Şu yaşıma kadar sürekli bi sınav koşuşturmacası içindeydim ve hala öyleyim. Biliyorum ki bu halde olan tek ben değilim. Sokaktaki yüzbinlerce genç de benim gibi sınavdan sınava koşuyor. Ama bazen emeklerim o kadar boşa çıkıyor ki durup nereye koştuğumu sorguluyorum. Sorgulamalarım hep çıkmaz sokaklarda son buluyor. Diyorum ki koşma bırak her şey olduğu gibi kalsın. Şimdiye kadar ite kaka yaşadın yine yaşarsın illa bi şeylerde mükemmel olacaksın diye bir kaide yok. Sonra nereye kadar iteceksin diyorum nereye kadar emeklerinin boşa çıkmasını izleyeceksin diyorum. Sonra mı? Sonrası yok, öyle boşlukta kalakalıyorum. Bu sefer olacak diyerek önümdeki bilmem kaçıncı kez açtığım kitabı tekrar bi gayretle açıyorum. Ben de böyleyim işte tam yılıcam sonra yılmaya zamanın yok sorumlulukların var diyorum ve hala bi şeylere emek veriyorum.