy ka at wala ka namang natatapakang kaligayahan ng ibang tao. Go for it! Maybe the pain in the night, joy comes in the morning. That’s all for now! Thanks