#entry101

From this moment forward, bigla ko lang narealize na ang aloof ko pala sa mga friends ko. Like I suddenly felt "FOMO" when I saw their pictures na magkakasama having dinner or everytime na nagkikita at nagbbond sila and I am not invited. Minsan hindi ko alam kung sino nga ba yung mga totoong friends ko? Sino ba yung mga friends ko na hindi napipilitan na isama ako and who are those that always remember me. Well not because of need nila ng headcount but syempre yung miss sana nila akong makasama...

Then it now boils down to some thoughts na:

Ganito ba talaga kasama ang ugali ko?

Kailangan ko ba talagang ipilit yung sarili ko sa kanila para lang masabing may friends ako at belong ako sa kanila?

Hindi ba ako nagmamatter sa kanila kasi tingin nila na when I am with them, I probably be the bangka and steal the spotlight to them (which most of the time believe me I don't naman)

Or hindi ba talaga ako kamahal mahal, to the point na even my friends sinusukuan ako?

Minsan hindi ko alam kung pinapahalagahan din ba nila yung existence ko sa buhay nila tulad ng pagpapahalaga ko sa kanila. Should it always be this way na laging ako yung mangangamusta kung okay lang ba sila, tapos tsaka lang nila ako kakamustahin kapag nag-initiate nako ng ganung tanong? Why am I feeling this way? Hindi ba pwedeng maging kuntento nalang ako dahil may friends ako, pero intangible sila kapag ako na yung nangangailangan sa kanila?

After re-reading this entry it summarizes that life doesn't have to be this way. And I shouldn't looking at it like this, because they considered me as part of their life, and it will always be. Hindi naman importante kung madalas ako ang nakakamiss sa kanila and madalas ako ang nagyayaya na magkita kita kami, but rather to keep this circle in my life even if we progress in our own separate life of our future. I should not be thinking this way because we have our own life, and maybe some of them have their own priorities like their own family and even their own personal goals.

I just have to be more understanding, and still feel lucky because I still have them in my life.

Gusto kitang yakapin mula sa iyong likuran pero ang tanging magagawa ko lang ay pagmasdan ka mula sa malayuan. Wala naman na kasing tayo. Wala na di ba? Nagsawa ka sa lahat ng kung anong meron tayo at walang klaseng pagbabago ang makakapagpabago sa nararamdaman mo. Wala akong magawa kundi bitawan ang iyong mga kamay na kaytagal kong pinilit hawakan dahil ayaw kong pakawalan ka nang hindi ko man lang ipinaglalaban kung ano man meron tayo. Ayokong sumuko. Wala sa isip ko ang pagsuko pero nauna ka na pala. 

Kaya mahal, mula na lang dito kita titignan. Dito kung saan di mo ko mapipigilan. Dito na lang kita hahawakan, dito kung saan di mo ako bibitawan. Dito na lang kita yayakapin, dito kung saan di mo na ako kayang ipagtabuyan.

….

Ang layo na po. Grabeng layo na po nung inilagpas. Haaay.

Sorry po.